نگفتنی‌ها | Nagoftaniha

!ما جنجال می خوایم، یالله

2011-05-18T06:56:00.014-04:00

با دستگیر شدن "سران" جنبش سبز و منتقل شدن این جنبش به فضای مجازی و بی خطر، فعلاً موضوع خاصی نیست که یاوران مجازی جنبش به آن بپردازند. پس به دنبال جنجال هستند. در این میان آقای خاتمی پیدایش می شود و با به زبان راندن یک جمله کوتاه جنجال عجیبی به پا می کند که آن سرش ناپیداست.

خاتمی که به عنوان یک آخوند در سخنوری و حرف های مفت زدن مشهور جهان است، از آن "گفتگوی تمدن هایش" بگیر تا "مردم سالاری دینی اش"، حالام آمده یک جمله گفته که باعث جنجال شده که بیا و ببین! حتی برایش صفحه فیس بوک هم راه انداخته اند که بیشتر تحقیرش کنند. ایشان گفته و من از سایت کلمه نقل قول می کنم:

"اگر ظلمی شده است که شده است همه بیاییم عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم و اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود و ملت هم از ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است می گذرد و آن وقت همه به آینده بهتر رو خواهیم آورد."

ایشان در همین سخنرانی حرف های دیگری هم زده. ولی هیچکس به آن حرفهای دیگرش کاری ندارد و همه چسبیده اند به همین یک جمله!

شاید منظور آقای خاتمی این بوده که اگر رهبری تصور می کند که برعلیه وی ظلمی شده، از این "ظلم" به نفع آینده چشم پوشی کند و به این بگیر و به بند ها خاتمه دهد. چون چطور می توان تصور کرد که خاتمی شاهد دستگیری همه یاران و یاورانش باشد، و از این موضوع راضی باشد. شاید می خواهد جلوی مقابله جناح های داخل نظام را بگیرد. شاید می خواهد فرایند نوعی آشتی ملی را شروع کند. چون به عنوان یک اصلاح طلب، خودش را هنوز در داخل این نظام می بیند و نه در خارج آن.

خدا می داند که منظور خاتمی چه بوده ولی هیچکس نمی خواهد از خود خاتمی بپرسد که منظورش چه بوده. یک نفر هم از این همه رسانه های سبز مجازی که وجود دارد پیدا نمی شود که منظور اصلی حرف آقای خاتمی را از او بپرسد، چه آن کارتونیست معروف که همیشه آماده است چنین موضوعاتی پیش بیاید و اصلاح طلبان را تحقیر کند و به نحوی برای آن چند روزی که به زندان رفته، دق و دلی خالی کند، چه آنهائی که در بالاترین نشسته اند و مثبت و منفی می دهند. چون جنجال برپا کردن و دق و دلی خالی کردن، آنهم از نوع مجازی و بی خطرش بیشتر حال می دهد.

پس دوستان به این جنجال و لجن پرانی ادامه می دهند چون فعلاً حاکمیت هرکاری که می خواهد می کند و ما فقط نظاره گریم. وقتی هم فردی پیدا می شود و حرفی می زند که به مذاقمان خوش نمی آید، شروع به لجن پراکنی می کنیم چون هنوز اولین درس دموکراسی که تحمل سخن دیگران است را نیاموخته ایم.

و این سخن سر دراز دارد....

!استاپ لایر و مسئله ما

2011-03-18T11:27:00.008-04:00

داشتم این ویدئو را تماشا می کردم که یکی از دوستان مجازی با افتخار در بالاترین هم پست کرده بود.

این ویدئو از چند جهت قابل توجه است. اول اینکه این آقای دوربین چی که دارد دوربین را توی حلقوم این به قول بچه های بالاترینی "فاطی کماندوها" می کند، یک چیزی را مرتب زیر زبان تکرار می کند که انگار می گوید "استاپ لایر!" فکر کنم می خواهد بگوید که "دروغ نگو!" ولی حتی این جمله کوتاه انگلیسی را نمی داند چطور باید گفت! این خود نشان می دهد که آن چند سالی که در دبیرستان به ما انگلیسی یاد می دهند در حقیقت اتلاف وقت بوده که این آقا که احتمالاً مدتی ست در فرنگ هم بوده، هنوز نمی تواند این جمله ساده را بگوید.

نکته دوم طرز رفتار جماعت پناهنده و خارج نشین با این زنان است که اگر یک نفر بی طرف به این ویدئو نگاه کند، حق را به این زنان می دهد که جلسه را ترک کردند.

اینجا یاد این نوشته اکبر گنجی افتادم که از قول کروبی می گوید:

"من می گویم جمهوری سکولار هم بیاید وضع از اینکه هست بهتر نخواهد شد. چون مسأله ما این است که هچ کداممان "تحمل" همدیگر را نداریم. هیچ کس، هیچ کس را "تحمل" نمی کند. تا وقتی این مسأله حل نشود، وضع ما همین است که هست"

پس مشکل اساسی حاکمیت نیست چون این حاکمیت از کره مریخ نیامده است. مشکل اساسی اینست که آموزش دموکراسی نداریم و این عدم آموزش دموکراسی فقط به اشخاص عامی و غیرفرهیخته خلاصه نمی شود. به طور کلی نمی دانیم که اگر با عقیده یا مرامی مخالفیم بایستی سعی کنیم به جای داد زدن و حرکات نامأنوس، طرف مقابل را با دلیل و برهان از رو ببریم. در واقع حاکمیتی که تحمل شنیدن سخن مخالف را ندارد از خود ماست و برای همین به قلع و قمع مخالف پرداخته، چون تاب تحمل آنرا ندارد و در مقابل طرف مخالف هم با حاکمیت همین طور برخورد می کند که نمونه اش را در این ویدئو می بینیم. اگر هم روزی سرکار بیاید به قلع و قمع کسانی خواهد پرداخت که در حال حاضر مصدر کار هستند.

تا وقتیکه نتوانیم سخن مخالف را تحمل کنیم، در همین منجلاب دست و پا خواهیم زد. حالا می خواهد دولت اسلامی باشد یا دولت سوپر دموکراسی سکولار!

تهران در تورنتو - وقتی حاکمیت خودش را در خطر می بیند

2010-07-01T08:35:00.008-04:00

اخیراً در جائی خواندم که تظاهرات تورنتو با تظاهرات تهران قابل مقایسه نبوده. ولی این دو تظاهرات خیلی نقاط مشترک هم داشتند.

بنابر گزارش این ویدئو و بسیاری گزارشات دیگر، اشخاص لباس شخصی مردم را از بین تظاهرکنندگان بیرون می کشیدند و آنها را سوار ون های سیاه بدون مارک کرده و به نقاط نامعلومی می بردند! بنا بر گزارشاتی بعضی از این تظاهرکنندگان هنوز مفقودالاثر هستند.

حاکمیت هرکجا که خودش را در خطر می بیند به زشت ترین رفتار می پردازد تا مردم را ارعاب کند. حالا می خواهد تهران باشد یا تورنتو.

تا زمانیکه اشخاص از «تغییر» و حتی «انقلاب» صحبت می کنند و تمام فعالیتشان در حد سخنوری خلاصه می شود، کسی صدایش در نمی آید، حتی به آنها احترام گذاشته می شود و تا حد قدوسیت بالا برده می شوند. تنها زمانیکه اشخاص برای ایجاد تغییراتی که به آنها وعده شده به طور مستقیم وارد عمل می شوند، خرابکار و تروریست و مختل آسایش عمومی خوانده می شوند. هزاران هزار شعر و ترانه و شعار و کتاب و داستان در مورد اوضاع نابسامان جهانی نوشته شده. ترانه سرایان و نغمه پردازان و نویسندگانی از همین راه مشهور شده اند و به پول و پله ای رسیده اند. ولی تنها کسی که واقعاً تصمیم گرفته در این مورد اقدامی بکند، آن جوان تهرانی یا تورنتویی ست که با اقدام مستقیمش در خیابان های تهران و تورنتو به صاحبین سرمایه و قدرت می گوید «دیگر بس است!»

نامه تند دکتر سعدی به آیت الله خامنه ای

2010-06-21T17:02:00.004-04:00

پس از انتشار نامه «دکتر» سروش در جرائد مجازی و استقبال بیش از حد عالمان و عارفان در «بالاترین» و «خودنویس» و غیره، بسیاری به این فکر افتادند که از این پس از نثر این نویسنده نامی در نامه نگاری استفاده کنند.

در این میان دکتر سعدی شیرازی نیز پس از خواندن این نامه که از قرار معلوم اصل آن به دوران سلجوق بر می گردد، سخت به وجد آمده و قرار است نامه ای «تند» به آیت الله خامنه ای بنویسد.

ناظرین بر این عقیده اند که نامه دکتر سعدی به سبک گلستان و به صورت یک حکایت عبرت آمیز خواهد بود. از قرار معلوم شیخ شیراز امیدوار است که این روش نامه نگاری بزودی در بین «خواص» رونق پیدا کرده و موجب خوشنودی درباریان و پامنبری ها شود.

سانسور در بالاترین

2010-06-15T13:19:00.009-04:00

من هم مثل خیلی های دیگر در این فضای مجازی هر روز به بالاترین سر می زنم و گاهی اوقات در بحث ها هم شرکت می کنم. سیستم بالاترین به صورتی طراحی شده که در صورتیکه یک لینک تعداد مشخصی رأی منفی بگیرد، به طور خودکار حذف می شود.

همین موضوع موجب شده که خیلی ها نتوانند در مورد موضوعاتی صحبت کنند که با طرز فکر عمومی در این سایت منافات دارد. نوشته زیر را امروز در این سایت یافتم که در مورد همین موضوع است. این نوشته بعد از دقایقی که در سایت بالاترین بود و تعداد مشخص آرای منفی جمع کرد، سانسور شد.

موسوی معصوم پانزدهم!
بیانیه شماره ۱۸ موسوی نیز منتشر شد و به جز تکرار همان نکات همیشگی مورد جدیدی نداشت. ولی یک نکته در آن به چشم می‌خورد که جای اندکی بحث دارد. آقای موسوی اشاره به تکثرگرایی و مخالفت با انحصار طلبی می‌کنند. اتفاقا این همان نکته‌ای است که طرفداران افراطی ایشان یا همان سبز‌اللهی های خودمان به آن توجهی ندارند.

بر روی کاغذ، جنبش سبز تکثرگرا و مخالف با انحصار‌طلبی است ولی در عمل لابی قدرتمند آن در بالاترین طاقت کوچکترین انتقاد یا حتی یک کاریکاتور ساده از معبودش را ندارد و با امتیاز منفی و فحش و ناسزا و تهمت پاسخ می‌دهد. این افراد از موسوی شخصیتی پرستیدنی و بسیار محبوب در حد یک قدیس ساخته‌اند که مانند امام راحلش کسی جرات ندارد بگوید بالای چشمش ابرو است. اگر برخی ملاحظات مذهبی نبود چه بسا او را «معصوم شماره ۱۵ » پس از چهارده معصوم که مورد احترام شیعیان هست نیز می‌نامیدند.

پرسشی که بدون پاسخ می‌ماند این است که این چه جنبشی است که فقط برپایه بیانیه‌های رهبر مقدسش که هرگز اشتباه نمی‌کند و ما هم حق انتقاد از اورا نداریم استوار شده و چگونه این جنبش می‌خواهد به آزادی و دموکراسی برسد وقتی اینگونه رهبرش را آنهم در جهان امروز که دیگر هیچ چیز مقدس نیست وهمه چیز و همه کس را باید نقد کرد تقدیس و تطهیر می‌کند؟ به‌راستی دوستان سبز‌اللهی آیا هرگز جرات نقد موسوی و عملکرد او را به خود می‌دهند یا همچنان او را مجازأ به عنوان «معصوم پانزدهم » می‌شناسند؟

البته هرکس آزاد است در مورد هر متنی واکنش نشان دهد. ولی موضوع حذف سخن مخالف همان چیزی است که بسیاری از ما سانسور می دانیم و بایستی با آن مقابله کرد. در اینجا از گرداندگان سایت بالاترین می خواهم که در این رویه حذف لینک ها تجدید نظر کرده تا بتوانیم در فضایی باز و به دور از تعصب سخن مخالف را بشنویم و واکنش نشان دهیم.

خدمت بزرگ نیک آهنگ کوثر به جنبش سبز و واژه سبزاللهی

2010-04-18T11:00:00.013-04:00

آخرین خبر: عکس موسوی در ماه رویت شد.

فکر کنم نیک آهنگ با ابداع واژه «سبزاللهی» بزرگ ترین خدمت را به این جنبش کرد. خودش به خوبی این واژه را در اینجا و اینجا تعریف می کند.

آقای موسوی در بخشی از آخرین سخنانشان می فرمایند:

«فکر نکنیم مردم گفته ها و اعمال ما را فراموش می کنند. مردم حتی نسبت به سرنوشت کرم ها و لاک پشتی که به فضا فرستادید،حساسند و می خواهند بپرسند نتایج تحقیقات در مورد این حیوانات بی گناه به کجا انجامید.»

یعنی یکی از دغدغه های مهم مردم در این روزها سرنوشت کرم و لاک پشتی است که به فضا فرستاده شد! بعضی از همین «سبزاللهی» ها هم پیدا می شوند و هر حرفی که از دهان رهبرشان بیرون می آید را به مثابه آیه قرآن می دانند. هر وقت هم که دهان باز می کنی می گویند که نباید تفرقه ایجاد کرد! یادتان هست بار آخری که همه دنباله روی خمینی شدند که تفرقه ایجاد نشود، چه شد؟ وقتی که رهبر جنبش را از مسئولیت مبرا کردیم تا هر حرفی که می خواهد بزند.

یا می گویند «تو که خارج نشستی خفه شو.» یکی نمی گوید چرا من نوعی خارج نشسته ام. نمی پرسند چرا هزاران جوان و دانشمند ایرانی به جای اینکه برای مملکت خودشان کار کنند و به پیشرفت آن بپردازند باید برای سازمان ها و موسسات غربی کار کنند.

آدم یاد اوایل انقلاب می افتد زمانیکه عده بسیار زیادی مهملاتی که از دهان امامشان بیرون می آمد را آیه قرآن می دانستند. یکی نبود که بنشیند فکر کند ببیند این گفتاری که بیشتر از لحاظ دستور زبان فارسی اشکالات اساسی داشت در واقع چه معنایی دارد ویا اصلاً معنایی دارد. حالا هم آقای موسوی هرجا که می رسد یک سلسله سخنان تکراری را ابراز می کند. یک عده هم به آن می چسبند. لابد اینها همان کسانی هستند که خواب و خوراک را به خودشان زهرمار می کنند، صبح تا شب جلوی کامیپیوتر می نشینند، به موسوی رأی می دهند که نکند «لیدی گاگا» در رأی گیری مجله تایم اول شود!

این آقای موسوی به غیر از سخنان قصار برای این جنبش چکار کرده؟ غیر از اینست که هربار که دهان می گشاید صدبار از امام راحلش خاطره می گوید. آیا این همان امام راحلی نیست که انقلاب را به بیراهه برد. آیا این همان امام راحلی نیست که هزاران جوان مملکت را به خاطر باورهای سیاسی شان به جوخه اعدام سپرد. آیا این همان امام راحلی نیست که همه ارکان مملکت را اسلامیزه کرد و غیره و غیره . آیا این همان امام راحلی نیست که من و ترا آواره ینگه دنیا کرد.

آقای موسوی در سخنرانی آخرشان می فرمایند که هر نفر ده تا وبلاگ بزند! که چی؟ آیا این دوای درد است؟ اطلاع رسانی سرجای خودش ولی سازمان دهی چه شد؟

یا حسین میرحسین اول شد

2010-04-14T07:52:00.016-04:00

«یا حسین میرحسین» اول شد. به کوری چشم کسانی که نمی توانند ببینند. به کوری چشم کسانی که فکر می کردند «لیدی گاگا» اول میشود. کور خوانده بودید. «یا حسین میرحسین» ما اول است.

من خودم تمام شب بیدار بودم و به موسوی رأی می دادم. شاید هزار بار، ده هزار بار بهش رأی دادم. ولی ای کاش می توانستم بیشتر رأی بدهم. افسوس که انگشتانم کرخت شده بود و چشمهایم باز نمی شد.

یک نفر، هزار رأی، کی به کیه؟ این همان دموکراسی است که راجع بهش صحبت کردیم. با این کار ثابت کردم که این جنبش سبز هنوز زنده است، حالا می خواهد در دنیای واقعی باشد یا در دنیای تخیلی من و هزاران نفری که جلوی کامپیوتر نشسته بودند و روی «سابمیت» کلیک می کردیم. فرق نمی کند. اینطوری بهتر هم هست.

تازه چه فرقی می کند که چند بار رأی دادم؟ وقتیکه شالوده فرهنگی مان بر مبنای دروغ و تهمت و کلاهبرداری و... است، این یکی هم رویش. هرچه باشد ما چندین و چند هزار سال سابقه تاریخی داریم. تمدن داریم. این مسائل اخلاقی برای ملل غیر متمدن و وحشی است.

«یا حسین میرحسین» اول شد. فرداست که حاکمیت جل و پلاسش را جمع کند و برود رد کارش. مخصوصاً اینکه «یا حسین میرحسین» به طور دموکراتیک نفر اول شد!

از این بهتر نمی شد.

بهتر است بروم بخوابم. ولی نه. باید به زهرا رهنورد رأی بدهم تا حداقل نفر دوم بشود. چه خوب میشه...

اینهم یک ویدئوی با حال به افتخار پیروزی «یا حسین میرحسین». لیدی گاگا: کارت تمام شد.

پ.ن.: انگار من دومرتبه شعور بعضی از خواننده ها را دست بالا گرفتم و تصور کردم می فهمند که این نوشته طنز انتقادی است. «ذوب شدگان در ولایت» شادی نکنند و لینک ندهند.

بیاد حسین درخشان که پانصد روز است در زندان است

2010-03-18T13:15:00.002-04:00

شال سبزم را بده.
که این نشانه وطن دوستی من است.
سالهای سال برای اتاقهای فکری غربی کار کردم.
از طریق سرمایه ای که آمریکا و انگلیس و هلند و غیره برای گسترش دموکراسی در ایران گذاشته بودند نان خوردم.
ولی حالا شال سبز به گردن انداخته ام.
منهم به جنبش پیوسته ام.
جنبشی که از خیابان های تهران و شهرستان ها شروع شد و برای حاکمیت مشکل ایجاد کرد.
جنبشی که اصلش مردمی بود.
پس منهم به این جنبش پیوستم چون اسرار نهفته بسیار دارم.
روز و روزگاری حسین نامی بود که منفور همه بود.
چون از این اسرار نهفته پرده بر می داشت.
ولی خدا را شکر که اکنون خاموش شده است.
محو شده است.

پس شال سبزم را بده تا اسرارم را با شال سبزم پنهان کنم...

چه بلایی سر ما ملت آمده؟

2010-02-12T11:58:00.002-05:00

سال ها پیش که تازه به فرنگستان آمده بودیم، روزی با دوستی که او هم ایرانی بود سوار اتوبوس شدیم. مردی که از حالتش معلوم بود که سخت برای سلامتی اش نگران است وارد اتوبوس شد و از راننده خواست که به او کمک کند. مرتب دستش را روی نبضش می گذاشت. فکر می کرد که شاید سکته قلبی کرده. راننده با پرخاش با او روبرو شد و می گفت که باید اول کرایه اش را بپردازد!

در این میان مسافرین اتوبوس هم سرشان توی کار خودشان بود. من و دوستم هم نظاره گر این جریانات. آخر سر آن مرد مجبور شد که از اتوبوس پیاده شود و راننده هم در را به رویش بست و اتوبوس حرکت کرد. دوستم با تأسف و شرمندگی به من نگاهی انداخت و گفت «انگار بالاخره ما هم کانادایی بی رگ شدیم!»

یادم می آید بچه که بودم هر وقت که سوار اتوبوس می شدیم، تمام صندلی ها را زن ها و سالمندها اشغال کرده بودند. اگر زنی یا سالمندی هم سوار می شد، به طور غیرارادی بلند می شدیم و جایمان را به او می دادیم. برای بزرگ تر احترام قائل بودیم حالا می خواهد آخوند باشد یا عمله.

داشتم به عکس های ضرب و شتم کروبی نگاه می کردم که چطور این پیرمرد را کتک زدند. مردم هم که حکماً خیلی هایشان سبز بودند با خونسردی رد می شدند. این جنبشی است که فکر می کند بالغ شده ولی هنوز نمی تواند از رهبرانش محافظت کند. یک نفر نبود که از این پیرمرد بدبخت محافظت کند که اینطور مورد تعدی قرار نگیرد. این جماعت به نسل من خرده می گیرند که چرا می خواست دنیای بهتری بنا کند، چرا انقلاب کرد. چرا وقتی که می گفت «توپ، تفنگ، مسلسل دیگر اثر ندارد» به این شعار ایمان داشت و به آن عمل می کرد.

ولی حالا جماعتی را شاهد بودم که با خونسردی گذر می کردند که انگار اتفاقی نیافتاده. همان هایی که وقتی گشت های ارشاد زنان را با خود می برند با خونسردی نظاره گر هستند.

آخر سر چند زن چادری به نجات کروبی شتافتند و خواستند با چادرهایشان از او محافظت کنند! اینهم غیرت ما مردان ایرانی. بی پرده بگویم، خداوند به مملکتی رحم کند که نسل امروز می خواهد بنیان گذار آن باشد.

میلیون ها نفر کجا بودند؟

2010-02-11T09:49:00.004-05:00

جاده های منتهی به شمال غوغا بود. همه داشتند خودشان را با هر مصیبتی به دریا کنار می رساندند. این جماعت همیشه در صحنه تصمیم گرفته بودند که جنبش میلیونی شان را در کنار آب برگزار کنند. شعارشان هم لرزه بر اندام حاکمیت انداخته بود: «بابا بی خیال، کباب بره را عشق هستش!»

یک آقای ریشو که این روزها زیاد از او حرفی نیست روزی گفته بود: «زحمتکشان به غیر از زنجیرشان چیزی را ندارند که از دست دهند.» این موضوع را نمی توان در مورد طبقه متوسط گفت. ما خیلی چیزها را داریم که نمی خواهیم یا نمی توانیم از دست بدهیم. همیشه هم یک راه فرار از واقعیت برایمان موجود است؛ این راه می تواند یک سفر به شمال یا خارج باشد. هر وقت هم که دلمان می گیرد یک کنسرت ابی در دوبی حال می دهد. چون در آنجا می توانیم با آزادی کامل «مرگ بر دیکتاتور» بگوییم.

حاکمیت هم این را می داند و برای همین هم هست که سی سال آزگار سرکار باقی مانده اند.

مارک تواین روزی گفته بود که «خبر فوت من بسیار اغراق آمیز بود.»

انگار خبر مرگ این رژیم هم همینطور.

شاهنشاها سپاس

2009-12-30T15:36:00.010-05:00

عکس های تظاهرات امروز که دولت راه انداخته بود را که تماشا می کردم به یاد زمان بچگی افتادم.

یادم می آید که همین چند سال به انقلاب مانده بود. شاه در اوج قدرت بود و خدا را هم بنده نبود. البته قدرت پوشالی. قدرت به خیال خودش ارتش شاهنشاهی و پول هایی که از درآمد نفت به خزانه اش سرازیر شده بود.

یک روز که از سفر خارجی بر می گشت مردم را جمع کرده بودند و تمام مسیر از مهرآباد تا استادیوم آزادی (که در آن زمان اسمش آریامهر بود) را از بچه و بزرگ و پیر و جوان پر کرده بودند. تمام استادیوم هم پر از جمعیت بود. همه را هم بهشان یاد داده بودند که بگویند «شاهنشاها سپاس!»(که مردم مسخره می کردند «شاهنشاها سه پارس!») شاه هم با آن قیافه ماتم گرفته اش در اتومبیل رو باز می رفت و برای ملتش دست تکان می داد. ما هم جلوی تلویزیون هاج و واج نشسته بودیم که مگر چه شده که بایستی از شاهنشاهمان سپاسگذار باشیم.

جمع کردن خیل عظیم برای حاکمیت همیشه راحت بوده چون با هزار برنامه ریزی و پاداش و غیره می توانند جماعتی را جمع کنند. شاه هم با جمع کردن این خیل عظیم می خواست به خودش و جهانیان بقبولاند که محبوب مردم است. این کاریست که حکومت فعلی هم می کند. از سوی دیگر خیل عظیمی را که همین سه روز پیش در خیابان ها مورد هجوم عمال رژیم بودند را نادیده می گیرند. انگار اصلاّ وجود خارجی ندارند. انگار در این سرزمین زاده نشده اند و حق آب و خاک ندارند.

و یک آخوند نفهم هم پیدا می کنند که به آنها «بزغاله و گوساله» خطاب کند تا حساب کارشان دستشان بیاید. حالا در این میان کدام گروه به «بزغاله و گوساله» بیشتر شباهت دارد؟

امام یا مباشر خدا؟

2009-12-23T08:30:00.011-05:00

نقل از بالاترین

پیام امام خامنه ای در مورد فوت آیت الله منتظری:

«...در اواخر دوران حیات مبارك امام راحل امتحانی دشوار و خطیر، پیش آمد كه از خداوند متعال میخواهم آن را با پوشش مغفرت و رحمت خویش بپوشاند و ابتلائات دنیوی را كفاره‌ی آن قرار دهد.»

این طور که به نظر می رسد مقام ایشان دیگر از مرحله امامت و نبوت هم گذشته چون دارند برای خدا هم تعیین تکلیف می کنند و از خدا می خواهند که یک بنده را مورد مغفرت و رحمت قرار دهد. حالا آمدیم خداوند اینکار را نکرد و خواست کار دیگری بکند. یا اصلاً آمدیم خداوند با منطق این آقایان مخالف بود و معتقد بود که منتظری «امتحان» را در حقیقت قبول شده است. چون آن امام راحل هم از دیدگاه فقهی جایزالخطا بود. حتی پیغمبر و معصومین هم جایزالخطا هستند. حالا آمدیم که خداوند با این تعبیر امام خامنه ای موافق نبود. آنوقت بایستی چه کرد؟ آیا بسیجی ها و لباس شخصی ها را به درگاه خداوند گسیل خواهند کرد تا شیشه ها و در و پنجره بیت خداوند را بشکنند و شعار بدهند.

این موضوع ارتقای مقام مرا به یاد زمان شاه می اندازد. در آن زمان ها هم یک ارتشبد آریانایی بود که برای چاپلوسی به شاه «خدایگان» خطاب می کرد که تا آنجاییکه یادم می آید بعدها رژیم زیر آبش را کشید و از مملکت متواری شد. البته ملت در آن زمان ها به این چاپلوسی ها و خودشیرینی ها عادت داشتند. آن دستمال ابریشمی به دست ها هم شاه را تا مرحله خدایی بالا بردند که دیدیم آخر و عاقبت او چه شد. حالا بایستی منتظر آخر و عاقبت امام خامنه ای هم بنشینیم.

بهرحال این ترفیع درجه را به ملت همیشه در صحنه تبریک می گویم.

رابطه مولا خامنه ای و مسئله تبرج

2009-12-18T18:20:00.012-05:00

یکی از شرکت کنندگان در راهپیمایی اعتراض آمیز به هتک حرمت امام خمینی

لینک از بالاترین.

«ای قومی که متبرج شده اید به مولا خامنه ای ایمن بیاورید تا رستگار شوید»

عکس این خانم با آن چکمه هایی که بر روی شلوار جین چسبان پوشیده نزدیک بود که موجب «تبرج» شود که ناگهان چشمانم به قیافه عبوس «مولا»م افتاد و بحمدالله «تبرج» رفع شد.

در همین رابطه: این چکمه ها برای راه رفتن نیستند

بالاخره از خواب خرگوشی بیدار شدیم؟

2009-12-10T13:25:00.015-05:00

قرار است همه مان چادر و چارقد به سر کنیم. قرار است برای همبستگی با آن زندانی که به اجبار به سرش چارقد کرده اند همه مان زن نما شویم. می خواهیم اینطوری «مردانگی» خودمان را ثابت کنیم.

سالهای سال نظاره گر حاکمیت بودیم که با زور سر خواهرانمان چارقد می کرد و صدایمان در نمی آمد. سال های سال دیدیم که به بهانه های مختلف آنها را به خفت و خواری کشیدند، چون چند تار مویشان از زیر روسری بیرون آمده بود. سال های سال دیدیم که جیغشان و اشکشان درآمد و با خونسردی رد شدیم ویا اگر خیلی «جنتلمن» بودیم زیر لب غرولند کردیم.

ولی حالا چه شده؟ به یکی از همجنس هایمان توهین شده. به او لباس زنانه پوشانده اند و او را تحقیر کرده اند. پس یکهو از خواب خرگوشی بیدار شدیم. تازه فهمیدیم که حاکمیت با این حجاب اجباری اش زن هایمان را چگونه تحقیر می کرده. تازه دستگیرمان شد که ججاب اجباری سمبل تحقیر است. یکهو همه مان چارقد به سر شده ایم. فردا اگر قهرمان چارقد به سرمان را از زندان آزاد کنند، دوباره به خواب خرگوشی مان فرو خواهیم رفت.

سوال اینست که این سی سال کجا بودیم؟ ولی این خود حکایت مردسالاری جامعه ماست که با این اقدام نمادین فراموش نمی شود.

لینک در بالاترین

«يه هفته، دو هفته، احمدی حموم نرفته»

2009-09-19T23:48:00.007-04:00

اين يکی از شعارهايست که اينروزها در خيابان های تهران می دهند. البته فقط اين احمدی نيست که حموم نرفته بلکه نيمی از جامعه ايرانی حموم نرفته اند. همان هايی که ريش دارند و تسبيح می چرخانند. بازاری اند و به کار آزاد مشغولند. روزه می گيرند و ماه محرم سياه می پوشند. روضه می روند و دسته راه می اندازند. به طور کلی سنتی هستند.

از سوی ديگر نيم ديگری از جامعه ايرانی شهرنشين و مدرن است. پايش بيافتد به اروپا و آمريکا می روند. اهل شب شعر و موسيقی پاپ و رپ هستند. شب ها را در کافه های شمال شهری می گذرانند. به طور کلی متجدد هستند. لباس های مد روز می پوشند و ادوکلن می زنند و به چشم حقارت به سنتی ها نگاه می کنند. اين کاريست که هميشه کرده اند.

اين دو گروه قبل از انقلاب هم وجود داشتند، حالا هم هستند. تنها تفاوتی که ايجاد شده اينستکه حالا گروه سنتی قدرت را در دست گرفته است. در واقع انقلاب کرد که قدرت را به دست بياورد. از سال های سال در «پستو» ی جامعه بودن خسته شده بود. از اين همه تحقير. يک خمينی نامی هم پيدا شد و آنها را متحد کرد. پس قيام کردند و شاه را که سمبل تجدد بود به زير کشيدند و گروه متجدد را به «زيرزمين» فرستادند.

البته جريانات به اين سادگی نبود ولی خب اين هم يکی از دلايل اصلی انقلاب بود.

گروه متجدد هم برای سی سال آزگار اين همه خفت و خواری را تحمل کرد و به زندگی مجازی اش ادامه داد. به پارتی ها و موسيقی زير زمينی اش پرداخت. تا اينکه ديگر جانش به لب رسيد از اين همه خفت و خواری. از اينکه ديد يک عده آدم که «يه هفته، دو هفته حموم نمی روند» دارند بر آنها حمکرانی می کنند.

پس قيام کرد تا به دسته سنتی بفهماند که آنها هم جزئی از اين جامعه هستند. حالا گروه سنتی که بعد از سال ها خفت و خواری تازه قدرت را به چنگ آورده راضی نيست که به اين آسانی قدرت را از دست بدهد. با چنگ و دندان می جنگد.

پس انگار دعوا در واقع سر لحاف ملاست. انتخابات و تقلب و غيره بهانه است که گروه متجدد حقوقی را دوباره کسب کند که اين انقلاب از آنها گرفت. جامعه ايرانی هيچوقت يکدست نبوده و حکومت در اين سی سال وانمود کرده که يکدست است. حالا هم کار را به جايی رسانده اند که بايستی با دروغ و نيرنگ و پنهان کاری وانمود کنند که هنوز يکدست است. خدا خدا می کنند که دسته متجدد به زندگی مجازی اش برگردد و دست از سرشان بردارد. ولی انگار اين تو بميری ديگر از آن تو بميری ها نيست. نمی شود که نصف جامعه را ناديده گرفت و به خواسته های برحقشان برای زندگی به طوريکه دلشان می خواهد محل نگذاشت. نمی شود که باورهايی را به زور بر آنها تحميل کرد. پس به نظر می رسد که اين رشته سر دراز دارد و سی سال طول کشيده که به اينجا رسيده.

شاه بعد از اينکه فهميد که اين تو بميری از آن تو بميری ها نيست بالاخره سعی کرد که دم مذهبيون را ببيند. شريف امامی را سر کار گذاشت که مثلاً از خانواده مذهبی بود. کاباره ها را بست و غيره. حالا بايستی ديد که حکومت فعلی ايران چه خواهد کرد که سعی کند دسته متجدد را راضی کند چون بهرحال بايستی آنها را هرطوری شده راضی کنند. چون اگر نکنند همان راهی را می روند که شاه رفت. اين جماعت صدای از دست رفته اش را دوباره پيدا کرده و ول کن معامله نيست.

گاسپل (سرگذشت عيسی مسيح) نوشته هوگو

2009-09-07T12:08:00.013-04:00

از سخنان برادر روحانی هوگو در کنار برادر روحانی ترش محمود:

«به عنوان يك مسيحی احساس بسيار خوبی دارم كه به زيارت حرم مقدس امام رضا آمده ام.»

«حضرت مسيح رجعت خواهد نمود و به همراه حضرت مهدی يك روز برای ايجاد عدالت قيام خواهند كرد."

گويا هوگو که خودش را تا ديروز يک مسيحی واقعی می دانست، پس از اينکه گوشه چک پنجاه ميليون دلاری احمدی نژادی را مشاهده کرد و با امام خامنه ای در خلوت نشست، به دين مبين اسلام مشرف شده است.

وي با اشاره به سخنان حكيمانه مقام معظم رهبري اظهار داشت: سخنان امام خامنه‌اي بسيار براي من راه گشا بود ، چرا كه ايشان فرمودند : تا زماني كه روساي جمهور ايران و ونزولا در كنار هم باشند و با هم اقدامات عدالت طلبانه را پيگير ي مي‌كنند ، موجبات مايوس شدن دشمنان دو ملت را فراهم مي آورند.

هوگو با اين وجود هنوز نمی تواند يا نمی خواهد اين تشرف مقدس را به جهانيان اعلام کند. هنوز منتظر واريز چک به حساب مربوطه است و آنگاه در مورد اين موضوع تصميم خواهد گرفت. پس هنوز خودش را به ظاهر مسيحی می نمايد ولی در عين حال برای خودش يک «گاسپل» کاملاً نوظهور ابداع کرده. در اين گاسپل نوظهور بالاخره معلوم می شود که مسيح به همراه مهدی رجعت خواهد نمود و در آن زمان همه جهانيان به دين مشرف اسلام گرويده و از آينه نورانی جمهوری اسلامی منور خواهند شد.

ببينيد که پنجاه ميليون دلار چه اثرات شگرفی می تواند داشته باشد.

هللويا!

فکر کنم احمدی نژاد در ميزان دروغگويی همتايش را پيدا کرده است.

امام واقعی دستش را بلند کند

2009-07-29T18:26:00.007-04:00

اين روزها يک عده که می خواهند خامنه ای را تحقير کنند، مرتب از امام سخن می گويند و از ايشان نقل قول می کنند. مرتب می گويند که زمان امام چنين بود و چنان و حضرت امام چنين فرمودند. درست مثل اينکه اين شخصی که الان زمام امور مملکت را در دست دارد چغندر است و هيچکاره است. انگار اين بيست سالی که خامنه ای سر کار بوده اصلاً وجود نداشته و انقلاب با حضرت امام تمام شد.

اينقدر هم از خوبی های امام می گويند که امر به آدم مشتبه می شود که آيا از همان امامی سخن می گويند که ما به ياد داريم. ويا اينکه قرار است حافظه تاريخی مان را به همين زودی پاک کنيم. يا اينکه يک امام دومی هم بوده که فقط در خاطره اين آقايان است و ما از او خبر نداشته ايم. اين امام دوم مظهر مهر و شفقت بوده. اين امام دوم نبود که هزاران تن از جوانان مملکت را به جرم اينکه «مفسد فی الارض» بودند به سلاخ خانه های رژيم فرستاد. اين امام دوم نبود که قلم های روزنامه نگاران را شکست، اهل دانش و فرهنگ را خانه نشين کرد و غيره. اين امام دوم نبود که جوانهای مملکت را هزار هزار با شعار «جنگ جنگ تا پيروزی» به سلاخ خانه های صدام فرستاد و تنها زمانی «جام زهر» را نوشيد که مملکت تبديل به خرابه ای شده بود. اين امام دوم نبود که زير حرفش زد و باعث شد من و تو آلاخون والاخون دور دنيا شويم. اين امام دوم نبود که...

پس اگر اين امام دوم را کسی می شناسد لطفاً دستش را بلند کند. ما هم می خواهيم با اين حضرت امامی که اينروزها اينقدر صحبتش هست آشنا شويم.

راستش اينها اينقدر از اين امام تعريف می کنند که آدم به آن امام های ديگر هم شک می کند. اگر حافظه تاريخی اينها در ظرف همين بيست سال اينقدر تغيير کرده، آدم فکری می شود که بعد از هزار و سيصد سال چقدر حافظه تاريخی ممکن است تغيير کند.

موسوی کجاست؟

2009-07-12T08:05:00.013-04:00

اوايل کار که اين جنبش سبز تازه شروع شده بود و هنوز قوای حکومتی به ضرب و شتم مردم نپرداخته بودند، هر چند وقت يکبار می شنيديم که رهبر جنبش سبز در ميان مردم رويت شده و حتی عده ای ادعا می کردند ايشان در ميان جمعيت اظهار داشته که «غسل شهادت» کرده. در حاليکه خود ايشان اين موضوع را کاملاً انکار می کرد و می گفت که در خانه اش نشسته بوده و احتمالاً نقاشی می کرده است.

اين روزها رهبر جنبش سبز کاملاً از انظار عمومی غايب شده است، طوريکه کم کم دارد يک حالت اسطوره ای پيدا می کند. اين در حاليست که خيلی ها به زندان افتاده اند، مردم سرکوب و کشته می شوند و همه منتظرند که ايشان يک چيزی بگويد و يا از خودش حرکتی نشان دهد. انگار رهبر می خواهد دست بردارد و «به کار فرهنگی/حزبی اش بپردازد»، ولی مردم نمی گذارند.

می خواستم پيشنهاد کنم که براساس کتاب های "Where is Wally" که عمدتاً برای کودکان است، يک سری کارتون تهيه کنيم و سعی کنيم موسوی را از بين خيل جمعيت پيدا کنيم. مي توانيم با همين تصوير زير شروع کنيم. به ما گفته شده که موسوی خودش را در اين خيل جمعيت پنهان کرده. حالا هرکی اون را پيدا کرد، جايزش يک خروس قندی سبز:

علائم ظهور

2009-07-10T10:44:00.006-04:00

بچه که بوديم کتابی را در خانه داشتيم که در مورد علائم ظهور امام زمان بود. نويسنده کتاب دانشمند اسلام شناسی بود که با پدرم اخوت داشت. پدر هر چند وقت يکبار اين کتاب را از روی تاقچه بر می داشت و چند سطری از آن را برای ما می خواند. خيلی از علائمی که می خواند تا حدودی با وضعيتی که آن زمان ها در ايران و دنيا برقرار بود مطابقت می کرد، يا می شد يک جوری آنها را تطبيق داد. اين موضوع برای ما که بچه بوديم ويا حتی برای پدرم که فکر کنم به اين علائم ظهور عقيده داشت جنبه سرگرمی و تفنن داشت. وقتی که کتاب به تاقچه بر می گشت تمام جريانات فراموش می شد و به زندگی عادی مان بر می گشتيم. به عبارت ديگر زندگی واقعی يک چيز بود و آنچه در کتاب علائم ظهور نوشته شده بود چيز ديگر. سعی نمی کرديم که همه وقايع روزگار و زندگی خودمان را براساس علائم ظهور برنامه ريزی کنيم. اين همان کاريست که بيشتر مردم می کنند. ظهور بيشتر يک جنبه معنوی دارد تا جنبه واقعی داشته باشد. همانطوريکه يهوديان در انتظار ظهور مسيح هستند ويا مسيحيان در انتظار بازگشت مسيحند. چيزيست که اتفاق خواهد افتاد ولی خدا می داند کی يا به چه صورت.

حالا حکومتی بر مملکتمان حکمرانی می کند که يکی از اصولش همين موضوع ظهور است. رئيس جمهوری داريم که فکر می کند بايستی اين موضوع ظهور را به تعجيل انداخت. بايستی جامعه را به سمتی سوق داد که اين ظهور به جلو بيافتد. اين ويدئو را خيلی هايمان ديده ايم.

برای خيلی ها اين حرفهايی که احمدی نژاد می زند ممکن است جنبه عوام فريبی داشته باشد. وقتی از هاله نور و غيره صحبت می کند، فکر می کنيم که شايد يک حالت روان پريشی داشته باشد. ولی فکر کنم موضوع خطرناک تر از اين باشد. اين فرد واقعاً خودش را به عنوان يک شخصيت تاريخی می بينيد. احساس می کند که قبل از پايان دوره چهارساله دومش امام زمان ظهور خواهد کرد! برای همين هم هست که از هرگونه دستاويزی استفاده می کند که در قدرت باقی بماند. به نظر می آيد که خامنه ای هم در اين راه با او همراه شده.

خيلی ها ممکن است تصور کنند هنگاميکه احمدی نژاد در مورد «استکبار جهانی» سخن می گويد منظورش همان امپرياليزم باشد که يک مفهوم مترقی است. ولی زمانی که اين فرد در مورد استکبار جهانی صحبت می کند منظورش کشور هايی مثل آمريکا و انگليس و غيره است که می خواهند موضوع ظهور را به تعويق بياندازند. برای همين هم هست که در اين جمع در مورد تحليلی صحبت می کند که از قرار معلوم آمريکايی ها از اوضاع منطقه داشته اند. خواسته اند با اشغال عراق ظهور را به تعويق بياندازند. «آنها فهميده اند که بناست در اين منطقه اتفاقاتی بيافتد.»

در مقابل چنين نيرويی که همانا می توان اسمش را کفر جهانی گذاشت نيرويی الهی وجود دارد که می خواهد مسئله ظهور را به جلو بياندازند. اين نيروی الهی می تواند از هر دست آويزی استفاده کند تا به آن هدف نهايی برسد. اگر در انتخابات تقلب می شود، دستان امام غايب در کار بوده که باعث شده اين تقلب ها به نتيجه برسند و اين فرد دومرتبه به صندلی قدرت باز گردد. هر گونه دروغی هم که می گويد و می گويند هم برای رسيدن به آن هدف نهايی است. کسانيکه در مقابلشان می ايستند را هم بخشی از همان کفر جهانی می دانند که دارد سعی می کند مسئله ظهور را عقب بياندازد.

در همين رابطه از سيبستان: فرقه آخرالزمان

فلسفه مجاورت کارد با استخوان -- يا ميرحسين، کجا بودی تا حالا؟

2009-07-04T23:15:00.018-04:00

ملت شهيدپرور ايران در طول تاريخ بارها کارد به استخوانشان رسيده و قيام کرده است. همين سی سال پيش بود که دوباره کارد به استخوانش رسيد. يک آقای معمم هم پيدا شد و به آنها اميد داد که شايد اين کارد را از استخوانشان کمی دور کند. به ملت نويد آزادی داد ولی بعد از اينکه همه ملت فريب اين آقای معمم را خوردند و باهاش همراه شدند، درست برعکس آنچه قول داده بود را کرد. جنگ خانمان سوز را برای سال ها بر مردم تحميل کرد. آن آزادی های سياسی هم که قولش را داده بود به کل فراموش کرد. گفته بود که همه گروه هاي سياسی مي توانند با آزادی کامل در مملکت فعاليت کنند. ولی زير حرفش زد. همه را قلع و قمع کرد. گفت حرف حرف من است و امر امر من. جوان های مملکت را به بهانه اينکه مفسد فی الارض هستند روانه سياه چال های رژيم کرد. قول داده بود که به قم برگردد و کاری به کار امور مملکتی نداشته باشد ولی در عوض امور مملکت را به کل قبضه کرد و به کسی جرأت نطق زدن نداد. آخر هرچه باشد امام بود و نماينده آن يکی امام غايب بر روی کره خاکی.

يک ميرحسين نامی هم داشتيم که نخست وزير بود و نظاره گر اين اوضاع. ولی انگار در طول آن سال ها کارد به استخوانش نرسيد و با اين آقای معمم همراهی و همدلی می کرد. برای همين هم بود که هشت سال آزگار در رکاب اين آقای معمم می تاخت و شريک جرمش بود.

سال ها گذشت. نخست وزير مربوطه کارد به استخوانش رسيد. می ديد که مملکت دارد از «خط امام» دور می شود. مير حسين ميگويد که می خواهد به خط امام راحل برگردد چون خيلی با او اخوت داشته و به راه و روش او ايمان دارد. ولی کسی از او نپرسيد که اين خط امام چيست که مملکت دارد از آن دور می شود. در اين ضمن خيل عظيمی با او همراه می شوند چون آنها هم سالهاست کارد به استخوانشان رسيده.

از قضای روزگار طرف مقابل هم می خواهد اوضاع را به اوايل انقلاب برگرداند که هيچکس را جرأت مخالفت با امر امام نبود. جانشين امام که از اينهمه تمرين دموکراسی و مردم سالاری خسته شده می خواهد به مردم بفهماند که حرف حرف اوست و امر امر او، درست مثل بنيان گذار رژيم.

آن آقای معمم فلسفه اش چيز ديگری بود که در وحله اول ابقای رژيم بوده است، حالا هرچقدر که بخواهيم حرف هايش را ماساژ بدهيم و از او يک دموکرات بسازيم. جمهوريت نظام را تا آنجا قبول داشته که به اهدافش که همانا تشکيل يک حکومت اسلامی بود آسيبی وارد نشود. برای همين هم بود که رئيس جمهور منتخب مردم را خلع کرد. برای همين بود که جانشينش که قدری رقت قلب داشت را قبل از اينکه سرکار بيايد خانه نشين کرد. برای همين بود که صدها هزار جوان مملکت را روانه سلاخ خانه های صدام کرد و تنها زمانی «جام زهر را نوشيد» که بنيان نظام را در خطر می ديد.

برای همين بود که از هر بحرانی براي اقتداربخشی بيشتر به حکومت اسلامی استفاده می کرد.

جورج گالووی دلقکی بيش نيست

2009-06-26T12:07:00.012-04:00

همين چند ماه پيش بود که در يک شب سرد زمستانی همه در يک کليسا در مرکز شهر تورنتو جمع شده بوديم که به سخنان جورج گالووی، نماينده مجلس بريتانيا گوش بدهيم. جمعيت هزار نفری در کليسا جوش و خروش زيادی داشت. جورج گالووی برای آمدن به کانادا اجازه ورود نگرفته بود و اين موضوع همه را خشمگين کرده بود. شعار برعليه نخست وزير و وزير وقت کانادا و در حمايت از جورج گالووی و فلسطينی ها می دادند. جورج گالووی از طريق ويدئولينک برای جماعت حاضر صحبت کرد. از اينکه حقوق اوليه اش به عنوان يک شهروند و يک عضو مجلس بريتانيا خدشه دار شده سخن گفت. جماعت حاضر بسيار کف زدند و هورا کشيدند.

همين آقای گالووی که اينقدر از موضوع خدشه دار شدن آزادی بيان شخصي اش عاصی بود و خط و نشان می کشيد که مردم ساکت نخواهند نشست و قيام خواهند کرد و غيره حالا از رژيمی حمايت می کند که آزادی بيان را برای ميليون ها ايرانی سلب کرده است. همين آقا به طور ضمنی از جنبش های حماس و حزب الله پشتيبانی می کند که همان راهی را خواهند رفت که جمهوری اسلامی رفت.

اگر حماس و حزب الله از احمدی نژاد پشتيبانی و حمايت می کنند و برايش تبريک می فرستند می توان فرض کرد که به خاطر کمک های ميليونيست که رژيم به آنها می دهد. اگر چاوز از احمدی نژاد پشتيبانی می کند و کار را کار سازمان سيا می داند می توان فرض کرد که به فکر قراردادهای ميليارديست که با دولت احمدی نژاد منعقد کرده که با روی کار آمدن هر کس ديگری فسخ خواهند شد.

ولی آقای گالووی چطور؟ او چطور می خواهد ضرب و شتم و جلوگيری از هرگونه اعتراض مدنی را توجيه کند؟ آيا سياست برايش آنقدر اهميت دارد که می تواند تمام اصولی که هر انسان آزاده ای به آنها ايمان دارد را زير پا بگذارد؟

به فرض برای مواجبش نگران است که از «پرس تی وی» می گيرد و ممکن است قطع شود. می توانست چند صباحی را خاموش شود تا شايد آبها از آسياب بيافتند و بعد دوباره مشغول به کار شود. همان کاری که بسياری از وبلاگ نويسان دارند انجام می دهند. خاموش شده اند در لحظه ای که هيچ ايرانی نبايد خاموش شود، حالا به هر دليلی می خواهد باشد.

خيلی ها که شامل خود بنده می شوند از سخنان دو آتشه احمدی نژاد در سازمان ملل و در مقابل مطبوعات خارجی حمايت کردند. خواستند بگويند که احمدی نژاد به فکر طبقه محروم و زحمتکش است. خيلي ها خواستند بگويند که اين رژيم قابليت اصلاح را دارد. ولی اين کودتا چهره واقعی اين رژيم را به جهانيان نشان داد. چشمهای خيلی از ماها را باز کرد. رژيمی که با ايجاد دو دستگی در بين ملت خودش می خواهد مردم را به جان هم بياندازد ارزش حمايت ندارد. اگر آقای گالووی برای منافع شخصی می خواهد از اين رژيم حمايت کند بستگی به خودش دارد. ولی با اينکار به هرگونه جنبش آزاديبخش فلسطينی لطمه وارد می کند. با اينکار نشان می دهد که چيزهايی که مخالفينش در مورد او گفتند حقيقت دارد. او دلقکی بيش نيست.

هفت روزی که دنيا را تکان داد

2009-06-19T21:44:00.007-04:00

زمان مصدق (نه اينکه من يادم می آيد ويا حتی به دنيا آمده بودم) يک عده ای فرياد می زدند «يا مرگ يا مصدق.» و فکر کنم انديشه و راه مصدق برای خيلی ها ارزش مرگ را داشت.

اينطور که به نظر من می رسد يک جمعيت چند ميليونی در ايران هست که دارند جان خودشان را به خطر می اندازند، چون جانشان به لبشان رسيده است. اين لُب کلام است. در انتخابات چهار سال پيش هم تقلب شد ولی کسی نبود که به خيابان ها بريزد و اينطور حماسه بيافريند. فکر کنم خود رهبران جنبش هم تصورش را نمی کردند که مردم چنين کنند. فکر می کردند که شکايتی به شورای نگهبان می کنند، شورای نگهبان زير سبيلی در می کند. مدتی جار و جنجال می کنند. بعد هم موسوی به کار فرهنگی اش بر می گردد و کروبي هم به هر کاری که می کرد.

ولی اين انتخابات و نتايج آن همانند جرقه ای بود که ملت را به خيابان ها کشانيد و گفتند «يا مرگ يا آزادی.» کسی هم نگفت «يا مرگ يا موسوی» چون رهبری موسوی اتفاقی بود ولی خب هر جنبشی يک رهبر می خواهد. آن فريادهايی که مردم ستم ديده در طول شب از پشت بام هايشان می کشند فرياد اخوت با موسوی نيست. فرياد فغان است.

در اين ميان يک عده خارج نشين جلوی مانيتورهايشان نشسته اند و نظاره گر اين جريانات هستند. نمی گويم نگران و مشوش نيستند که مثل همه ما حکماً خيلی هاشان هستند ولی با مقاله هايشان و سخنان قصارشان در تلويزيون ها و رسانه های خارجی سعی می کنند ملت را از اينهم که هست بيشتر جوشی کنند. زير پوست جوانان تشنه آزادی می روند به جای اينکه به آنها بگويند «مواظب خودتان باشيد.» «بيخود خطر نکنيد.» ارزشش را ندارد.

به خطراتی که اين جوان ها با آن روبرو هستند فکر نمی کنند. به مادران داغدارشان. هدفشان سرنگونی جمهوری اسلامی به هر بهاست. برای همين هم هست که خارج نشين شده اند.

اين جوانان و مردان و زنان ايرانی در اين چند روز حماسه آفريدند. اگر همين فردا هم تصميم گرفتند که به اين جنبش خاتمه دهند و به زندگی عادی شان بپردازند بايستی به آنها احسنت و آفرين گفت. اين هفت روز دنيا را تکان داد. به جهانيان فهمانيد که ملت ايران از چه قماشند. در مقابل زور و استبداد می ايستد.

پس دوستان خارج نشين بس است. اينقدر تحليل های دو آتشه نکنيد که «خامنه ای گور خودش را کند» و «اين ميخ آخر در تابوت جمهوری اسلاميست» و غيره. نخير آقايان و خانم ها. خامنه ای خر نيست. می داند دارد چکار می کند. بيخودی خودش را به هچل نمی اندازد که بعداً مدفوع خور شود. بگذاريد خود مردم ايران تصميم بگيرند چکار می خواهند بکنند. مخصوصاً بعد از سخنان گهربار رهبر عاليقدر که به مردم اولتيماتوم داد که هر چه ديدند از چشم خودشان ديده اند. ما فقط می توانيم با تظاهراتمان از آنها پشتيبانی کنيم. اگر همين فردا خيابان های تهران خالی بود نبايستی شکايت کنيم. نبايستی نق بزنيم که موسوی ويا ملت ايران توخالی از آب در آمدند. ملت ايران در همين هفت روز حماسه آفريد و اين حماسه از نوع واقعيست نه از نوع احمدی نژادی.

پ.ن.: اين چند روزه يک عده جوان هستند که گروه گروه از خيابان جلوی خانه ما رژه می روند و به دفاع از ملت ايران شعار می دهند. فکر کنم اين شعارها بايستی به زبان انگليسی يا محلی باشد تا اثری داشته باشد. چون اگر نباشد مردم ديگر را فقط هاج و واج می کند که آيا چه خبر است. درست مثل اينست که من امشب از پنجره آپارتمانم فرياد «الله اکبر» سر دهم. بی شک همسايه ها پليس را خبر خواهند کرد. ما بايد مردم دنيا را با ملت ايران همراه کنيم. شعار به فارسی دادن شايد براي ما جالب باشد و قدری عقده هايمان را خالی کند ولی برای ديگران بی معنی ست.

اين يک انقلاب است

2009-06-15T21:27:00.017-04:00

وقتی به گفته ای دو ميليون نفر به طور خودجوش و هماهنگ نشده و با وجود تمام مشکلاتی که در اين چند روز از لحاظ اطلاع رسانی برايشان فراهم کرده اند در ميادين شهر اجتماع می کنند فقط می شود اسمش را انقلاب گذاشت. حالا فرض کنيد که اگر مجوز داشتند و به طور صحيح اطلاع رسانی هم شده بودند و نگران هجوم اراذل و اوباش هم نبودند، چند نفر جمع می شدند.

جمهوری اسلامی از بدو تولد يک عده خودی داشته و يک عده ناخودی. خيلی ها که قبلاً خودی بودند حالا ناخودی شده اند و بالعکس.

اين جريان خودی و ناخودی بودن در بطن جامعه هم بروز کرده است.

گروه خودی مستضعف و حزب اللهی است. بسيجی و سپاهی است. از قرار معلوم در ولايت فقيه ذوب شده. خيلي هايشان که سرباز پياده نظام هستند با شستشوی مغزی که در اين سی سال دريافت کرده اند، هر وقت که صلاح نظام باشد به خيابان ها می ريزند و «حماسه» ايجاد می کنند.

گروه دوم شهرنشين است. از انديشه ها و رفتار و عادات غربی پيروی می کند. از طبقه متوسط جامعه است. با سيستم حکومت دينی اشکال دارد. عده ای از اينها را در سال های اول انقلاب قلع و قمع کردند. آنهايی که طرز ديدهای مارکسيستی و چپی داشتند. عده ای راهی غرب شدند. بقيه هم در ايران ماندند و به زندگی مجازی شان ادامه دادند.

اين انقلاب را گروه دوم شروع کردند. چون آنها خودشان را به همان اندازه ايرانی می دانند که گروه اول ايرانی هستند. در طول سالها ج.ا. به طور کجدار و مريز با اين جماعت شهرنشين سر کرده و به طرق مختلف آنها را تحت فشار قرار داده است.

شخصی مانند موسوی هم بدون اينکه خودش بخواهد رهبر اين انقلاب شده. ولی طبق معمول همه انقلاب ها، مردم از رهبران خودشان پيشی گرفته اند. وقتی که موسوی از مقامات اجازه تجمع می خواهد ولی به او نمی دهند، موش می شود و از مردم می خواهد که اجتماع نکنند. چون نگران امنيت آنهاست. با اينکه خودش انقلابيست ولی هنوز اين جنبشی که در جامعه ايجاد شده را به صورت انقلابی نمی بيند. آخر قرار نبود انقلاب شود. ولی مردم ديگر کاری به اين کارها ندارند. با اينکه می دانند ممکن است از طرف اراذل و اوباش مورد حمله قرار گيرند به طور خودجوش تجمع می کنند. مردم گوی رهبری را از موسوی می گيرند و او بايستی خودش را دوان دوان برساند و دوباره به مردم ملحق شود. آنجا و زمانی که بالای اتومبيل می ايستد دوباره انقلابی می شود.

مردم ليدر می خواهند و موسوی را مجبور می کنند که ليدر شود، هر چقدر که ممکن است اينکار برايش خوشايند نباشد. چون هرچه باشد خود او زمانی در ولايت ذوب شده بود.

در روزهای آينده خامنه ای سعی خواهد کرد که با راه انداختن اجتماعات مشابه نشان دهد که جمهوری اسلامی چقدر طرفدار دارد ولی آب ريخته را نمی توان به جوی برگرداند. گروه ناخودی فهميده که چه توانايی هايی دارد. ديگر اجازه نمی دهد که هيچ احمقی آنرا «خس و خاشاک» بنامد. احمدی نژاد هم که از قدرتی که رهبری در اختيارش گذاشته بود هار شده بود حساب کار خودش را خواهد کرد.

خامنه ای با اين اقدام ناخردمندانه و زير پا گذاشتن رأی ملت به طور جدی مشروعيت نظام را زير سوال برد. تنها راه باقيمانده برايش ايجاد رعب بيشتر در جامعه است.
ويا می تواند «صدای اين انقلاب را بشنود.» پيش از اينکه دير شده باشد.

پ.ن.: امروز ياد حسين درخشان افتادم. جای او در اين وبلاگستان بيش از هميشه خاليست. او هم مثل من به نحوی در احمدی نژاد و ج. ا. خوبی می ديد. می خواست همه مخالفين نظام را به صورت غربزده جلوه دهد با اينکه خودش هم غربزده بود. می خواست در شهر ری زندگی کند در حاليکه می توانست در پاريس زندگی کند. ماه هاست که هيچکس از او خبری ندارد و انگار اصلاً فراموش شده.

اعتراض به تقلب در انتخابات ايران

2009-06-14T08:57:00.003-04:00

تورنتو، يکشنبه ۱۴ ژوئن از ساعت ۲ تا ۵ بعداز ظهر

Mel Lastman Square

http://www.whereismyvote.org

به ژيان قميشی گوش کنيد.

آقای احمدی نژاد برنده شد

2009-06-13T17:30:00.013-04:00

آقای احمدی نژاد برنده شد. رهبری می گويد که همه بايستی نتايج اين انتخابات را بپذيرند.

حالا آقای احمدی نژاد مانده و اين جماعت

يا اين جماعت

يا جماعت دانشجو، يا جماعت فرهيخته؟ يا گروه های زنان، يا هر کس که به نحوی با اين شيوه حکومتی مشکل دارد.

کسانی که در مقابل سفارت خانه ها و کنسولگری ها جمع شده بودند و «احمدی بای بای» می خواندند.

ميليون ها ايرانی که در سرتا سر گيتی در خود تبعيدی به سر می برند و به موسوی رأی دادند چون روزنه اميدی می ديدند که رئيس جمهور آينده دست از اين چرندگويی ها بردارد. عقده خود بزرگ بينی نداشته باشد. دست از سر هولوکاست و مديريت جهانی و غيره و غيره بردارد. قبول کند که در ايران همه نظرات و سليقه ها می توانند آزادانه ابراز شوند.

در عوض همه سرخورده و مأيوس با خودشان عهد کردند که ديگر گول «آخوند» را نخورند و در چنين انتخاباتی شرکت نکنند. تحريمی ها را ببين که چه بادی در غبغب انداخته اند. مخالفين نظام را ببين که چطور در تلويزيون و رسانه ها جولان می دهند و در اتاق های فکری شان و در مجامعشان شامپاين باز کرده اند.

اينست نتيجه ای که رئيس جمهوري مردمی مان در پی اش بود؟ آبرو ريزی بيشتر براي نظام؟

اگر امام به بهانه حفظ و حراست نظام همه گروه های چپ و کمونيست را قلع و قمع کرد، جانشين امام به بهانه ای مشابه همه گروه های ليبرال را قلع و قمع می کند. اگر کسی بگويد که اين انتخابات بيشتر به کودتا شباهت دارد، آيا می توان از او ايراد گرفت؟

ايران برای همه ايرانيان؟ فکر نکنم.

مردی از جنس مردم ويا فقط به شکل و شمايل مردم؟

2009-06-04T11:35:00.013-04:00

آقای احمدی نژاد چشم بسته غيب می گويد. می گويد که هاشمی و خانواده اش مافيای قدرت راه انداخته اند. می گويد که ميلياردها تومان دزدی کرده اند و غيره. پرونده سازی می کند. انگار ملت از اين موضوعات خبر ندارند. انگار سران قوم نمی دانند که در ج.ا. چه خبر است. اين حرف ها را هم در دقيقه نود می زند. زمانيکه احساس خطر کرده که شايد دارد انتخابات را می بازد. شايد مردم از گنده گويی هايش به ستوه آمده باشند. شايد «ابر قدرت شدن» و «مديريت جهانی» و حل مشکل هولوکاست نمی خواهند. شايد به دنبال آرامش باشند. به دنبال معيشت و زندگی خودشان باشند.

چهارسال پيش در اين دنيای مجازی وبلاگستان وضعيت بدی وجود داشت. عده زيادی می گفتند که بايستی انتخابات را تحريم کرد. عده ديگری هم می گفتند که بايستی برای جلوگيری از روی کار آمدن تندرو ها به معين بی بو و خاصيت و عصا قورت داده رأی داد. ما هم که خيال تحريم انتخابات نداشتيم به معين رأی داديم که انتخاب نشد و مردم احمدی نژاد را انتخاب کردند.

در تمام اين سالها هم تصور می کرديم که مردم انتخاب درست را کرده اند. همه گنده گويی ها و هاله نور و رابطه با امام زمان و خود بزرگ بينی هايش را ناديده می گرفتيم چون فکر می کرديم واقعاً دلش به حال مردم سوخته و میشود از اينگونه مسائل حاشيه ای گذر کردوقتي راجع به مردم فلسطين سخن می گفت واقعاً فکر می کرديم که از روی خلوص نيت صحبت می کند و نه اينکه بخشی از همين خود بزرگ بينی هايش باشد. وقتی ايران را به صورت ابر قدرت می ديد و به دنبال مديريت جهاني بود، دوباره می گفتيم که اشکالی ندارد. اين حرف ها را می زند که دل مردم را خوش کند. وقتی دروغ می گفت و يک کلاغ چهل کلاغ می کرد دوباره زير سبيلی در می کرديم. وقتيکه می گفت آزادی بيان و حقوق شهروندی و مسائل و مشکلات صنفی موضوعات حاشيه ايست، همينطور چون سعی می کرديم تصوير بزرگتر را ببينيم.

تا اينکه در مناظره اخير چهره واقعی خودش را نشان داد. نشان داد که برای قدرت می جنگد و همه آن شعارهايش که ملت ايران چنين کرده اند و چنان، شعار توخالی بود. همه اش حرف بود. حالا هم در دقيقه نود به نتايجی رسيده که همه ملت می دانند و می دانستند. در تمام اين چهار سال در کنار هاشمی نشست و با او خوش و بش کرد و حالا که می بيند ممکن است ببازد عکس همسر رقيبش را از جيب در می آورد و به او توهين می کند. هر زمان که به نفعش باشد و در مقابل خبرنگاران خارجی قرار می گيرد از جدايی قوای مجريه و قضاييه سخن می گويد ولی در طول مناظره تبديل به دادستان و قاضی و هيئت منصفه يکجا می شود.

حالا به فرض اينکه با اين هياهوها و سروصدا ها دوباره به رئيس جمهوری هم انتخاب شود، آيا دوباره فراموش می کند که هاشمی و دارو دسته اش چه کسانی هستند ويا اينکه بعد از انتخابات ريش نبودی هاشمی را می گيرد و در خيابان های شهر می گرداند؟ چطور همه اين آقايان در بيست و چهارسال گذشته خطا کار بودند به غير از مقام رهبری. اگر واقعاً جرأت داشت و می خواست افشاگری کند بايستی پای رهبری را هم به ميان می کشيد.

مردی از جنس مردم؟ فکر نکنم. مردی که فقط به فکر قدرت است.

چطور می توان آبروی ملاها را (بيش از اين) برد؟

2009-05-10T13:09:00.025-04:00

اين روز ها رسم شده که هر ننه من غريبی يک ميکروفن و يک دوربين دست بگيرد و از خيابان های تهران گزارش کند. مخصوصاً اينکه اين گزارشگر مثل اين آقا يهودی هم باشد، آنهم در جمهوری اسلامی که به قول همين رسانه های سخت ليبرال در فکر محو کردن سرزمين آبا و اجدادی شان (بخوانيد سرزمين غصب شده) می باشد. چون عاشق لحظه ای هستند که به خاطر باورهای مذهبی شان در جمهوری اسلامی مورد پرس و جو قرار بگيرند. و زمانيکه اين اتفاق نمی افتد، سخت دمق می شوند.

داشتم کانال های تلويزيون را عوض می کردم که به گزارش اين آقا از تلويزيون دولتی کانادا رسيدم که در مورد فرهنگ جوانان بود و اينکه چطور جوان ها در ايران آخوندی بايستی به مواد مخدر و موسيقی زير زمينی و غيره پناه ببرند. نکته جالب در مورد کل برنامه در اينجا بود که همه اين جوانان «عصيانگر» که تحت چنين رژيم دد منشی گرفتار شده اند، به طور آزادانه جلوی دوربين صحبت می کردند و انتقاد می کردند، بدون اينکه از کسی هراس داشته باشند. از سوی ديگر در چنين خفقانی به گزارشگر اجازه داده شده بود که با هر کسی که می خواهد صحبت کند و هر نتيجه ای که می خواهد بگيرد. ايشان بايستی دفعه ديگر به يکی از آن کشورهای عربی «ميانه رو» ويا دوست سرزمين مقدسش سری بزند و ببيند که آيا می تواند به همين آزادی گزارش تهيه کند يا خير.

آقای سولومون (همان گزارشگر بی غرض خودمان) بر اين عقيده بود که رژيم به جوان ها به اندازه کافی آزادی بيان می دهد تا اين انقلاب زيرزمينی تبديل به انقلاب اجتماعی نشود.

خب، انگار بعد از انقلاب مخملين نوبت به انقلاب موسيقی «رپ» رسيده است. نسل «عصيانگر» جوان در ايران که قرار است منشأ تغييرات اجتماعی بشود، به موسيقی رپ گوش می کند و دماغش را هم عمل کرده است! «چون به ما آزادی اجتماعی و سياسی نمی دهند، پس ما هم دماغمان را عمل می کنيم» آخر به عقيده اين گزارشگر آبکی حتی عمل کردن دماغ نشانه عصيان و نافرمانيست که منجر به انقلاب دماغ عمل کرده ها می شود.

آقای سولومون : دفعه ديگر به نقاط ديگر شهر هم سری بزن. ببين مشکلات آنها چيست؟ شايد مشکلشان اينهايی نباشد که تو گزارش کردی. شايد مشکلاتشان واقعی باشد. آقای سولومون: همين احمدی نژاد که به عقيده تو و همرزمانت در رسانه های ليبرال، مظهر اختناق در رژيم دد منش جمهوری اسلامی است، به احتمال زياد دومرتبه با اکثريت آرای ملت که بيشتر آنها هم جوان ها خواهند بود انتخاب خواهد شد. آقای سولومون: تو و همرزمان ليبرالت کجا بوديد که از جوانان و نوجوانان زمان شاه گزارش تهيه کنيد و وقتی که انقلاب شد همه تان بهت زده بهم نگاه می کرديد . کجا بوديد که جوانان و نوجوانان مملکت از ترس ساواک حتی نمی توانستند در مورد جزئي ترين جنبه های زندگی اجتماعی شان انتقاد کنند. آنهم نه در مقابل دوربين تلويزيون، بلکه در مقابل نزديک ترين دوستانشان.

آقای سولومون: اين پارادوکسی که ازش صحبت شد چيست؟ شايد اگر به خودت زحمت داده بودی و با اقشار ديگر جوانان صحبت کرده بودی شناخت بهتری از اين پارادوکس ايران پيدا می کرديم.

فرند فيد

2009-05-04T13:48:00.012-04:00

پيغام: چرند! (همراه با يک عکس صکصی)
۱۲۰ نفر <لايک> <صورت خندان>
۲۸۴ کامنت: (احساس خوب برای نويسنده/شاعر/آرتيست که با نبوغ ذاتی که داشت يکهو به فکر اين واژه پرمعنا افتاد)

نمونه کامنت ها:
بابا ای ول
خيلی با حال بود
دمت گرم
چه چرندی چه پرندی
ما که حال کرديم
جمالت را عشق است
اتفاقاً منهم همين الان به فکر چرند بودم
بابا دست ور دار
چرند که چی؟
کجايی؟
....

اينهم اتلاف وقت نسل جوان. اينهم روش جديدی که کاپيتالسيم ملت را سرکار گذاشته که فکر کنند واقعاً دارند يک کار مثبت انجام می دهند. دارند فی البداهه ترشحات مغزی شان را با ديگران در ميان می گذارند.

بسی رنج بردم در اين سال سی..... زکی! برو بابا دلت خوشه، فرند فيد را عشق است که همه را شاعر و نويسنده کرده!

اينهم شده مکالمه نسلی که قراره دنيای آينده را بسازه.
گود لاک!

پ.ن.: راستی «توويتر» چيه؟ چطور ميشه «مِمبر» شد؟

«گاتا هَو اِت»

ارزش تکرار را دارد

2009-04-22T16:56:00.006-04:00

نمايندگان «جهان آزاد» در حال فرار از کنفرانس دوربان

«آنهايي كه 50 سال حنجره هايشان را پاره مي كردند و شعار آزادي بيان و تحمل مخالف سر مي دادند به ما مي گفتند اگر به پيغمبرتان توهين كردند تحمل كنيد و اين تحمل، لازمه جامعه مدني و لازمه آزادي بيان است، در اجلاس ژنو كوچكترين تحمل را براي بيان حرف مخالفان نداشتند.»

«آنها براي تسلط به ملت‌ها بتي به نام صهيونيسم را ايجاد كرده‌اند و هر جا مي‌رويم آنها مي‌گويند كه شما مي‌توانيد در مورد هر موضوعي صحبت كنيد، در مورد آمريكا و مسائل گوناگون ولي عليه صهونيسم‌ها حرفي نزنيد. آنها مي‌گويند در مورد صهيونيسم‌ها و جنايت‌هاي آنها صحبت نكنيد، راز آن چيست؟ راز آن روشن است، آنها چيزي به نام صهيونيسم و هلوكاست را درست كردند و آن را مقدس‌تر از تمام اعتقادات قدسي قرار داده‌اند و حول آن وحدت كرده‌اند و با زورگويي، چپاول، فتنه‌گري صهيونيسم‌ها بر تمام دنيا مسلط شده‌اند و مي‌خواهند مسلط باشند. آنها در كشورهايشان به پيامبران الهي توهين مي‌كنند و وقتي در اين ارتباط به آنها اعتراض مي‌كنيم، بحث آزادي بيان را مطرح مي‌كند، ولي وقتي كه به صهونيسم‌ها مي‌رسند و مي‌خواهيم در مورد جنايت آنها صحبت كنيم مي‌گويند سكوت كنيد، آنها بتي را درست كرده‌اند و مي‌خواهند تمام ملت‌ها را وادار به اطاعت از اين بت كنند، اين بت صهيونيسم بايد شكسته شود تا بشريت نجات پيدا كند.»

اگر فقط يکی از آن ديکتاتورهای کشورهای عرب به اندازه يک صدم احمدی نژاد بيضه داشت. ولی خب آنوقت ديگر ديکتاتور و جيره خوار امپريالسيم نبود. آنوقت به سرنوشت صدام دچار می شد.

!سال نو و تولد مسيح بر همه مبارک باد

2008-12-27T11:51:00.024-05:00

امروز اگر حضرت مسيح حاضر بود؛ بدون ترديد در کنار ملت ها و در مقابل قدرت هاي زورگو و بداخلاق و توسعه طلب قرار داشت.

امروز اگر حضرت مسيح بود؛ بدون ترديد پرچم عدالت و عشق به انسان ها را در برابر جنگ طلبان و اشغالگران و تروريست ها و زورگويان عالم بلند مي کرد .

بدون ترديد اگر حضرت عيسی امروز بود؛ با سياست هاي ظالمانه نظامات اقتصادي و سياسی حاکم بر جهان به مبارزه بر مي خواست؛ همانگونه که در زندگی خود اين کار را انجام داد.

محمود احمدی نژاد

مرد و زن فلسطينی در حين گريز از قدرت زورگو، بداخلاق و توسعه طلب
حالا اگه جرأت دارين دوباره به حماس رأی بدين

به ما گفته اند

به ما گفته اند که نبايستی يهودستيز باشيم.

ولی هرگاه به منطقه يهوديان در شهر يخزده خودمان می رويم، شاهد فعاليت بدون وقفه همين يهوديان هستيم که دارند مصرانه به بقای رژيم ظالم و اشغال گر کمک می کنند. شاهد تابلوها و پوسترها و اعلاميه هايشان هستيم که از ملتشان طلب صدقه می کنند. حالا ديگر خدا می داند در جلساتشان چه می گذرد.

معدود کسانی هم که از بين خودشان بر عليه اين غده سرطانی برخواسته اند را طرد می کنند، برچسب «يهودی متنفر ازخود» می زنند و غيره.

به ما گفته اند که نبايستی يهود ستيز باشيم.

ولی چه افرادی و نهادهايی به بقای اين رژيم خونخوار برای بيش از شصت سال کمک کرده اند؟

آيا می توان تصور کرد که اگر روزی همين يهوديان که قدرت مالی و سياسی زياد هم دارند، به جانبداری از رژيم ظلم خاتمه دهند، حتی برای يک روز هم دوام پيدا کند؟ همانطور که رژيم آپارتايد آفريقای جنوبی دوام نيافت.

به ما گفته اند

رضا ارحام صدر

2008-12-14T12:09:00.011-05:00

دو سال پيش در چهارباغ ديدمش. خيلی پير شده بود. عصا زنان می رفت و انگار همه را می شناخت. به من هم نيم نگاهی کرد و لبخندی زد. انگار مرا هم می شناخت. با همه خوش و بش می کرد.

اصفهان بود و ارحام صدر. هيچوقت نمايشنامه «مست» را از ياد نمی برم.

«ناصر خرسه... اوسا مسه؟ چشام آلوچه ميچيند!»

عاشق اصفهان بود. چطور می توان در اصفهان زاده شد و عاشق اصفهان نبود.

روحش شاد.

!ايران برای همه ايرانيان؟ - زرشک

2008-12-05T19:09:00.011-05:00

در اين محله تورنتو که ما زندگی می کنيم و اسمش را «تهرانتو» گذاشته اند، هر چند وقت يکبار صدای بوق ماشين ها را می شنوی که انگار دارند عروس می برند. از پنجره آپارتمان که به پايين نگاه می کنی، می بينی که پرچم پيشين ايران را از پنجره ماشين ها تکان می دهند و هو می کشند. مردم عادی رهگذر هم با تعجب به اين جماعت نگاه می کنند و رد می شوند. ممکن است بعضی هاشان پوزخند هم بزنند.

معمولاً اين مراسم را بعد از اينکه تيم ملی ويا پرسپوليس مسابقه ای، چيزی را برنده شده است راه می اندازند. گاهی اوقات هم مجاهدين هستند که اينکارها را می کنند. بيشترشان جوان هايی هستند که شايد در همين مملکت بزرگ شده اند. خالکوبی و موی سيخ سيخ دارند و جملاتشان را با «فاک من» تمام می کنند ولی آنقدر به آن ماهيتی که هزاران هزار کيلومتر با ما فاصله دارد علاقه دارند که اين مراسم را برپا می کنند.

ديروز هم شاهد اين «عروس بران» در خيابان های تهرانتو بوديم. از قرار معلوم مجاهدين بودند چون پرچمشان را ديدم و از قرار معلوم جشن گرفته بودند که يک دادگاه اروپايی ازشان حمايت کرده.

وجه مشترک همه اينها و همه ماها که در اين وبلاگستان به فارسی می نويسيم چيست؟ می توانيم به آن مجاهد ويا آن استاد دانشگاه ويا آن روزنامه نگاری که برای فلان روزنامه اينترنتی می نويسد ويا آن آقايی که هر شب در تلويزيون لُس آنجلسی در کنار پرچم پيشين ايران می نشيند و به «آخوند» فحش می دهد هزار برچسب بچسبانيم. می توانيم بگوييم که خائن و جيره خوار و مزدور و غيره است. وقتی آن آقای مسن ويا آن تيمسار تبعيدی در جلوی دوربين می نشيند و اشک می ريزد، می توانيم بگوييم که اشک تمساح می ريزد. می توانيم بگوييم که به ياد جاه و جلال از دست رفته اش است. ولی آيا می توانيم عشقش را به آب و خاکی که در آن زاده شده انکار کنيم؟

می توانيم بگوييم که آن آخوند ويا آن آقای ريشو که تسبيح می گرداند ويا آن خانم چادری، عقب افتاده و دهاتی و امُل است. می توانيم به او فحش و بدوبيراه بدهيم که مملکت را به «فاک فنا» داده. ولی آيا می توانيم عشقش را به آب و خاکی که در آن زاده شده انکار کنيم؟

همه شان و همه مان منافع شخصی دارند و داريم ولی همه مان نگاه مان به سمت شرق است، حتی اگر حاضريم که سر هر موضوع بيهوده همديگر را خراب کنيم، به لجن بکشيم و به طور کلی با هم کنار نياييم.

من تاريخ شناس نيستم، ولی شايد در تمام تاريخ ايران هيچوقت در موقعيتی نبوده ايم که اين خيل چند ميليونی مجبور شده باشد در خارج از مملکت زندگی کند، چون آنچه در مملکت می گذرد با ايده هايشان اينقدر منافات دارد. يا اينکه نظام «مقدس» ج.ا. از آنها می خواهد چيزی باشند که نمی توانند. همه مان و همه شان وحشت دارند که روزی به مملکت برگردند و «گير بيفتند»، حتی آنهايی که مثل حقير، نه سر پياز بوده اند و نه ته پياز.

می توانيم بگوييم که رامين جهانبگلو ويا هاله اسفندياری را گرفتند چون با نهادهای خاصی همکاری داشتند و نظام اين روزها سخت پارانويد است. ولی وقتی که حسين درخشان را می گيرند که با هزار آرزو به ايران برگشته بود که شايد مدلی باشد برای ديگران که واهمه دارند برگردند، آنوقت است که ديگر تئوری بافی مان ته می کشد.

حسين در يکی از آخرين نوشته هايش قبل از دستگيری تحت عنوان «ايران برای همه ايرانيان» نوشته بود:

«... می‌دانم که می‌گویید اینها به امثال من و شما اجازه‌ی کار نمی‌دهند و اینها. ولی واقعا این چیزها عوض شده. باید بیایید و از نزدیک ببینید که چقدر برداشت حکومت از مفهوم تعهد تغییر کرده است. البته نسبی است و برای هر کاری تعریف و معیار تعهد تفاوت می‌‌کند. ولی در مجموع در سال ۱۳۸۷ همین که دل‌تان با مردم و کشور خودتان باشد تا با استعمارگران اروپایی و آمریکا و بی‌وفایی نکنید کافی است. بخش خصوصی که هیچ، حتی برای بسیاری از کارهای دولتی هم دیگر مثل قبل‌ها لازم نیست از کون بهشت افتاده باشید. همین که به مقدسات مذهبی دیگران احترام بگذارید کافی است. کسی از شما نمی‌پرسد که در زندگی خصوصی‌تان چکار می‌کنید. معنی تعهد عوض شده است و دیگر به آسانی ده سال پیش نمی‌توان دزد شارلاتان کثیف و خائنی را به کمی ریش و پینه‌ی پیشانی و تسبیح به کسی قالب کرد. الان نگاه می‌‌کنند به سوادت، تجربه‌ات، کارایی‌ات، وفاداری‌ و عرضه‌ات...»

خب اين جوان دنيا ديده که هشت سال عمرش را در فرنگ گذرانده بود و سرد و گرم دنيا را چشيده بود، تصميم می گيرد که به مملکت برگردد، چون فکر می کند که شايد تجربياتش برای مملکت فايده ای داشته باشد. ذوق زده است، مثل همه ما که بعد از سال ها به مملکت برمی گرديم ذوق زده هستيم. هوای پر دود تهران را استشمام می کنيم، از سروصدا و شلوغی و آلودگی سردرد می گيريم، ولی پيش خودمان می گوييم «هيچ جا ايران نميشه.» چه کسانيکه در غربت در آرزوی آن هوای دود گرفته مردند.

آقای رئيس جمهور در مقابل رسانه های غربی می نشيند و با تبسم ادعا می کند که در ايران «آزادی مطلق» است. اين آزادی مطلق کجاست که حالا حسين درخشان بيش از يک ماه است که گم و گور شده و هيچ کس ازش خبری ندارد؟ آقای رئيس جمهور درسش را خوب يادگرفته که با رسانه های نظام سلطه چگونه برخورد کند. ولی اين موضوع اصل قضيه را تغيير نمی دهد. نظامی که يک عده خودی دارد و يک عده بيخودی، نمی تواند فراگير باشد. نمی تواند ادعای آزادی بکند. بگذريم...

برگرديم سر جماعت تورنتو نشين و لندن نشين و لُس آنجلس نشين و هزار خراب شده ديگر نشين. جمهوری اسلامی تا کی می خواهد به دور خودش ديوار بکشد و اين جماعت را در خارج مرزها نگه دارد؟ تا کی می خواهد اينترنت را فيلتر کند؟ آيا اين وضعيت می تواند تا ابدالدهر ادامه داشته باشد. آيا می توان انتظار داشت که در قرن بيست و دوم، هنوز نوه های ما و نتيجه های ما در استوديوهای تلويزيون لُس آنجلسی نشسته باشند، پرچم شير و خورشيد را به دور خودشان پيچيده باشند و به «رژيم آخوندی» ناسزا بگويند؟ تا کی می توان به اين وضعيت ادامه داد؟ حالا گور بابای آمريکا و انگليس و نظام سلطه و غيره و غيره.

«ایران آمدن این چیزهایش بی‌نظیر است. توی همین هوای کثافت تهران انگار که دارد فکر و کلمه مثل ابر حرکت می‌کند. من این را به لندنی که توی هوایش بوی گند الکل و آرزوی پول پرواز می کند ترجیح می‌دهم. بدون اینکه الزاما با الکل دشمن باشم.»

زرشک!

پدرخوانده وبلاگستان كجاست؟

2008-11-27T12:39:00.007-05:00

به ورسيون چند هودر رسيديم؟

2008-11-17T23:08:00.024-05:00

چه چيزی را در مورد حسين درخشان دوست دارم؟ اينکه هردو سال يکبار از خودش يک ورسيون جديد بيرون می دهد. و برايش زياد مطرح نيست که ديگران درباره اش چه فکر می کنند. اين خصوصيتی است که کمتر در کسی ديده ام. آزاده بودن و آزاده زيستن خودش شاهکار است. کار هر کسی نيست. آزادگی از همه قيد و بندهای اجتماعی و آن قلاده ای که جامعه بر گردن ما انداخته. شايد برای همين است که به او حسوديم می شود.

اينهمه «رفيق» داشت که باهاش حال مي کردند. همه شان ترکش کردند چون نمی توانستند يک انسان آزاده را درک کنند. قيد و بند ها و جامعه کوچک و بزرگی که دور خودشان درست کرده بودند نمی گذاشت. ولی انگار خودش عين خيالش نبود. هر روز راديکال تر می شد که همه را شاکی کرده بود. من هيچوقت او را ملاقات نکرده ام ولی از قرار معلوم مثل کولی ها زندگی می کند. خانه و کاشانه ای ندارد. می خواست در شابدولظيم زندگی کند، در حاليکه می توانست در فرانسه و انگليس يا هر جهنم دره ديگری زندگی کند.

يک روز در ورسيون شماره 4.0 به خامنه ای و سران نظام فحش و بدوبيراه می دهد (کاری که آن تبعيدی های کارکشته هم جرأتش را ندارند) و روز بعد که ورسيون جديدش بيرون می آيد، رک رک در خيابان های تهران راه می رود و فکر می کند که کسی متوجه نشده ويا چون ورسيون قبلی اش آن گنده گويی ها را کرده، همه فراموش کرده اند. چون در اين ورسيون آخری چيزی را در نظام ديده که خيلی ها از ماها که «واقع بين» هستيم، نمی توانيم ببينيم. حتی آن تعداد معدود از ماها که هنوز به اين انقلاب اعتقاد داريم. فکر می کنيم ج.ا. را می توان اصلاح کرد تا به آن چيزی که می خواهيم برسد، با اينکه خودمان هم مفهوم روشنی از آن «مدينه فاضله» نداريم.

حالا هم اين ورسيون های جديدی که هر چند وقت يکبار بيرون می دهد موجب شده که سروکارش به زندان بکشد. اين ديگر موضوعی نيست که حاشا کنيم. مدتهاست که در وبلاگستان زمزمه اش هست. در «بالاترين» هم موضوع داغ شده.

وقتی حسين را در زندان می بينيم، بيش از پيش مأيوس مي شويم. خيلي چيزها را نمی توان ناديده گرفت. نمی توان اين واقعيت را ناديده گرفت که نظامی که خودش را مقدس می داند و مردم را مقيد می کند به نوع خاصی زندگی و رفتار کنند، خيلی با ايده آل فاصله دارد.

حتماً خيلی ها خوشحال شده اند. تا آنجا که می دانم حسين پيش از اين سروکارش به زندان کشيده نشده بود. بی شک برايش سخت است. خود من هم انتظار نداشتم که اينطوری بشود. ولی انگار خيلی مانده که نظام ج.ا. را بشناسيم...

ولی بايستی صبر کنيم. چون هودر از زندان با يک ورسيون جديد بيرون خواهد آمد.

در بالاترين اين کامنت را ديدم که با وجود تلخی و بی مزگی اش حکايت کار حسين است:
«البته ممکنه بیاد بگه بله من در حبس بودم اما این حق مسلم ج.ا. بود که از من بازجویی کند و چقدر کار خوبی کرد و چقدر اونجا سوئیت بود و چقدر زندان معنای پست کلونیالی داشت و چقدر جای فوکو خالی بود تا اینجور زندان را هم ببیند و وارد تحقیقاتش کند! »

چند نوشته ديگر در باره حسين:

می خواهم در جنوب فرانسه زندگی کنم

آنچه گروه های اوپوزيسيون نمی خواهند بدانيد

دموکراسی از نوع ايرانی و ديکتاتوری اکثريت

اين يک تهمت نيست - اين يک واقعيت است

انقلاب مخملين در وبلاگستان فارسی

Dr. Hoder Prescribes Medicine

از وبلاگ های ديگر:

از زيتون: آيا راسته حسين درخشان را گرفتن؟

از مسعود بهنود: يکی مدتی است نيست

از اکرنه: حسين درخشان از آنجا رانده و از اينجا مانده

!عجب «زمانه» ای

2008-11-08T11:36:00.013-05:00

يک جوک قديمی:
خريدار: آقا «توفيق» داری؟
فروشنده: «توفيق» توقيف شد.
خريدار: پس يه «توقيف» بده.

اين الم شنگه ای که سر «تعليق» مهدی جامی از مقامش به عنوان مدير رسانه بيشتر اينترنتی «زمانه» راه افتاده مرا به ياد اوضاع قبل از انقلاب انداخت. من با خود موضوع تعليق کاری ندارم که تبديل به يکی از بزرگترين اسرار تاريخ مطبوعات شده. همه يک چيزهايی مي دانند ولی کسی نمی خواهد اين راز عظيم را افشا کند. فکر کنم بزودی چند کتاب هم در مورد اين اسرار نهفته منتشر شود.

در آن زمان ها سه چهار تا روزنامه داشتيم و تعدادی هم مجله. همه شان هم کاملاً از خطی که بايستی دنبال می کردند آگاه بودند. خود سانسوری به حدی بود که لازم نبود نشريه ای را توقيف کنند. يعنی «آزادی مطبوعات» به طور کلی يخدور! برای شنيدن «اخبار واقعی» بايستی به سراغ راديوی موج کوتاه می رفتيم. بيشتر مردم به «بی بی سی» گوش می کردند چون اخبارش بی طرفانه تر بود و از خط سياسی که سياستمداران انگليسی برايشان تعيين کرده بودند به طور دربست تبعيت نمی کردند. يک عده ای هم به «صدای آمريکا» گوش می دادند که خطش را وزارت امورخارجه آمريکا تعيين می کرد، همانطوريکه همين امروز هم می کند. راديوهای ديگری هم بود که الان اسمشان را به خاطر نمی آورم.

در دوران انقلاب هم وضع به همين منوال بود. يک فاميل داشتيم که سخت کشته مرده «آقا» بود و بدون وضو اسمش را به زبان نمی آورد. همين مرحوم جلساتی در خانه اش داشت و يک عده پامنبری را دور راديوی موج کوتاه جمع می کرد و همه به «بی بی سی» گوش می دادند.

اين اوضاع آن زمان بود. حالا وضع خيلی تغيير کرده. نشرياتی منتشر می شود که سخت ترين انتقادها را متوجه دولت و سران حکومت می کنند. با اين همه به نظر می آيد که در منتاليتی (ذهنيت) آن زمان ها تغييری ايجاد نشده است. دليل اينکه شاه هرگونه مخالفتی را با رژيمش سرکوب می کرد اين بود که به عنوان يک ديکتاتور، اعتماد به نفس نداشت. به خودش قبولانده بود که در بين مردم محبوبيت دارد ولی ته قلبش می دانست که اين چنين نبود. پس هرگونه مخالفتی را سرکوب می کرد تا بتواند به حکمرانی اش ادامه دهد. اگر به اوپوزيسيون رو می داد، ممکن بود که بر او چيره شوند، همانطوريکه بعضی ها بر اين باورند که «فضای باز سياسی» که با فشار کارتر به وجود آورده بود، باعث فروپاشی رژيمش شد.

ديروز شنيدم که يک هفته نامه ديگر را در ايران توقيف کرده اند. در اين چند سال تعداد اين توقيف ها زياد بوده. نکته جالب اينکه وقتی يک نشريه را توقيف می کنند، به همان کادر نويسندگان جواز می دهند که يک نشريه ديگر را شروع کند و بعد از چند وقت آن يکی را هم توقيف می کنند. و اين چرخه همينطور ادامه پيدا می کند. حالا من دليل اين توقيف آخری را نمی دانم و زياد هم مهم نيست که دليلش چه بوده باشد. ولی نشان می دهد که نظام ج.ا. بعد از سی سال و پشت سر گذاشتن بحران های گوناگون هنوز به آن درجه از اعتماد به نفس نرسيده که بتواند هرگونه مخالفتی را زيرسبيلی در کند و روی خودش نياورد. همان کاری که در کشورهای ليبرال دموکراسی انجام می شود.

در کشورهای غربی يک عده رسانه هست که هرگونه انتقاد ممکن را از سران مملکتی می کنند و کسی هم عين خيالش نيست. چون می دانند که اکثريت افراد جامعه بر اين باورند که در واقع اين بخشی از يک سيستم دموکراتيک است که يک عده ای هوار بکشند و مخالفت کنند و آنهايی هم که در مصدر قدرت هستند همه اين مخالفت ها را زير سبيلی در کنند.

آنهايی هم که با اساس سيستم ليبرال دموکراسی/سرمايه داری مخالفت می کنند، کارشان به جايی نمی رسد. چون سيستم رسانه ای که اينجا بهش «مين استريم» می گويند و محافظ منافع سرمايه داران است، آنقدر قويست که جلوی هرگونه چالش واقعی را می گيرد. برای مثال، در جريان انتخابات اخير در آمريکا، «رلف نيدر» پيشروترين برنامه کاری را به عنوان يک کانديد رياست جمهوری داشت که خيلی بيشتر از دو کانديد احزاب حاکم به نفع مردم آمريکا بود. ولی آخر کار کمتر از يک درصد رأی را کسب کرد. در اين ميان بيشتر مردم تصور می کنند که تفاوت بنيادين بين برای مثال «سی ان ان» و «فاکس نيوز» وجود دارد.

برگرديم سر حرف اصلی: حالا پس از سی سال که از سرنگونی رژيم ديکتاتوری در ايران گذشته هنوزبايستی برای دريافت خبر به سراغ راديوهای خارجی برويم. هنوز هم بايستی چشم اميدمان به دولت هلند باشد که راديوی آزاد برايمان راه بياندازد. آخر دولت هلند عاشق چشم و ابروی مشکی مان است. وقتی هم که مدير زمانه را به هر دليلی «تعليق» می کنند، عصبانی می شويم که اين آخرين اميد مردم برای تحقق يک رسانه آزاد به فاک فنا رفت.

پ.ن.: اين وبلاگ الان در حدود چهارسال است که ادامه داشته و نويسنده گاه و بيگاه نظراتش را در آن نوشته. تعداد خواننده های دائمی اش هم از انگشتان دو دست (و شايد دو پا) بالاتر نرفته. می خواستم بگم که اگر برروي «نظر» در پايين اين پست کليک کنيد، مي توانيد نظراتتان را ابراز کنيد. گفتم شايد بعضی ها ندانند چطور نظراتشان را در مورد اين نوشته و نوشته هاي ديگر در اين وبلاگ ابراز کنند. عزت زياد!

!می شود و می توانيم

2008-11-06T13:30:00.010-05:00

YES WE CAN!

تمام آمريکا و شايد همه دنيا برای مدتی هم شده در حالت بهت زدگی کامل به سر می برد. هربار که تلويزيون تصويری از سياهپوستان آمريکايی نشان می دهد، در حال گريستن هستند. چشم هايشان را می بينی که با ناباوری به صفحه تلويزيون دوخته شده است. در حقيقت چه کسی باورش می شد که يک سياهپوست و آنهم در اوايل قرن بيست و يکم رئيس جمهور آمريکا شود. سياه پوستان را می بينی که در پوست خود نمی گنجند؛ احساس غرور خاصی می کنند. درست مثل اينکه در زندگی نوميدانشان نور اميدی درخشيده است. چگونه می توان اين تصاوير را تماشا کرد و برايشان خوشحال نبود؟ چگونه می توان در شادی شان شاد نبود و نگريست؟

وقتی که می بينی اشخاصی مانند کولين پاول ويا جسی جکسون بغض می کنند ويا نمی توانند جلوی گريه شان را بگيرند و زمانيکه می بينی حتی کاندی رايس احساساتی می شود، آنوقت است که می فهمی اين انتخابات برای سياهپوستان آمريکايی چه اهميتی داشته است، حالا می خواهد از هر طبقه اجتماعی باشند، تفاوتی نمی کند.

ديروز صبح از خواب بيدار شدم. هنوز باورم نمی شد. پشت کامپيوتر رفتم و دوباره چک کردم. بله، باراک حسين اوباما رئيس جمهور آمريکا شده. خودش می گويد که اين نشانه پيشرفت حقوق مدنی و دموکراسی در مملکتش است. نمی شود انکار کرد که اين خودش نوعی پيشرفت است که مردم آمريکا که تا همين چند دهه قبل اجساد سياهپوستان را از درختان آويزان می کردند، خانه ها و کليساهايشان را به آتش می کشيدند و نوعی آپارتايد قانونی در جنوب آمريکا برقرار بود به آن درجه از پيشرفت رسيده اند که می توانند به اوباما نگاه کنند و اولين چيزی که می بينند يک سياهپوست نباشد. ولی آيا اين نشانه پيشرفت دموکراسی در آمريکاست؟ فکر نکنم.

باراک اوباما با قدرت بيان و تسلط کاملی که بر زبان انگليسی دارد و با پيغامش که همان «بله، ما می توانيم» بود، به همراه ميليون ها دلار جمع آوری شده در طول سيرک انتخاباتی که هر چهار سال در آمريکا برگزار می شود، به کاخ سفيد راه يافت. امروز در مورد وجه تشابه بين شعار انتخاباتی اوباما و احمدی نژاد فکر می کردم. هردو توانستند با استفاده از همين چند کلمه جماعت چند ميليون نفری را بسيج کنند و در انتخابات پيروز شوند. هردو از داخل حکومت برخاسته بودند ولی خودشان را «ناوابسته» به مراکز قدرت و «آندر داگ» می دانستند. ولی به نظر می آيد تجربه احمدی نژاد زياد موفقيت آميز نبود. مراکز قدرت در ايران آنقدر قدرتمند بودند که جلوی هرگونه پيشرفت به سوی عدالت که احمدی نژاد وعده داده بود را گرفتند. تجربه احمدی نژاد زياد پيروزمندانه نبود و به احتمال زياد تجربه اوباما هم چنين خواهد بود.

حالا هم آمريکايی ها (اگر فرض کنيم چنين ماهيتی وجود داشته باشد) سرهايشان را بالا گرفته اند. می گويند اگر در هشت سال گذشته اشتباه کرديم و حکومتی را در مصدر قدرت قرار داديم که موجب تباهی دنيا شد، اين بار فردی را انتخاب کرديم که با شعار «بله، ما می توانيم» می خواهد تمام اشتباهات و جنايات دولت بوش را اصلاح کند و ما را به آن «اتحاد کاملی» برساند که پدران ملت (در حين برده داری) برای اين ايالات متحده تصور کرده بودند.

در عين حال، مرد يا زن سياه پوست به زندگی اش در برانکس و شرق لُس آنجلس و بقيه مناطق فقير نشين آمريکا ادامه می دهد. با چشمان اشک آلود به صفحه تلويزيون نگاه می کند که فردی از رنگ خودش پشت تريبون قرار گرفته و فرياد می زند «بله، ما می توانيم.» بله ما می توانيم در اين سيستم اقتصادی که براساس به حداکثر رساندن ثروت يک عده معدود است و می رود منجر به فروپاشی اش شود، به آن «اتحاد کاملی» دست يابيم که حکومت در واقع برخاسته از آمال ملت باشد. می توانيم تمام بی عدالتی هايی که همين سيستم به وجود آورده را اصلاح کنيم. می توانيم از شر سيستم دو حزبی خلاص شويم و يک دموکراسی واقعی برپا کنيم که برآمده از آراﺀ واقعی ملت باشد. می توانيم اميد داشته باشيم که غيرميليونرها و آنهايی که نمی توانند ميليون ها دلار را برای تبليغات انتخابی جمع آوری کنند، روزی به کنگره و مراکز قدرت وارد شوند. می توانيم جلوی لابيست های سياسی و غيرسياسی را بگيريم. می توانيم...

در اين ميان تنها راهی که کودک سياه پوست که در فقر بزرگ شده را قادر می کند به «رويای آمريکايی» دست يابد، پيوستن به گنگ ها ويا فروش مواد مخدر و تجارت جنسی است. بسياری در همين راه جان خود را از دست می دهند ويا روانه زندان می شوند.

مرد يا زن سياه پوست برای شام به بچه هايش ماکارونی و پنير می دهد و در رويای روزی بهتر به خواب می رود. در عالم خواب پرزيدنت اوباما را می بيند که به سويش نظاره می کند و با لبخند و چشمانی پر اميد می گويد: بله، ما می توانيم.

هياهوی بازگشت به مملکت

2008-10-17T15:17:00.021-04:00

اين روزها که می رود تمام اساس سيستم سرمايه داری فروپاشی کند، مردم به دنبال دستاويزی می گردند که همه چيز را برای چند لحظه هم شده فراموش کنند و بهترين روش ممکن روی آوردن به مسائل بيخودی و جنجالی است. مردم مغرب زمين که بيشتر تحت فشار اين بحران اقتصادی قرار گرفته اند، بيش از معمول دنبال موضوعاتی می گردند که حواسشان را منحرف کند. پس به شايعات و جنجال های هاليوودی پناه می برند.

صحبت از موضوعات بی خودی هاليوودی شد، يک خانم هنرپيشه ايرانی هم پيدا شده که يک نقش درجه سه در يک فيلم هاليوودی بازی کرده. منکه اين فيلم را نديده ام و خيال هم ندارم پولی که در همين سيستم در حال فروپاشی با هزار بدبختی بدست آورده ام را صرف يک فيلم بی سرو ته هاليوودی کنم. ولی بازی اين خانم هنرپيشه را در يک فيلم ايرانی ديده ام که به کارگردانی يکی از ناموران سينمای ايران بود. خود فيلم بسيار مأيوس کننده بود ولی بازی اين خانم بيش از هرچيز ديگر توی زوق می زد. اگر بازی اش در اين فيلم هاليوودی هم به همان افتضاحی بوده که ديگر بی خيال!

با اين حال قرار شده که به شرکت اين خانم هنرپيشه در يک فيلم هاليوودی افتخار کنيم. همانطوريکه قرار است به شرکت آن يکی خانم هنرپيشه که در فيلم ها و نقش های ضد ايرانی بازی مي کند افتخار کنيم. آخر هر چه باشد هاليوود به مردان و زنان شرقی برای ايفای چنين نقش هايی نياز دارد. يک نفر هم بايستی پيدا شود که نقش تروريست ها را بازی کند. يا نشان دهد که زن های شرقی در يک جامعه قرون وسطايی چطور تحت ظلم و جور دائمی قرار دارند و دائماً سنگسار می شوند.

بهرحال اول کار که معلوم شد ايشان در چنين فيلمی بازی کرده اند، در اينترنت چو انداختند که ممنوع الخروج شده چون بدون حجاب اسلامی بازی کرده. اين موضوع خودش باعث کلی بحث و جدل و حرف های اضافی و بی سروته شد که چگونه دژخيمان رژيم جلوی سعادت و پيشرفت يک زن ديگر را گرفتند و غيره.

بعد يکهو سروکله خانم از هاليوود سبز شد! آنهم بدون حجاب که دوباره بحث سر بی حجاب بودن خانم شروع شد که چه نشسته ايد تابوی ديگری شکسته شد و اين شيرزن با اين اقدام حماسی خود مشت پولادينی بر حيثيت پوسيده و دروغين رژيم آخوندی نواخت و از اين قبيل حرف ها. درست مثل اين بود که برای اولين بار در عمرمان شاهد يک زن بی حجاب بوديم.*

همه کسانی که مملکت را با هواپيما ترک کرده اند با سناريوی زير آشنايی دارند. پس از اينکه هواپيما باند فرودگاه تهران را ترک کرده و اوج می گيرد، کم کمک روسری ها و مانتوها برداشته شده و در زير آن لباس هايی هويدا می شود که لرزه بر تن سردار رادان و تمام خشکه مقدس ها می اندازد. پس اين موضوع که اين خانم حجاب از سر برداشته موضوع جديدی نيست که حالا باعث شده بگويد که از بازگشت به ايران هراس دارد. مگر اولين زنی است که در خارج مملکت حجاب از سر بر می دارد؟

از سوی ديگر پدر خوانده وبلاگ نويسی فارسی مدتهاست که در وبلاگش چو انداخته که می خواهد به شابدولظيم يا قلهک ويا اوين برگردد. حتی چون وبلاگ اصلی در ايران فيلتر است، يک وبلاگ ديگر راه انداخته و پست ها را از وبلاگ اصلی کپی می کند. تمام جماعت وبلاگستان هم به ذوق آمده و آماده اند که اين شخص به ايران برگردد و ببينند چه نوع بلايی برسرش می آورند. به احتمال قريب به يقين کاری باهاش نخواهند داشت و می گذارند رد کارش شود. آنوقت است که جماعت مجازی وبلاگ نشين بگويند که ديديد گفتيم طرف جاسوس ج.ا. بود. پس در هر دو صورت اسم و رسمی برای خودش دست و پا خواهد کرد.

امروز برايش کامنتی گذاشتم و پيشنهاد کردم که با خانم هنرپيشه تماس بگيرد و طوری برنامه شان را جور کنند که بتوانند با يک هواپيما به ايران برگردند. قبلاً هم به همه بنگاه های خبری داخلی و خارجی خبر بدهند که با عکاس و فيلم بردار در فرودگاه تهران حاضر شوند. چون اگر برای وبلاگ نويس جمع نشوند، حتماً برای خانم هنرپيشه خواهند آمد. اينطوری خطر دستگيری هم کاهش پيدا می کند.

از همه اين حرف ها که بگذريم. هر روز هزاران نفر بدون جار و جنجال وارد مملکت می شوند و هيچکس هم خبردار نمی شود. حالا چطور شده که بازگشت اين دو نفر اينقدر سروصدا راه انداخته فقط خدا می داند و خودشان.

* در تصوير فوق بخش های گوناگون يک زن بی حجاب ايرانی علامت گذاری شده. اين اقدام صرفاً به خاطر اطلاع رسانی به جامعه ايرانی انجام شده که ممکن است تا کنون يک زن بی حجاب ايرانی را نديده باشند.

اشکال احمدی نژاد نيست

2008-09-25T00:06:00.010-04:00

اين YouTube چيز غريبی است. همه چيز می شود در آن پيدا کرد. امشب داشتم برای عرفات جستجو می کردم. که اين ويدئو را پيدا کردم:

عرفات يادتان هست؟ همان آدمی که سمبول مقاومت فلسطينی ها در مقابل اسرائيل بود. همان کسی که عکسش در خانه هر فلسطينی بود و به او با همه کمبودهايش عشق می ورزيدند. همان کسی که آخرين روزهای عمرش را در خرابه ای گذرانيد که توسط شکم گنده ای منهدم شده بود. دمار از روزگارش در آورند و آخر سر هم به طور مرموزی جان داد. عرفات تا آخرين لحظه عمرش بشارت فلسطين آزاد را می داد. با اين حال حاضر بود با اسرائيل کنار بيايد ولی افسوس که بوش و شارون ايده های ديگری را در سر می پروراندند.

حالا هم شخصی پيدا شده به نام احمدی نژاد که با پر رويی با تمام اصول بنيادينی که پايه های رژيم اسرائيل بر آنها استوار است به مبارزه برخاسته. چيزهايی می گويد که نوظهور است. هيچکدام از سران عربي، حتی عرفات، حتی آنهايی که هر روز با اسرائيل مبارزه می کنند و جان می دهند جسارت چنين سخنانی را ندارند.

احمدی نژاد يهود ستيز است؟ شايد. ولی چه کسانی به او تريبون داده اند؟ همان هايی که می توانستند با عرفات کنار بيايند و اينکار را نکردند. همان هايی که می توانستند ملت فلسطين را به اين خفت و خواری نکشند که حالا شخصی پيدا شود که اين چنين مشروعيت اسرائيل را زير سوال می برد و آخر سر هم مردم دنيا، حتی آنهايی که صبح تا شب با سيستم های تبليغاتی غربی شستشوی مغزی می شوند، با او احساس همدلی و همفکری کنند.

اگر اسرائيل در اين وضعيت قرار دارد که يک نفر با ظاهر آنچنانی می تواند در صحن سازمان ملل متحد بايستد و بگويد که اسرائيل به پايان خط رسيده، مشکل احمدی نژاد و عقايد افراطی اش نيست. مشکل اسرائيل است.

اگر آمريکا در وضعيتی قرار گرفته که همان شخص که او را تروريست و جنايتکار می خواند به پايان امپراطوری آمريکا نويد می دهد، مشکل احمدی نژاد نيست. مشکل سياست های آمريکاست.

اگر مردم کشورهای عربی يک دل و يک صدا دارند از احمدی نژاد دفاع می کنند، مشکل آمريکا و اسرائيل و سران کشورهايشان هستند. اگر يک نفر از سران عرب، يک صدم حرف های احمدی نژاد را زده بود، شايد اکنون در چنين وضعيتی نبوديم. احمدی نژاد دارد صرفاً حرف دل مردم عرب را بازگو می کند. برای همين هم هست که اسرائيل اينقدر نگران شده. می خواهند او را بربايند ويا ترور کنند و همه می دانيم که اولين باری نيست که چنين می کنند.

آنموقعی که بوش و شارون در اوج قدرت بودند، به عراق حمله می کردند، برای تمام منطقه نقشه کشيده بودند، می خواستند اسرائيل بزرگ تشکيل دهند، بايد فکر اين روز را هم می کردند.

احمدی نژاد هر چه باشد يا نباشد، فرصت شناس خوبيست.

هيتلر اتمی به نيويورک می آيد

2008-09-22T23:36:00.011-04:00

خيلی جالبه وقتی يک مشت صهيونيست در مقابل مقر سازمان ملل جمع ميشن و سرو صدا راه مي اندازن، ‌خانم ملکه زيبايی هم بهشون می پيونده و اعلاميه صادر می کنه.

دوستان هيومن رايتزی و مدافع حقوق زنان هم در مقابل مقر سازمان ملل جلسه تشکيل مي دن. از قرار معلوم در ايران دموکراسی نيس. دارن حقوق زنان را لگد مال می کنن. آخه در کويت و عربستان زنان خيلی حقوق مدنی دارن. آخه در همه کشورهاي ديگر منطقه دموکراسي داره قل قل ميزنه. سازمان ديده بان حقوق بشر هم کاری به کار دول دست نشانده آمريکا نداره و فعلاً پايش را توی کفش ايران و ونزوئلا و کوبا و شايد بوليوی کرده.

اگه در زمان شاه اتحاد «سياه و سرخ» داشتيم، حالا اتحاد «صهيونيسم و حقوق بشر» داريم.

در اين ميان تقريباً کل وبلاگستان فارسي خاموش ميشه و به نظاره مي نشينه. هيچکس نميگه که اين جماعت صهيونيست همه گفته های احمدی نژاد را به نفع خودشون تحريف کردن. کسی نمی گه که سيستم حکومتی ايران با همه عيب هاش شايد تنها سيستم حکومتی دموکراتيک در منطقه باشه. يعنی يک سيستم حکومتيه که بيشتر از همه اون کشورهای اطرافش پتانسيل داره. کسی نميگه که در همين حکومت «سلطانی» به قول گنجی، بحث هايي ميشه که ملل کشورهای دست نشانده آمريکا خوابش را هم نمی بينن. کسي نميگه که اکثريت مردم ايران به احمدی نژاد رأی داده اند و به احتمال زياد دو مرتبه هم رأی مي دن. کسی نميگه...

کجان بقيه ملل منطقه که در مقابل سازمان ملل تظاهرات کنن و جلسه راه بياندازن؟ کجان مردم اردن و سودان و مصر و ترکيه و ليبی و افغانستان و عراق و ...؟

اگه کسی بگه دولت اسرائيل که براساس «افسانه» هولوکاست و به دست قوای استعمارگر بنيان شده جنايتکاره، اونوقت مخالف حقوق بشر ميشه؟

اگه کسی بگه که دولت آپارتايد اسرائيل بايد از صفحه روزگار محو بشه، اونوقت هيتلر ثانی ميشه؟

بابا دست وردار!

مشدی گنجی ميگه:

«سرهنگ قذافي پروژه انرژي هسته اي را متوقف کرد و ديگر هيچ صحبتي در خصوص نقض حقوق بشر در ‏ليبي به ميان نيامد.»

اينم از جماعت به اصطلاع روشنفکرمان! نه داداش! مشکل ايران و آمريکا که با موضوع هسته اي شروع نشد که حالا با موضوع هسته اي ختم بشه. تا وقتيکه ايران سياستش را بر وفق مراد آمريکا نکرده، آش همين آشه و کاسه همين کاسه.

بهرحال به ما چه؟ والله! اينم شده راه نون خوردن اينها.

شب بخير و موفق باشيد!

مشايی و گفتمان جديد در داخل نظام

2008-09-20T11:16:00.019-04:00

زمانی بود که هولوکاست برای جوامع غربی از دين و ايمان و خدا و پيغمبر و همه چيز بالاتر بود. همه موضوعی را می شد مورد تجزيه و تحليل قرار داد، مسخره کرد، جوک کرد و به طور کلی نفی کرد، الا هولوکاست!

تا اينکه يک روزی احمدی نژاد در اوايل دوران رياست جمهوری اش، هولوکاست را «افسانه» خواند. گفت که اسرائيل بايد از صفحه روزگار محو شود. يک مشت مترجم بيسواد و ايادی صهيونيسم هم پيدا شدند و کلمه افسانه را “myth” ترجمه کردند. صفحه روزگار را «نقشه جهان» ترجمه کردند.

همه شوکه شديم. حتی ما که خودمان را مخالف ماهيت صهيونيستی می پنداشتيم. چطور می شود گفت که يک واقعيت تاريخی دروغ است؟ چطور می شود يک سرزمين را از نقشه جهان محو کرد؟ آخر همه ما به ظرافت و لطافت خاتمی و گفتگوی تمدنهايش خو گرفته بوديم. اين ايده ها برايمان مأنوس نبود. ولی گفتمانی شروع شده بود که تا به امروز ادامه دارد. هولوکاست از آن حالت مقدسش پايين آمد. مردم ماهيت اسرائيل را که براساس هولوکاست شکل گرفته زير سوال بردند. به قول احمدی نژاد اگر اين هولوکاست در اروپا اتفاق افتاده، چرا مردم فلسطين هزينه پردازی کنند. چرا بايد شاهد تصرف خانه و زندگی و سرزمينشان باشند.

حالا هم مشاور احمدی نژاد گفتمان ديگری را شروع کرده. می گويد که ما دوستدار همه ملت های دنيا منجمله مردم اسرائيل هستيم. اين گفتار خيلی ها را خوش نيامده. حتی آنهايی که خودشان را پيشرو و اصلاح طلب می دانند (که البته اين گروه به دلايل سياسی با هر گفته احمدی نژاد و اطرافيانش مخالفت می کنند). می گويند اين سخن که هيچکس تا به حال جرأت ادايش را نداشته با فلسفه جمهوری اسلامی منافات دارد. فلسفه جمهوری اسلامی بر اين اساس است که رفراندمی در ميان همه ساکنين اوليه فلسطين برگزار شود تا در مورد نوع حکومتی که می خواهند تصميم گيری کنند. يعنی ميليون ها يهودی اسرائيلی که در زمان تشکيل دولت اسرائيل حتی زاده نشده بودند نمی توانند در اين رفراندم شرکت کنند! يعنی کسانی که اسرائيل را «خانه» خود می دانند، در آنجا به دنيا آمده اند، مدرسه و دانشگاه رفته اند و زندگی و کار کرده اند از شرکت در چنين رفراندمی محرومند! يعنی آدم نيستند.

مردم اسرائيل تحت بمباران فکری رژيم صهيونيستی قرار دارند. پس نمی شود از آنها توقع داشت که مثل جوان حزب الهی ويا بسيجی ايرانی فکر کنند که تحت بمباران فکری نظام ج.ا. قرار دارد. همانگونه که نمی توان از مردم مغرب زمين انتظار داشت که به واقعيت سيستمی که بر آنها حکفرماست پي ببرند. چون دانش واقعی اکثريت مردم يک جامعه در مورد سيستم حکومتی شان، منجر به سرنگونی آن رژيم ويا تغييرات اساسی در آن مي شود. مخصوصاً رژيم هايی که ساختار به ظاهر دموکراتيک دارند.

گيرم که چنين رفراندمی هم برگزار شد، آنوقت بر سر اين يهوديان اسرائيلی چه خواهد آمد؟ به مملکت خودشان نمی توانند برگردند، چون مملکتشان فلسطين اشغاليست. درست مثل اينستکه بگوييم تمام سفيد پوستان آفريقای جنوبی به ممالکشان برگردند ويا همه آمريکايی های غيربومی به اروپا و آسيا و غيره برگردند. پس چه بخواهيم و چه نخواهيم اين يهوديان اسرائيلی در کشور تخيلی فلسطين آينده باقی خواهند ماند و شهروند درجه دو و سه خواهند شد. ويا اينکه آواره دنيا می شوند و يک «افسانه» جديد شکل می گيرد.

در اينجاست که گفتمان مطرح شده توسط مشايی اهميت پيدا می کند وقتی که می گويد ما دوست مردم اسرائيل هستيم. با اينکار حتی انديشه های اصولی جمهوری اسلامی زير سوال می رود. و برای همين هم هست که مقام رهبری می خواهد اين طرز فکر جديد را ماست مالی کند و بگويد فردی آمده چيزی گفته، اين حرف اشتباه است. چون می داند که اگر واقعيت عينی اسرائيل را قبول کنيم و قبول کنيم که انسان های واقعی در اسرائيل زندگی می کنند، آنوقت بايستی کل جريان رفراندم و ايده صلح آميز بودن اين راه حل را زير سوال ببريم.

انسان های واقعی حق دارند در سرنوشت جامعه ای که در آن زندگی می کنند تشريک مساعی کنند. همانطوريکه من نوعی که از آنور دنيا آمده ام می توانم در سرنوشت کشوری که در حال حاضر در آن اقامت دارم شرکت کنم، رأی بدهم و اظهار نظر کنم. اين جريان برگزاری رفراندم بين ساکنين اصيل فلسطين فقط برای تبليغات است که تاريخ مصرفش به سر رسيده.

می خواهم در جنوب فرانسه زندگی کنم

2008-09-03T17:29:00.013-04:00

آنروزها که هنوز «شاه» را از روی «شابدولظيم» بر نداشته بودند، هر چند وقت يکبار به همراه خانواده راهی زيارت می شديم. برای ما بچه ها زياد صفايی نداشت که برای ساعت ها در ماشين بچپيم و از بين خيابان های شلوغ و پر دود جنوب شهر و بين اشخاصی که معلوم بود برای يک لقمه نون صبح تا شب می دوند رد بشويم. ولی عشقمان اين بود که آخر سر و بعد از زيارت حرم شاه عبدالعظيم به «اکبر مشتی» می رفتيم و دلی از عزا در می آورديم. والدين هم از اين موضوع آگاه بودند و مرتب وعده بستنی اکبر مشتی می دادند.

اين بار آخری هم که تهران بودم بعد از اينکه به قبر پدر در بهشت زهرا سر زديم، دو مرتبه به زيارت شابدولظيم رفتيم. يک حالت «دژاوو» به من دست داده بود. چون انگار همان جماعت دوران بچگی در اطراف ضريح می چرخيدند، در و ديوار ضريح و قفل و کليد در ورودی حرم را می بوسيدند و طلب حاجت می کردند. تنها تفاوتش اين بود که قسمت مردانه از زنانه جدا شده بود.

در زمان بچگی شابدولظيم هيچگونه جذابيتی برای ما نداشت. عليرغم اينکه از خانواده های پولدار شمال شهری هم نبوديم و در حقيقت چند سال بچگی را در همين جنوب شهر سپری کرده بوديم. ولی انگار همين شابدولظيم جذابيت هايی دارد که ما خبر نداشتيم. البته توجه دارم که «شهر ری» فقط شابدولظيم نيست و خيلی بيشتر از آن است. ‌شايد ميليون ها نفر در آن زندگی می کنند. ولی برای کسانی که در جنوب شهر زندگی نمی کردند، شهر ری يعنی شابدولظيم.

حالا هم هودر تصميم گرفته که بقيه عمرش را در شابدولظيم بگذراند. خيلی دلم می خواست بچه های با حال و خاکی شهر ری (نه آنهايی که از جنس بچه های پولدار و سوسول شمال شهری هستند) به اينترنت دسترسی داشتند و نظرشان را در مورد اين تصميم ابراز می کردند. منهم بالاخره تصميم گرفتم که برای اولين بار در زندگی يک مقداری برنامه ريزی کنم و تصميم بگيرم که مابقی عمر را در کجا بگذرانم. به همين منظور به نقشه های گوگل مراجعه کرده و منطقه جنوبی فرانسه را به عنوان منزل آينده انتخاب کردم. البته يکی از دلايل اصلی اين گزينش پست چند وقت پيش هودر است که از محسنات اين ناحيه بسيار تعريف کرده بود.

نقشه بزرگتر را مشاهده کنيد

دنيای مجازی نه تنها به ما امکان داده که به طور مجازی و با کليک موشواره در آن حرکت کنيم، بلکه می توانيم در نقشه های گوگل زوم کرده و خانه و محله آينده مان را انتخاب و به طور مجازی به آن اسباب کشی کنيم.

و اين موضوع هم که با جيب خالی نمی شود در جنوب فرانسه زندگی کرد فکر نکنم مسئله مهمی باشد. چون زندگی مجازی در هر نقطه دنيا خرجی ندارد. همانطوريکه می شود در شهر ری زندگي مجازی کرد بدون اينکه از مشقاتی که هر روز مردم شهر ری با آن مواجهند خبردار شد و آخر سرهم تصور کنيم که مثل مردم جنوب شهر خاکی و با صفا شده ایم. فکر کنيم از جنس آنها شده ايم.

البته هنوز تصميم قطعی نگرفته ام در کدام نطقه از اين ناحيه نسبتاً وسيع زندگی کنم. به اميد خدا اين آخر هفته عزمم را جزم می کنم و روی تمام نقاط مختلف ساحلی زوم می کنم – راستی يادم رفت بگم بايد در مناطق ساحلی باشد. شايد چند ساعتی طول بکشد ولی فکر کنم ارزشش را داشته باشد. همين حالا هم يک ايده هايی دارم. بيشتر به سواحل اطراف مارسی متمايلم.

جوانمردی که آبروی مملکت را خريد

2008-08-25T09:56:00.012-04:00

المپيک ۱۹۷۶ مونتريال بود. ايران با يک گردان کامل در المپيک شرکت کرد و صدها نفر خدمه و حشمه را به مونتريال گسيل کرد. قرار بود مدال ها را درو کنيم. آنروزها شاهنشاه سخن از «رسيدن به تمدن بزرگ» می زدند. جشن های دوهزار و پانصدساله راه می انداختند و از تاريخ چندين و چند هزارساله مان سخن می گفتند. آخر قرار بود قدرت جهانی شويم -- ويا شده بوديم، يادم نيست. کوروش هم خوابيده بود، چون «ما» بيدار بوديم.

نتيجه اين همه سروصدا و جنجال يک مدال نقره بود که برزگر برد و يک مدال برنز که نصيری برد. يادم می آيد آنروزها يکی از موارد نادری که روزنامه ها اجازه داشتند در موردش انتقاد کنند موضوع ورزش بود. هنوز تيتر روزنامه کيهان يادم می آيد: «يک مويز و چهل قلندر!» منظور از مويز برزگر بود که مدال نقره برده بود.

بيش از سی سال از آن دوران می گذرد. اتفاقات زيادی در مملکت رخ داده. انقلاب و جنگ و غيره داشته ايم. مملکت «اسلامی» شده. ديگر خبری از شاهنشاه و تمدن بزرگ و غيره نيست. ولی خوی ايرانی سر جايش است. هنوز هم صحبت از قدرت جهانی شدن و ابر قدرت شدن و غيره است. هنوز هم صحبت از پيشرفت و ترقی است در حاليکه در زمستان کمبود گاز داريم و در تابستان کمبود برق. در حاليکه فقر در روستاهايمان غوغا می کند. ولی هنوز هم می خواهيم آدم به کره ماه بفرستيم! در حاليکه هيچکس درست مطمئن نيست که چه بلايی سر همين موشک آخری آمد که به هوا فرستاديم.

يکی بايد به چين نگاه کند و اوضاع اقتصادی و اجتماعی آنها را با ما مقايسه کند. ببيند چطور «بهترين المپيک» را برگزار کردند. آنوقت شايد سرنخ دستمان بيايد که کدام کشور ابر قدرت است. چون اگر چين «بهترين المپيک» را داشت، ما بدترين را داشتيم. اگر قرار است ما ابر قدرت باشيم پس چين ابر ابر قدرت است.

چون می رفت که تيم المپيک با يک مدال برنز به مملکت بر گردد و اگر به خاطر دلاوری يک جوانمرد نبود، بدترين المپيک را از بدو شرکت ايران در المپيک داشتيم. هر چقدر که او را بزرگ کنند و به پايش زر و زيور بريزند کم است. هم او بود که آبروی هفت هزار ساله ما را خريد!

ولی خب رئيس جمهور به سخنان قصارش ادامه خواهد داد. هنوز هم در رويای «ابر قدرت» شدن است، همانطوريکه شاهنشاه به دنبال «دروازه های تمدن بزرگ» می گشت. چون روحيه ايرانی هنوز زنده است. هنوز هم می خواهيم همه کمبودهايمان، همه کم کاری هايمان، همه فسادهای اداری مان و همه عقده های حقارتمان را با اين ياوه گويی ها سرپوش بگذاريم. آخر هرچه باشد ما تاريخ هفت هزارساله داريم. انگار بقيه ملت های دنيا از زير بته سبز شده اند.

هر وقت هم که کم می آوريم به سراغ خرافات می رويم. هاله نور می بينيم و ايمان داريم قدرت های ماورالطبيعه پشت و پناه ما هستند و به گردن ورزشکارانمان مدال طلا آويزان می کنند. در جايی خواندم که يک امام جمعه گفته علت شکستمان در المپيک اين بوده که يک خانم پرچم ايران را حمل می کرده! البته از صحت و سقم اين خبر زياد آگاهی ندارم ولی بعيد نمی دانم که يک کله خری اين حرف را زده باشد. حالا آمريکايی ها بايستی شکرگزار باشند که پرچمشان را يک خانم حمل نمی کرده وگرنه آنها هم به سرنوشت ايران دچار می شدند.

2008-07-27T00:35:00.013-04:00

همه اونيفورم سياهشان را به تن دارند و از ميان شکاف فقط دو چشم هويداست. از همان دو چشم می توانی سنشان را حدث بزنی. بيشترشان جوان هستند. وقتی می گويم جوان، منظورم خيلی جوان است. شايد کمتر از بيست سال. آدم تعجب می کند. انتظار ندارد که دخترانی به اين جوانی اينطور خودشان را در حجاب پيچيده باشند. دو چشمی که از ميان شکاف پيداست کاملاً آرايش شده است. همه شان موبايل دارند و با دوست ويا دوست پسرشان صحبت می کنند. انگليسی را بدون لهجه صحبت می کنند. معلوم می شود که در همين مملکت به دنيا آمده اند ويا در بچگی به اين ديار کوچ کرده اند. حالا هم به طور گروهی آمده اند در تظاهرات شرکت کنند!

تظاهرات در مقابل کنسولگری آمريکا در تورنتوست. در مورد جوانی به نام «عمر خضر» است. او جوانی است که در سن پانزده سالگی در افغانستان دستگير شد و سپس به سياهچال گوانتانامو گسيل شد. شش سال است که در آنجا بسر می برد و به گفته ای تحت شکنجه روحی و جسمی قرار گرفته است. دولت کانادا تحت فشار است که وی را به کانادا برگرداند، چون شهروندی اين ديار را دارد.

خانم های جوان با روبنده مشکی هنوز با موبايل هايشان صحبت می کنند. سرو کله رسانه های محلی پيدا می شود و شروع به عکسبرداری و فيلمبرداری می کند. کاری با ديگر تظاهر کننده ها ندارند. حواسشان بيشتر متوجه خانم های سياه پوش است. فقط با آنها مصاحبه می کنند و از آنها عکس می گيرند.

يکی از همين خانم ها به من نزديک می شود. در دست عرضحالی دارد که می خواهد امضاﺀ کنم. از لای شکاف نگاه می کنم. دومرتبه جوانی را می بينم که انگليسی را بدون لهجه صحبت می کند. عرضحال را امضاﺀ می کنم و رد می شود.

همه اش در اين فکرم که ديگران چه فکری می کنند. وقتی يک زن ويا مرد کانادايی با چنين پوششی بر روی صفحه تلويزيون ويا در تظاهرات و خيابان روبرو می شود چه احساس/فکری می کند. به همه شان گفته شده که اين ديار آزادی است. پس نبايد در مورد مردم بر اساس آنچه می پوشند قضاوت کرد. هنگاميکه دختران سياهپوش را در مراکز خريد که در اينجا «مال» می نامند می بينی بايستی قبول کرد که در اين جامعه چند فرهنگی کانادايی همه آزادند به هر صورت که می خواهند لباس بپوشند. بهرحال هرچه باشد تا آنجا که در محله های خودشان بمانند و کاری با ديگران نداشته باشند، اشکالی ندارد.

ولی بهشان/بهمان گفته شده که زنان در ديار شرق/مسلمان تحت ظلم و جور هستند. آنها را مجبور می کند که «برقع» ويا چادر به سر کنند. و به همين دليل بايستی برای آزادی آنها جهد کرد تا به اندازه زنان و دختران غربی آزاد شوند. هرچه می خواهند بپوشند ولو اينکه انتخاب اين پوشاک با آنها نباشد: اين پوشاک را شرکت های چند مليتی از طريق آگهی ها و شستشوی مغزی بر آنها تحميل کرده باشد. اين پوشاک را خدايان سوداگری به تن آنها کرده باشند. همان هايی که «جامه» بر تن «بريتنی اسپيرز» و «جسيکا سيمپسون» می کنند. چون هرچه باشد همين ها هستند که سمبل آزادی هستند.

از سوی ديگر با جوانانی رودر رو می شوی که تصميم می گيرند لباس تمام سياه بپوشند. ولی اگر چنين پوششی برای من شرقی اينقدر عجيب به نظر می آيد که چگونه ممکن است يک دختر جوان که در اين مملکت بزرگ شده تصميم گرفته چنين بپوشد، برای کانادايی از همه جا بی خبر چه معنايی می تواند داشته باشد. چون يک نکته کاملاً مشخص است: کسی اين جوان را مجبور نکرده که چنين خودش را از جامعه بزرگ در اطرافش متمايز کند. شايد جامعه کوچک خانواده و آشنايان به او اجازه ندهد که مثل «بريتنی» پوشاک به تن کند. ولی کسی هم او را مجبور نکرده که روبنده بپوشد.

همان طور که دختر ايرانی را جامعه بزرگ غربی ويا جامعه کوچک خانواده و آشنايان - و مخصوصاً اين دومی - مجبور نکرده که مثل «بريتنی» لباس بپوشد ويا خودش را آرايش کند. ولی اينکار را می کند تا ...؟

2008-07-20T09:06:00.006-04:00

به گفتگوهای جليلی و سولانا می توان به صورت منفی نگاه کرد – همان کاری که مخالفين نظام در داخل و خارج مملکت سالهاست می کنند و برای خيلی هايشان راه نان درآوردن شده است. حکماً خود- تبعيدی های عصبانی همين حالا ايده هايی در سرشان چرخ می زند تا حيثت مملکت را بيش از اين لکه دار کنند. بگذريم.. چون خوشبختانه دنيای واقعی با آنچه در اين وبلاگستان می گذرد و آنچه رسانه های اينترنتی می خواهند به جماعت تحميل کنند بسيار تفاوت دارد.

ولی اگر بخواهيم به طور واقع بينانه به اين موضوع نگاه کنيم از هر نظر مثبت است.

ايران چند تا موشک به هوا پرتاب می کند و منافع آمريکا در منطقه را تهديد می کند. يکهو سروکله معاون وزير امور خارجه آمريکا در ميتينگ پيدا می شود. اين همان آمريکايی است که می گفت تا تعليق نشود با ايران گفتگو نخواهد کرد. اين همان آمريکايی است که آنقدر هارت و پورت داشت. ولی حالا ديگر حرف تعليق نيست. حرف برسر اينست که ايران فعاليت هايش را در همين سطحی که هست محدود کند که اين مسئله دومرتبه يک پيروزی ديگر برای طرف ايرانی است. يعنی اينکه طرف اروپايی و آمريکايی دارد کم کم و با پافشاری ايران از موضعش کوتاه می آيد.

ايران با پرتاپ چند موشک به آمريکا و اسرائيل فهمانيد که با کسی شوخی ندارند و اگر مورد حمله قرار گيرد از خودش دفاع می کند. آمريکا فهميده که اگر به ايران حمله کند ويا اگر نوچه اش در منطقه را مجبور کند اينکار را بکند، منافعش در خطر می افتد. حالا می خواهد عکس موشک ها فتوشاپ شده باشد ويا نشده باشد.

متأسفانه امپرياليزم فقط زبان زور حاليش می شود.

در آشپزخانه ماندن يا نماندن

2008-06-21T06:58:00.017-04:00

نوابغی که زمام امور مملکت را در دست دارند يک فکر بکر جديد کرده اند. چندتا پارک مخصوص زنان در تهران راه انداخته اند! همين فرداست که سينما و تئاتر و فروشگاه مخصوص زنان هم راه بياندازند. همين فرداست که وسط کلاس های دانشگاه ديوار بکشند. شايد واقعاً فکر می کنند با اين جداسازی می توانند با ناهنجاری های اجتماعی که هرروز بدتر می شود روبرو شوند. فکر می کنند که اگر موی يک زن از زير روسری هويدا شود ويا اگر چکمه هايش را روی شلوار بپوشد موجب تبرج می شود و بايستی جلويش را گرفت. آخر موی زنها از خودش اشعه در ور می کنه!

اين موضوع که در پارک های تهران مزاحم زن ها می شوند چيز جديدی نيست. زمان شاه هم وجود داشت که اينقدر محدوديت نبود . ولی حالا صد برابر بدتر شده. ولی يک نفر پيدا نمی شود از اين آقايان بپرسد چرا اين موقعيت وجود دارد؟ آيا راه حل قضيه جداکردن دخترها و پسرهاست؟ چرا در اين ممالک غربی که به عقيده آقايان مظهر فساد و فحشاست کسی مزاحم زنان در پارک نمی شود؟

اين ويدئو از سايت ايرانيان است. آقايان بايستی حواسشان جمع باشد. در مملکتی که درصد زنان تحصيلکرده هر روز بيشتر می شود، نمی توان جلوی اين صداها را گرفت و هر روز بلندتر هم خواهد شد. نمی توان با سد سازی و جداسازی جلوی پيشرفتشان را در جامعه گرفت. جالب اينکه خانم مصاحبه کننده که معلوم است برای يک لقمه نون مجبور است از خط آقايان دفاع کند، سعی می کند که صحبت را به آشپزخانه بکشاند. چون هرچه باشد به عقيده آقايان، جای زن ها در همان آشپزخانه است و بايستی شکرگذار هم باشند که پارک مخصوص زن ها برايشان راه انداخته اند. حالا هم که انگار پروژه برگرداندن به آشپزخانه به جايی نرسيد، برايشان محيط «امن» در پارک ها ايجاد می کنند.

اگر زنان ممالک غربی بايستی «سقف شيشه ای» را بشکنند تا به آزادی و برابری اجتماعی برسند، زنان ايران با «سقف بتونی» روبرو هستند و اين موضوع ربطی به اين نظام به ظاهر اسلامی ندارد. اين موضوع به فرهنگ و عرف مردسالار جامعه برمی گردد.

من ضد انقلاب نبوده و نيستم و هميشه معتقد بوده ام که منافع اين انقلاب به مضراتش می چربد. چون بالا رفتن درصد زنان تحصيلکرده از ثمرات مستقيم همين انقلاب است. ولی بايستی گفت که ملت ايران و به خصوص زنان در اين سی سال خيلی نجابت نشان داده است که با اين چرنديات کنار آمده.

پ.ن.: يک فکر تقريباً بکر به مغزم خطور کرد. حالا که قرار شده پارک مخصوص زنان در سرتاسر کشور راه اندازی شود، می توانند هر چند وقت يکبار و آنهم از طريق قرعه کشی به يکي از آقازاده ها ويا بسيجی ها ويا پاچه خاران خودشان امکان بدهند که يک روز را در اين پارک بگذراند. يک چيزی در مايه های فيلم «شهر زنان» فلينی.

خصلت يک انقلابی واقعی

2008-04-23T15:23:00.009-04:00

اما بنده به شما مي‌گويم ، عزيزان من! ساختن ايران علاوه بر تلاش، مجاهدت و كار پيگير نيازمند پافشاری بر عدالت است. عدالت است كه موجب شكوفايی استعدادها مي‌شود . عدالت است كه باعث رفع تبعيض‌ها مي‌شود . عدالت است كه فاصله‌ها را پر مي‌كند. عدالت است كه اجازه نمي‌دهد افرادی با يك زد و بند و ارتباط به اندازه صد سال يك انسان معمولی و محروم جيب هايشان را پر كنند.

اگر كسانی نمي‌خواهند همراهی كنند، اگر آن جسارت و اقتدار و ايمان لازم برای مقابله با بي‌عدالتي‌ها را ندارند ، روی بي‌عدالتی را ماستمالی نكنند . اجازه بدهند و بدانند ملت ايران و خادمان كوچك آنان در كنار هم ايستاده‌اند و تا رفع همه فاصله ها و تبعيض‌ها و برپايی عدالت از پا نخواهند نشست.

چندی پيش کتاب Man’s Fate نوشته «آندره مالرو» را می خواندم که فکر کنم به فارسی آنرا «وضعيت بشری» ترجمه کرده اند. اين کتاب بيشتر از اينکه در مورد انقلاب ضد استعمارگری در چين باشد، در مورد چند شخصيت انقلابی است. خواننده را با شخصيت هايی آشنا می کند که برايشان در درجه اول سرنگونی نظام فاسد و برقراری عدالت اهميت دارد. در اين راه نه تنها حاضرند از جان خود بگذرند بلکه جانشان برای آنها پشيزی ارزش ندارد. مخصوصاً اگر سرباز پياده انقلاب باشند.

چه چيزی موجب می شود که يک انسان به اين مرحله برسد؟ برای امثال من که در آپارتمان گرم و نرم خود و در مقابل اين مانيتور نشسته ايم تصورش غيرممکن است. ولی برای يک انقلابی جان دادن مثل آب خوردن است. تحمل سيستمی که موجب اينهمه بی عدالتی شده دشوار است.

شايد اين حرفها ديگر دمده شده، حتی در بين آنهايی که خودشان را «چپ» می دانند. شايد ديگر خواسته هرکسی که خودش را پيشرو می داند در وحله اول برقراری عدالت نيست.

ولی چگونه می توان بدون برقراری عدالت اقتصادی در يک جامعه به بی عدالتی های ديگر پايان داد؟

فساد؟ کدوم فساد؟ همش حسادت است

2008-04-17T10:42:00.017-04:00

فکر کنم اين يکی از مهم ترين سخنرانی های احمدی نژاد در طول رياست جمهوری اش بوده است که بی پرده در مورد موضوع فساد در جامعه ايرانی صحبت کرده است. ولی طبق معمول، رسانه های غربی به تنها موضوعی که اشاره کرده بودند اين بود که وی جريانات ۹/۱۱ را زير سوال برده. آيا اين همان چيزی نيست که بسياری از خود آمريکايی ها می گويند؟ خودشان می گويند که بوش و دار و دسته از جريانات ۹/۱۱ سوﺀ استفاده کردند که به عراق حمله کنند. ولی وقتی احمدی نژاد همان حرف را می زند، خانم کلينتون کفری می شوند. انگار کسی به خوار مادرشان فحش داده. خيلی از سايت های ايرانی هم طوطی وار به همين موضوع پرداخته اند و بقيه جريان را ناديده گرفته اند.

فکر کنم ديگر پرونده احمدی نژاد تکميل شد. تا بحال می گفتند هولوکاست را انکار می کرده، حالا می توانند بگويند که ۹/۱۱ را هم انکار می کند.

صحبت های احمدی نژاد بيشتر در مورد فساد بود و چطور قدرت های مافيايی در داخل ساختار حکومتی وجود دارند که با بدنام کردن و کارشکنی نمی گذارند کسی جلوی کارشان بايستد. مثال هم زياد می زند، با اينکه همه اش سربسته است.

ولی انگار هميشه اينطور نبوده. انگار زمانی هم بوده که در ايران فساد وجود نداشته.

ميگی نه، به اين مصاحبه مايک والاس با شاهنشاه توجه کنيد. از قرار معلوم معظم له عقيده داشته اند که در ايران فساد وجود ندارد و در حقيقت در ممالک غربی بيشتر فساد وجود دارد.

ايشان «حداقل پنج سازمان بازرسی» برای مبارزه با فساد داشته اند. لابد سرکرده هايش هم اسدالله علم و ديگر مليجک ها و چاپلوسان درباری بوده اند. خودش هم خب ، سر دسته شان بود.

همين را می خواستم بگم. حالا همه می تونيم برگرديم سر کارهامون و به لجن پرانی ادامه بديم. انگار هيش طور نشده. والله!

عروسک کوکی

2008-04-15T08:36:00.008-04:00

آدم بعد از سه دهه دومرتبه فروغ بخونه!

اولين بار با فروغ در سن شانزده سالگی آشنا شدم. يک دبير ادبيات داشتيم که باعث اين آشنايی شد. شخصيت جالبی بود. موهای بلند و افشان. چهره عبوس که هرگز نديدم برای يک لحظه لبخند بزند. درست مثل اينکه از شغل دبيری بيزار بود. آرزو داشت هر کار ديگری بکند. همشهری خود ما هم بود. يک ته لهجه اصفهانی داشت که بچه ها پشت سرش مسخره می کردند.

از بچه ها هم زياد خوشش نمی آمد. ولی همه برايش احترام قائل بودند چون با کسی شوخی نداشت.

اين دبير را برای سه سال داشتم. اوايل کار با هم کنار نمی آمديم. ولی بعدها که عشق ادبيات فارسی در من زنده شد بيشتر با هم حال می کرديم. سعی می کرد که بچه ها را به ادبيات معاصر علاقه مند کند. درست مثل اين بود که از ادبيات کهن متنفر بود. کتاب های فارسی دبيرستان آن روزگار هم بويی از ادبيات معاصر نبرده بود. همه اش پر بود از اشعار و نوشته های قرن های گذشته. يادم مياد يک شعر سعدی بود که هميشه بچه ها را به خنده می انداخت:

مرا در نظاميه ادرار بود
شب و روز تـلقـين و تکـرار بود.

بهرحال اين دبير ادبيات عاشق فروغ بود. تکه کلامش بود که :«فروغ پنج تا کتاب داره ... و در تولدی ديگر دوباره متولد شده و فروغی ديگر شده.»

می گفت که به فروغ خيلی ارادت داره. بچه ها می گفتند که با فروغ سرو سری داشته. به سنش می خورد ولی بعيد می دانم.

اين دبير عشق به ادبيات معاصر را در من زنده کرد. بيشتر به نثر علاقه داشتم تا به نظم. کتاب های هدايت و جمال زاده و چوبک و بهرنگی را با ولع می خواندم. از آنچه در اطرافم می گذشت به اين کتاب ها پناه می بردم.

با شعر زياد حال نمی کردم. شعر را به صورت نثر می خواندم و جلو می رفتم. می خواستم ببينم آخرش چه می شود!

حالا بعد از گذشت سه دهه به فروغ برگشتم و تازه می فهمم که چرا آن دبير ادبيات در يک مدرسه لکنته آنقدر به فروغ ارادت داشت. می خواست اين ارادت را به بچه های شانزده هفده ساله هم تلقين کند. ولی هيهات بايستی اول موها سفيد می شد، تا شايد بعد. حتماً ديگر فوت کرده چون آن موفق هم بالای چهل داشت. ولی بهرحال يادش بخير.

ميتوان همچون عروسک‌های کوکی بود
با دو چشم شيشه ای دنيای خود را ديد
ميتوان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
ميتوان با هر فشار هرزه‌ی زيستی
بی سبب فرياد کرد و گفت
«آه، من بسيار خوشبختم»

جارو کردن آشغال ها به زير فرش

2008-04-12T15:01:00.013-04:00

در انگليسی يک مثلی هست که می گويند «جارو کردن زير فرش.» منظور اينست که هر چيز ناخوشايندی را بايستی زير فرش جارو کرد تا کسی ملتفت نشده و موجب شرمساری ويا آزردگی شخص ويا گروهی نشود.

حالا اين وضعيتی است که در اين وبلاگستان فارسی و به طور کلی در داخل اپوزيسيون خارج از مملکت به وجود آمده است. قرار نيست راجع به موضوعات خاصی صحبت کرد و اگر کسی هم جرأت کند صحبت کند، با حملات بی امان کسانی روبرو می شود که خودشان را نماد آزادی بيان و دموکراسی می دانند. کسانی هستند که به صورت های مختلف چيزهايی را می دانند ولي صدايش را در نمي آورند. وقتي هم که افشا مي شود، سعي مي کنند «آشغال ها را به زير فرش جارو کنند.»

نمی خواهم بگويم همه ولی شمار قابل توجهی از اين گروه ها و نهادهای اپوزيسيون در خارج کشور دارند با آمريکا و کشورهای غربی لاس خشکه می زنند. به طرق مختلف از نهادهاي وزارت امور خارجه آمريکا و کشورهای ديگر غربی کمک معنوي و مادی مي گيرند. خيلی هاشان هم وقتی صحبت از «براندازی» می شود می گويند: «نه بابا! ما به دنبال ايرانی دموکراتيک و آزاد هستيم. » سوال: آمريکا آخرين بار در چه مقطع زمانی دوست و دلسوز کشورهای جهان سوم بوده که اين دفعه دومش باشد؟ کسانی که منتظر «تسونامی آزادی» بودند که از سمت مغرب زمين بوزد و خاورميانه را غرق در آزادی و دموکراسی کند، فقط کافيست به وضعيت افغانستان و عراق و مابقی کشورهای عربی نظر کنند. البته اگر تمام تاريخ را فراموش کنيم و بگوييم که از همين فردا آمريکا دوست ملت ايران است، آنوقت می توان منطق اين اشخاص را قبول کرد.

موضوع جالب اينکه ايرانيانی هستند که در مورد همين موضوعات به انگليسی می نويسند. تعدادشان زياد نيست ولی وجود دارند. خيلی هاشان هم افشاگری می کنند. ولی انگار کسی کاری با آنها ندارد.

ج.ا. بسياری از سايت های فارسی زبان را فيلتر کرده ولی زياد با سايت های انگليسی کاری ندارد. منطق ج.ا. بر اين اساس است که انگليسی اکثريت ايرانی های مقيم مملکت آنقدر قوی نيست که بتوانند از سايت های انگليسی بهره مند شوند و در نتيجه لزومی ندارد که آنها را فيلتر کنند. ولی منطق جماعت وبلاگستانی بر چه اساس است؟ چرا می توان در مورد يک موضوع به انگليسی نوشت ولی به محض اينکه در مورد همان موضوع به فارسی می نويسيم، درست مثل اينستکه گناه کبيره کرده ايم. زمانی بود که بايستی نگران هرزه نويسان و هتاکان می بوديم. حالا کل جامعه وبلاگستانی بر عليه شخص ويا ايده دست به اسلحه می برد.

از آن طرف هر مزخرفی را برعليه نظام می توان پيراهن عثمان کرد و انگار هيچ اشکالی وجود ندارد.

اينست معنی آزادی بيان؟ بابا دست وردار!

چرا به جای اينکه بخواهيم ديالوگ داشته باشيم، مشکلات و نقاط ضعف خودمان ويا گروهی را که احساس می کنيم به آن تعلق داريم را برطرف کنيم، به تباه کردن طرف مقابل می پردازيم؟ چرا گروه هايی که در جيب آمريکا و کشورهای بيگانه هستند را از بين خودمان طرد نمی کنيم؟

فکر کنم آخر سر هر که باشيم و خودمان را متمايل به هرگونه گرايش سياسی و اجتماعی بدانيم چيزی که برايمان بيشتر از هر چيز اهميت دارد موقعيت و دوستان و هم پياله هايی است که در اطرافمان قرار گرفته اند. حاضريم واقعيت را ناديده بگيريم ويا حتی انکار کنيم تا به پيوندهايمان در اين جامعه کوچک ويا بزرگ خللی وارد نشود.

انگار «انسان آزاد زاده می شود ولی همه جا در زنجير است.»

دو کلام از مادر عروس

2008-04-01T12:54:00.012-04:00

يک ايميل گروهی هست که در آن «نظاره گر خاموش» هستم. گاهی اوقات از روی بيکاری سر می زنم و مستفيض می شوم. چندی پيش بحث داغی در مورد حجاب شروع شده بود. يک خانم دکتر هم پيدا شد و زنان محجبه را به چالش کشيد که چرا از حقوق زنان بی حجاب طرفداری نمی کنند.

اولاً آن تکه پارچه ای که بعضی زن ها به سر می بندند يک نوع اظهاريه مد و زيبائی

(fashion statement)نيست که بشود ازشان ايراد گرفت که چرا از کسانی که آنرا به سر نمی بندند حمايت نمی کنند. زنان محجبه به خاطر عقايد مذهبی شان محجبه هستند. ايده آلشان جامعه ای است که همه زنان عقايد مذهبی داشته باشند و در نتيجه تصميم بگيرند محجبه باشند. در عين حال، اکثريت آنها با حکومت آخوندی مخالفند که با زور زنانی که دلشان نمی خواهد محجبه باشند را به نوعی حجاب اجباری محکوم کرده است.

ثانيا نمي توان انتظار داشت طبقه ای از زنان جامعه که هميشه مورد تبعيض بوده اند از طبقه ديگری دفاع کند که هميشه چه قبل و چه بعد از انقلاب به آنها به صورت طبقه «اُمل» نگريسته است. اگر فرض کنيم که ديدگاه جماعت آلامد و شمال تهران نشين تغيير کرده و حالا به زنان محجبه به صورت «مساوی» نگاه می کنند، بايستی نتيجه گرفت که يا معجزه ای رخ داده ويا اينکه اين انقلاب زياد هم بيفايده نبوده و ديدگاه زن ها را به يکديگر نزديک کرده. منکه شخصاً شک دارم به چنين نقطه نظری رسيده باشند. ديوار به همان بلندی سابق است، فقط ماهيتش تغيير کرده است.

خانم دکتر حکماً جوان تر از آن هستند که قبل از انقلاب را به خاطر بياورند. به خاطر نمی آورند که قبل از انقلاب اکثريت قريب به اتفاق زنان محجبه خانه نشين بودند. به خاطر نمی آورند که خانواده های سنتی فرزندان دخترشان را به دانشگاه ها نمی فرستادند. اگر همين فردا خانم دکتر به آرزوی قلبی اش برسد و حکومت ج.ا. سرنگون شود ويا اينکه سران قوم تصميم بگيرند حجاب اجباری را ملغی کنند، آنوقت خواهيم ديد که چه خواهد شد.

به احتمال زياد همان آش خواهد بود و همان کاسه. بسياری از خانم ها حجاب را از سر بر خواهند داشت. آنهايی هم که بر نمی دارند راهی خانه و آشپزخانه می شوند.

مشکل پيچيده تر از آنست که خانم دکتر تصور می کنند. مشکل سيستميک است. مشکل با رفتن و ماندن ج.ا. حل نمی شود. برداشتن آن تکه پارچه هيچکس را، چه زن ويا چه مرد از تبعيض نهادينه شده رها نمی کند. تبعيضی که گروه کثيری از زنان را به خاطر باورهای مذهبی شان خانه نشين می کند.

بيدار کردن اکثريت خاموش

2008-02-26T17:25:00.009-05:00

گفتم حالا که همه مسابقه وبلاگی راه می اندازند، منهم يک مسابقه را شروع کنم. موضوع اين مسابقه «بيدار کردن اکثريت خاموش» است. چطور می توان اکثريت خاموش در ايران که صبح تا شب با جنايات رژيم کنار می آيند و صدايشان هم در نمی آيد را بيدار کرد.

من خودم يک ايده دارم. تو مجتمع های آپارتمانی و بعد از نيمه شب زنگ در خانه همه ساکنين مجتمع را بزنيد و فرار کنيد. چنين کاری نه تنها باعث بيدار شدن ساکنين از خواب خوش می شود بلکه موجب می شود که وسط شب به خيابان ها بريزند و رژيم را سرنگون کنند.

يک ايده ديگر. وقتی با خانواده به چلوکبابي ويا رستوران مي رويد يواشکی به آشپزخانه برويد و توی ديگ غذا مقدار زيادي فلفل بريزيد. ويا اگر می خواهيد که ديگر مو لای درزش نرود و سرنگونی رژيم تضمين شود همه مشتری ها را مسموم کنيد.

شما هم در وبلاگ هايتان سوژه بدهيد.

اين دو تا آقا هم ايده های خوبی دارند (از سايت Iranian.com):

انقلاب ميخی -- وچسبی

آنچه گروه هاي اپوزيسيون نمي خواهند بدانيد

2008-01-24T23:12:00.000-05:00

يکی از جلساتی که خيلی دلم می خواست در آن حضور داشته باشم و متأسفانه به خاطر مشغله کاری نشد اين جلسه ای بود که هفته پيش گنجی در دانشگاه تورنتو داشت که عجيب سروصدا راه انداخته.

اين طور که به نظر من می رسد گنجی در اين جلسه خواسته به حضار بفهماند که اين تصويری که از جمهوری اسلامی در نشريات و رسانه های اپوزيسيون خارج از مملکت نشان داده می شود جعلی است و چقدر با حقيقت تفاوت دارد. گنجی به سنی است که قبل از انقلاب هنوز يادش هست و می تواند پيشرفت هايی که در اين مدت انجام شده را به خوبی درک کند. يک مثال ساده که عنوان می کند موضوع لوله‌کشی آب و گاز و بردن برق و تلفن به همه روستاهای ایران و جاده‌سازی در همه‌ی نقاط کشور و میزان بالای باسوادی بویژه نزد زنان است و اينکه «دوران پس از انقلاب به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با قبل از آن نیست.» نسل بعد از انقلاب از اين پيشرفت ها واقف نيست و فقط کمبودها را می بيند.

کسانی مثل گنجی هنوز قبل از انقلاب يادشان هست. يادشان هست که با وجود «سپاه دانش» که شاه راه انداخته بود ميزان بيسوادی در روستا ها غوغا می کرد؛ با توجه به اينکه جمعيت مملکت نصف حالا بود. يادشان هست که حتی خود پايتخت هم لوله کشی گاز نداشت و سرويس های حمل سيلندر گاز به خانه ها وجود داشت. يادشان هست که ظرفيت مدارس آموزش عالی به صورتی بود که فقط عده معدودی به آنها راه پيدا می کردند و بقيه «ديپلمه بيکار» می شدند.

خيلی ها می خواهند پيشرفت هايی که در اين بيست وهشت سال با وجود جنگ خانمان سوز و مشکلات حاد ديگر در مملکت به وجود آمده را ناديده بگيرند. فکر کنم گنجی بعد از زندگی در غرب و در بين گروه های اپوزيسيون که تنها ره رهايی را «تغيير رژيم» می بينند می خواهد بگويد که سياه نشان دادن همه ثمرات انقلاب نه تنها نتيجه نمی دهد بلکه درست هم نيست. شايد اگر گنجی هنوز در ايران زندگی می کرد و وضعيت اسف بار رسانه ها وگروه های اپوزيسيون خارج نشين را از نزديک نديده بود طور ديگری فکر می کرد. وی می گويد «چیزهایی خوب و چیزهایی هم بد شده‌اند. وقتی ما بخواهیم از این موارد دقیق و با آمار و ارقام صحبت کنیم، معنا می‌ یابد.»

موضوعاتی که گنجی در اين جلسه مطرح کرده بسياری را خوش نيامده و سخت به او تاخته اند. يعنی همان کسانی که در همين وبلاگستان چپ و راست اعلاميه در می کردند، پوستر و بنر و غيره راه انداخته بودند و گنجی را تا حد امامزاده بالا برده بودند بسيار خشمگين شده اند که چرا گنجی به طور علنی از بعضی سياست های ج.ا. حمايت کرده است.

فکر کنم گنجی چيزی که می خواهد بگويد اينستکه راه رسيدن به آن سيستمی که ايده آل اوست از طريق همين نظام حاکم در ايران است. با اينکه اين نظام را دموکراتيک نمی داند ولی احساس می کند پتانسيل های لازم در جامعه ايرانی وجود دارد که همين نظام را به سوی دموکراسی سوق دهد. چنين پتانسيل هايی در يک سيستم ديکتاتوری از نوعی که قبل از انقلاب بر ايران حاکم بود وجود ندارد. همين نظام با همه کاستی ها و همه عناصر غيردموکراتيک، ظرفيت رسيدن به ايده آل گنجی را دارد که از قرار معلوم سيستم حکومتی ليبرال دموکراسی از نوع سوئدی است. حالا اين حرف تا چه حد صحت داشته باشد و اينکه آيا مردم ايران مايلند که سيستم ليبرال دموکراسی داشته باشند موضوع ديگری است ولی به نظر می رسد که گنجی به دنبال «تغيير رژيم» نيست.

خب همين موضوع باعث می شود که اکثريت گروه های اپوزيسيون مقيم خارج از اين طرز فکر سخت آشفته شوند.

از سوی ديگر حسين درخشان در يکی از پست های اخيرش می نويسد:

«چه خوشمان بیاید و چه نه، جمهوری اسلامی الان همان ایران است و ایران همان جمهوری اسلامی است. هر ضرری که به جمهوری اسلامی بزنیم، به ایران زده‌ایم و هر نفعی به ایران برسانیم، به جمهوری اسلامی رسانده‌ایم. هر کس جز این فکر می‌کند یا دارد خودش را گول می‌زند، یا در خواب و خیال زندگی می‌کند.»

درخشان دارد در حقيقت همان حرف گنجی را به زبان خودش بازگو می کند. او هم به دنبال اصلاحات است ولی تنها راه رسيدن به اصلاحات را از طريق همين نظام حاکم بر ايران می بيند. فکر کنم مشکل درخشان طرز بيان و آن کامنت های يک خطی است که زير لينک های وبلاگش می گذارد که همه را با خودش دشمن کرده و اوضاع را به جايی رسانده که به قول خودش آرام آرام از «پدر وبلاگ‌نویسی» تبدیل شده به «جاسوس منفور جمهوری اسلامی».

*****

اين چند روز که فاجعه بازداشتگاه غزه و ساکنين اين زندان عظيم يک ميليون و نيمی وارد مرحله تازه ای می شد، عده قليلی از وبلاگ نويسان فارسی در اين مورد نوشتند. بقيه هم سکوت کردند. اين سکوت جای تأمل دارد. کجايند آنهايی که برای حقوق بشر اشک تمساح می ريختند؟ معدود وبلاگ نويسانی هم که با ترس و لرز در موردش نوشتند مورد حملات شديد جماعت هرزه نويس قرار گرفتند. کامنت ها به شدت نژاد پرستانه و تهوع آور بود. درست مثل اينکه عقده های چندين و چند ساله شان را خالی می کردند.

ولی آيا موضوع فقط به نژاد پرستی ايرانی ختم می شود؟ در اينکه ايرانی ها شديداً نژاد پرست هستند شکی نيست. فقط ببينيد سر اسم گذاری يک مقداری آب ويا آن تاريخ چندين و چند هزارساله چه می کنند.

فکر کنم موضوع پيچيده تر از اين باشد. فکر کنم موضوع اصلی اين است که اين جماعت نمی خواهند جهت گيری فکری ساکنين مجازی وبلاگستان فارسی منحرف شود. نمی خواهند کسی بفهمد که بين آنچه در ج.ا. اتفاق می افتد و آنچه در غزه و سرزمين های اشغالی رخ می دهد از زمين تا آسمان تفاوت وجود دارد. همان عده که خودشان را سخت طرفدار حقوق بشر می دانند و کافيست يک نفر را در ايران دستگير کنند تا با هزار آب و تاب و عکس و تفصيلات در موردش بنويسند، زمانيکه چنين فاجعه ای برای صدها هزار مرد، زن و بچه بيگناه رخ می دهد با خونسردی از کنارش می گذرند.

اينرا هم بخوانيد: جمهوری اسلامی: نظام سلطانی یا فاشسیستی؟

امروز همه فلسطينی هستيم

2008-01-21T21:05:00.000-05:00

کودکان فلسطينی در زير نور شمع

کابوس فلسطين. فريادرس کيست؟
صدای کدام دولت در می آيد؟
صدای دولتی که دست نشانده نيست.
صدای دولتی که سی سال آزگار است دارد با نظام سلطه می جنگد.
افسوس که برادران عربشان طبق معمول خفه خون گرفته اند.

اين کابوس مردم فلسطين در نوار غزه و سرزمين های اشغالی است.
اين کابوس مردم فلسطين در اردوگاه های پناهندگان است.
«اسرائيل بايد از صفحه روزگار محو شود.»
اين بزرگترين هديه به مردم فلسطَين و همه آزاديخواهان جهان است.

ويدئو در مورد گواتمالاست.
يکی ديگر از کشورهايی که جانيان با کمک اسلحه و تانک و توپ آمريکايی دمار از روزگار مردم محلی درآوردند.
نمونه اش زياد است.
ولی تقديم به جانيان اسرائيلی.
روی هيتلر را سفيد کرديد.

If I had a rocket launcher, some son of a bitch would die

خليج آمريکايی؟

2008-01-12T07:19:00.000-05:00

اينهمه سروصدا و جنجال راه انداختن که خليج عربی نيست و خليج فارس است. بمب گوگلی ول کردن و در مورد تاريخ چندين و چندهزار ساله نوشتن. وقتی احمدی نژاد به کنفرانس سران عرب خليج رفت، کارتون کشيدن و مقاله انتقادی و فکاهی نوشتند که چرا احمدی نژاد به کنفرانسی رفته که تو آرمش نوشته «خليج عربی» (که بعداً معلوم شد از روی بی سوادی خودشون بوده).

اين چه خليج فارسی است که کشتی های غول پيکر آمريکايی در آن قراول ميرن و قايق های فسقلی ايرانی حتی نمی تونن به فاصله چند صد متری اونها بيان و بگن مادر فلان ها، شما اينجا چکار می کنين؟ اسم خودشان را هم گذاشتن نيروهای «متحد»!

در ويدئويی که سپاه منتشر کرده بود، به وضوح نشان داده شده که مأموريت قايق های ايرانی شناسايی اين کشتی ها بوده که شماره شان چيست، مقصدشان چيست و به چه سرعتی حرکت می کنن. ولی آمريکايی ها که هرجا می رن فکر می کنن خانه عمه است، خيلی بهشان برخورده. ميگن ايران خر کيست که حتی از ما سوال کند که در اين آبها که چندين و چندهزار کيلومتر از مملکتمان به دور است چه غلطی می کنيم.

اگه يک روز کشتی های استعمارگر اروپايی در آبهای دنيا به دزدی دريایی مشغول بودن و ثروت مردم رنگين پوست را غارت می کردن، حالا امپراتوری آنهم در قرن بيست و يکم مي خواد همون کار را بکنه و صدای کسی هم در نياد. خودشون برای خودشون قانون گذاشتن که بعله، وسط خليجی که هيچ ربطی به آمريکا و کشورهای استعمارگر نداره «آبهای بين المللی» است! آيا نظر مردم رنگين پوست را هم جويا شدن؟ به فرض کشتی «مرد رنگين پوست» به چند صد کيلومتری ساحل کشور خودشون بره، آيا الم شنگه راه نميندازن؟ آيا با توپ و تفنگ و خمپاره به اون حمله نمی کنن؟ اسمش را هم دفاع ميذارن. خب، قايق های ايرونی هم می خواستن همين کار را بکنن.

حالا به فرض اين قايق های فسقلی به کشتی های آمريکايی نزديک می شدن، چه غلطی می تونستن بکنن؟ اگه آمريکايی ها يک خمپاره کوچولو به طرفشون پرتاب می کردن که کارشون تموم بود. تازه اگه اين کار را هم می کردن کيه که جوابگو باشه. شورای امنيت؟ يا اون کشورهای دست نشانده عربی که دارن از ترس يک جنگ ديگه در خليج و از دست رفتن پول و پله شان سنگ کپ می کنن؟

من ميگم اسمش را بگذارن خليج آمريکايی و خيال همه را راحت کنن.

همه اش جنجال و هياهوست که هرچه بيشتر ايران را منزوی کنند. ولی انگار اين حنا ديگر رنگی ندارد. خود کشورهای عربی هم با اينکه حکومت هايشان دست نشانده است، فهميده اند که بايد با ايران کنار بيايند. دعوت احمدی نژاد به کنفرانس سران عرب کشورهای خليج و مراسم حج نمونه ای از همين کنار آمدن ها بود. عادی کردن روابط با مصر نمونه ديگر است. کشورهای عرب دست نشانده دارند به نحوی به جورج بوش دهن کجی مي کنند. ولی جورج بوش عزمش را جزم کرده که در همين يک سالی که از فاجعه ننگ آور رياست جمهوری اش باقی مانده نيش آخر را بزند.

به نظر می رسد دولتمردان ايرانی تا امروز توانسته اند به خوبی جلوی تبليغات روانی آمريکايی ها را بگيرند. آمريکا خواست ايران را منزوی کند. به نظر می رسد خودش با سياست های غلط و طرفداری بی چون و چرا از رژيم صهيونيستی بيشتر از هر زمان ديگر در منطقه و دنيا منزوی شده است.

در همين باره بخوانيد: Palestine is dead

پ.ن: هان، تازه يادم آمد. اينکه کشتی های آمريکايی در خليج «فارس» قراول ميروند و آمريکايی ها ده ها پايگاه نظامی در همين خليج «فارس» دارند تقصير احمدی نژاد است. و اينکه آمريکا در بندرعباس و بوشهر پايگاه نظامی ندارد تقصير آخوندهاست.

پ.ن 2: کسانی که فکر می کنند آمريکايی ها پارانويد نيستند فقط کافيست اين مقاله را بخوانند. خب بدبخت ها حق هم دارند. همه امپراتوری ها پارانويد بوده اند و همين پارانويا باعث سقوطشان شد. ايشالا!

تضاد سياست با اصول اخلاقی

2008-01-05T11:38:00.000-05:00

فيلم «جنگ چارلی ويلسون» در مورد يک نماينده کنگره بی آزار و خوش برخورد آمريکايی است. کسی که بسياری از ساعات عمرش را در فاحشه خانه های لاس وگاس و در هم صحبتی استريپرها می گذراند. تمام عمرش با سيستم سازش کرده و کاملاً جذب آن شده است. از قدرت لابيست ها آگاهی دارد و در آن اشکالی نمی بينيد. يکی از همين لابيست ها در ابتدای فيلم به عنوان پيشکش برايش يک فاحشه می آورد. آزارش به کسی نمی رسد و از اين زندگی بی بند و بار لذت می برد.

همين جناب چارلی ويلسون بی آزار به شخصيتی مبدل می شود که بالاترين بودجه را برای عمليات مخفی در افغانستان از کنگره می گيرد. با جنايتکارانی مثل ضياﺀ الحق و مزدورهای اسرائيلی و مصری هم پيمان می شود تا جلوی نفوذ کمونيسم در منطقه را بگيرد ولی برای همه اين کارهايش يک عنصر اخلاقی هم اختراع می کند. با اين کار نه تنها موجب سرنگونی دولت تحت حمايت شوروی می شود، بلکه باعث روی کار آمدن گروهک ها و باندهايی در افغانستان می شود که از هرنوع حکومت چپ گرايی که شوروی در افغانستان برپا کرده بود بدتر و جنايتکارتر بودند. با اين کار موجب به روی کار آمدن طالبان می شود.

دارويی که چارلی ويلسون برای افغانستان تجويز کرده بود موجب کشتار هزاران هزاران مردم بيگناه افغانستان می شود.

مايک هاکابی نامزد رياست جمهوری آمريکا از حزب جمهوريخواه است. يک شخص بسيار مذهبی است و کشيش باپ تيست بوده است. حتماً در زندگی شخصی آدم خوبيست و آزارش به کسی نرسيده. حالا می خواهد رئيس جمهور آمريکا شده و با اينکار به جنايات آمريکا ادامه دهد. می خواهد به ادامه سياست های آمريکا در تسلط و استثمار مردم جهان سوم بپردازد. می خواهد هزاران هزار مردم دنيا را از زندگانی ساقط کند.

نمونه هايش زياد است. جورج بوش و تونی بلر هم خودشان را سخت مقيد به احکام مسحيت می دانند. يکی از اصول اساسی مسحيت نفی آدم کشی است. اين اشخاص که قبل از قبول پست رهبری سياسی مملکتشان شايد بزرگترين جرمشان رانندگی در حال مستی بود، به آدم کشانی قصی القلب تبديل می شوند که هزاران هزار مردم بيگناه جهان سوم را به کشتن می دهند.

يک طلبه کهنسال که بيشتر عمرش را در حوزه علميه گذرانده و آزارش به کسی نرسيده به مملکتش بر می گردد. نظام امور را در دست می گيرد. در طول سالها هزاران هزار جوان مملکتش را به اميد واهی به سلاخ خانه جنگ گسيل می کند. هزاران جوان چپ گرا را در زندان های نظام معدوم می کند.

اين تغيير و تحول در چه مرحله از زندگی اين اشخاص ايجاد می شود؟ اشخاصی که حتی از مشاهده قتل يک موجود زنده نفرت داشتند به جنايت کارانی تبديل می شوند که باعث کشته شدن هزاران نفر می شوند.

در نفی نخبه گرايی

2007-12-20T12:59:00.000-05:00

دو سه شب پيش داشتم مصاحبه تلويزيونی محمود نفتی (اسم جديد احمدی نژاد) را نگاه می کردم که در مورد تورم و گرانی صحبت می کرد. بيشتر مصاحبه در مورد مسائل پيچيده اقتصادی بود که شايد بيشتر مردم با آنها آشنايی نداشته باشند. ولی محمود نفتی چنان اين مسائل را مطرح می کرد که انگار برايش آب خوردن است و می تواند برای ساعت ها با اقتصاددان ها بنشيند و در مورد اين موضوعات صحبت کند.

مسلماً محمود نفتی احمق نيست و آنهايی که به او تهمت حماقت می زنند خودشان احمق تشريف دارند ... ويا اينکه برنامه کاری خودشان را دارند. حالا به تيترهای نشريات داخلی و خارجی در مورد اين مصاحبه توجه کنيد. همه نشريات اصلاح طلب تيتر زده اند که برنامه اقتصادی محمود نفتی با شکست مواجه شده و موقع آن فرارسيده که اين ملعون را استيضاح کنيم و به آنجا بفرستيم که عرب نی می اندازد. حتماً در دفاتر احزاب اصلاح طلب شامپاين اسلامی باز کرده اند.

روزنامه های خارجی هم که فقط و فقط به اين موضوع اشاره کرده اند که محمود نفتی گفته «ما آمريکا را شکست داديم.» چون هيچ موضوع ديگری برايشان اهميت ندارد. همه شان سخت پکر هستند که انگار جنگی در کار نيست و شايد مجبور بشوند روزنامه نگاران جنگی شان را به مرخصی طولانی مدت بفرستند. می گويند سيمور هرش سخت افسرده شده و کارش به آسايشگاه روانی کشيده. همه اش حساب دلار است و بس.

دو سه سال پيش که تازه داشتم با اين وبلاگستان فارسی آشنا می شدم کارم اين شده بود که در وبلاگستان گردش کنم و ببينم ديگران چه می گويند و چه می نويسند (ويا به قول دوستان فرهيخته مان قلم می زنند). نکته ای که نظرم را جلب کرد اين بود که عده ای از اين وبلاگ نويسان خود را از طبقه روشنفکر و تافته جدا بافته می دانند. برای خودشان کلوب و حلقه ملکوتی و غيره راه انداخته اند و بحث های شديداً روشنفکرانه می کنند.

بيشتر اين وبلاگ نويسان روشنفکر را کسانی تشکيل می دادند که دانشگاهی بودند. با زبان رمز با همديگر صحبت می کردند که من بی سروپا نتوانم از صحبت هايشان چيزی درک کنم ويا به دانشم اضافه شود. از فوکو و گرامشی و چايکوفسکی و غيره نقل قول می کردند که انگار خودشان چيزی برای گفتن نداشتند. چون تا آنجا که من می دانم خواندن آثار بزرگ فلسفی (به غير از چايکوفسکی!) برای نقل قول کردن نيست. برای اينست که آدم جهان بينی خودش را توسعه دهد. برای مرعوب کردن ويا فخر فروشی نيست. درست مثل آن شخصی است که در مجالس حضور پيدا می کند و با صدای بلند اشعار سعدی و حافظ را می خواند و سعی می کند جماعت را تحت تأثير قرار دهد. غافل از اينکه مطالعه اين آثار جاودانه ادبيات فارسی برای فخر فروشی نيست. برای بالا بردن ادراک شخص در مورد خود و جامعه است.

از همه اين حرفها که بگذريم، فايده اين دانش چه می تواند باشد اگر در خدمت بالابردن سطح زندگی مردم عادی نباشد.

اين دوستان روشنفکر زمانی بسيار خشمگين می شوند که اشخاصی مثل حسين درخشان که تازه می خواهد بفهمد که جريان از چه قرار است با پای برهنه به جمعشان وارد می شود. اين گناهی نابخشودنی است. بايستی اين انگل از صفحه روزگار محو شود.

متأسفانه رهبران اصلاح طلب هم شيوه همين نخبگان را پيش گرفته اند. رابطه خود را با مردم عادی به طور کامل قطع کرده اند و به دنبال مفهوم هايی هستند که با زندگی عادی مردم رابطه چندانی ندارد. مفهموم هايی مانند جامعه مدنی و دموکراسی و غيره برای مردم شام شب نمی شود.

اين هم يک ويدئو:

در اينجا يک زن دهاتی به استقبال محمود نفتی می آيد. محمود نفتی از اين موضوع اصلاً جا نمی خورد. خودش را کنار نمی کشد. با خوشرويی با زن دهاتی روبرو می شود و به او احترام می گذارد. حالا فرض کنيد که آن کانديد عصا قورت داده حزب مشارکت در انتخابات رياست جمهوری گذشته در چنين موقعيتی قرار می گرفت. ويا حتی آن سيد خوش پوش را در نظر بگيريد که در چنين جمعی باشد. همان سيدی که با اينکه لباس روحانيت برتن دارد بيشتر با اروپايی های متجدد احساس نزديکی و الفت می کند تا دهاتيان ژنده پوش مملکت خودش.

و برای همين هم هست که محمود نفتی در انتخابات گذشته در مقابل سمبل قدرت و پول پيروز شد و به احتمال زياد در انتخابات آينده هم پيروز خواهد شد. حالا می خواهند اسمش را پوپوليسم بگذارند، فکر نکنم برای محمود نفتی اهميتی داشته باشد. چون بيشتر مردم سوای تمام اين مفهوم های قلمبه سلمبه به زندگی خودشان مشغولند. وقتی به محمود نفتی با آن قيافه عوضی نگاه می کنند، احساس می کنند که به خودشان در آينه نگاه می کنند.

اين چکمه ها برای راه رفتن نيستند

2007-12-13T11:33:00.002-05:00

آن روزها يک نوع فيلم خاص مورد توجه طبقه کم درآمد جامعه بود. همان هايی که شب های جمعه به کافه های لاله زار می رفتند و تا دير وقت عرق می خوردند. قهرمان فيلم يک جاهل کلاه مخملی بود که سلاحش دستمال يزدی و سبيل جاهلی اش بود. خواهر قهرمان فيلم يک دختر طناز جوان بود که زير چادر نمازش مينی ژوپ می پوشيد و جوان های محله را از راه به در می کرد. هم و غم قهرمان فيلم، ناموس خواهر و مادرش بود و از اين ادا و اطوارهای خواهرش هيچوقت راضی نبود. چشم هايش به زمين بود و استغفرالله می فرستاد. خواهر بزرگسالش را به صورت کودکی می ديد که به حمايت او نياز داشت.

اين نقشی است که جامعه مرد سالار برای مردها تعيين کرده است که از ناموسشان که همان زنان ناقص العقل باشند دفاع کنند.

سردار رادان کمپين جديدی را برای مبارزه با ناهنجاری های اجتماعی شروع کرده. هدف اين کمپين جديد مقابله با آن گروه از ناهنجاری های اجتماعی است که موجب «تبرج» می شود.

خود سردار رادان (بخوانيد آيت الله رادان) برای کسانی مثل بنده که اين لغت را به عمرشان نشنيده بودند توضيح می دهد:

«پوتین بر روی شلوار از لحاظ شرعی نوعی تبرج به شمار می‌رود و بر این اساس با توجه به این كه تبرج از مصادیق بد پوششی است، با این قبیل موارد نیز برخورد خواهد شد، چراكه برای نمونه قرار گرفتن چكمه بر روی شلوار به دلیل نشان دادن بخشی از برجستگی‌های بدن از مصادیق شرع است و تبرج به حساب می‌آید.»

به عبارت ساده تر پوتين روی شلوار موجب حشری شدن مردها می شود.

البته روش های ساده تری هم برای جلوگيری از اين ناهنجاری اجتماعی وجود دارد. می توان از نوع پوشاکی استفاده کرد که در زمان حکمرانی طالبان در افغانستان مد روز بود و هم امروز هم خيلی از زنان افغان از آن بهره می برند. اين نوع پوشاک که «برقع» ناميده می شود از سرتا به پای زن را پوشانده و امکان هرگونه تبرج را به حداقل می رساند.

خاصيت ديگر چنين پوشاکی اينست که زنان را به موجوداتی نامرئی مبدل می کند که در پس زمينه جامعه در حرکت اند و هيچکسی با آنها کاری ندارد. در حقيقت ديگر جزﺀ جامعه محسوب نمی شوند.

شايد هم سردار رادان بعد از مشاهده اين ويدئو به فکر افتاده که چکمه مظهر تبرج است:

"one of these days these boots are gonna walk all over you.."

سردار رادان می خواهد آن بخش از جامعه ايرانی را دلخوش کند که فکر می کنند انقلاب به بيراهه رفته و از اهداف اسلامی اش به دور افتاده است. که بعله هنوز کسانی مثل سردار رادان هستند که به فکر ناموس خواهر و مادرانشان هستند.

موضوع اين نيست که «ديگر شورش را در آورده اند.» هدفشان از همان روزی که حجاب را اجباری کردند اين بود که تا حد برقع پيش بروند. هنوز هم همان هدف را دارند، فقط جامعه چنين چيزی را قبول نمی کند.

اگر موضوع اينقدر تراژيک نبود می توانست کميک باشد.

!کريسمس در کاخ بوش

2007-12-09T18:22:00.000-05:00

در ضمن بولتون به هيچ وجه کنار نمياد.

من را ياد آن صحنه آخر فيلم «دکتر استرنج لاو» ميندازه که خلبان آمريکايی در حاليکه کلاه کابوی بر سر داشت و سوار بمب بود از هواپيما به بيرون پرتاب شد.

حالا يک نفر هم بايد پيدا بشه بولتون را به بمب ببنده و به طرف تهران پرتاب کنه!

هيييييييييييييييييي ها!

!آخرين خبر: خطر جنگ مرتفع شد

2007-12-05T08:24:00.000-05:00

با همه سروصدايی که بر سر گزارش اخير اطلاعاتی به پا شده، مجله تايم مقاله ای داشت که فکر کنم بهترين تحليلی است که می توان از اين گزارش کرد. اين مقاله نوشته «رابرت باير» است که قبلاً جاسوس سيا بوده است.

در اين مقاله به اين نکته اساسی اشاره شده که چطور خود بوش برای خاموش کردن صدای نيوکان ها در دولتش باعث شد که اين گزارش افشا شود.

مقاله را بخوانيد و نفس راحتی بکشيد:

Was Bush Behind the Iran Report?

آن چادر لعنتی

2007-11-12T06:16:00.000-05:00

توضيح: اين يادداشت را در حدود دو سال پيش نوشتم. طبق معمول نوشته های من مبهم است و منظور اصلی ام را نمی رساند. به همين دليل خواستم قبل از هرچيز توضيح بدهم که من با هرگونه فشاری که بر زنها در مورد سبک پوشش وارد می شود شديداً مخالفم: حال می خواهد کشف حجاب اجباری رضا خانی باشد ويا حالا که آخوندها دارند زن ها را با زور چوب و چماق به حجاب محکوم می کنند.

ولی پس از خواندن نوشته خوب سبيل طلا فکر کردم زمان آن فرارسيده که ما هم از کمد بيرون آييم و به امثال بهنود بفهمانيم که همين زنهايی که گوشه چارقد به دندان می گزند مادران و خواهران و فک و فاميل ما هستند. همه شان از اقليمی آمده اند که ايران خوانده می شود و از نژاد و تبار قهرمانان واقعی و تخيلی آن خطه اند: اهورايی! متأسفانه شرايط اجتماعی تغيير کرده ولی ديدگاه ها عوض نشده است. چه قبل از انقلاب «اسلامی» و چه بعد از آن به زن های چادری به حقارت نگاه می شد. هيهات که اين نگاه تحقير آميز تنها شامل ما مردها نمی شود. خود خانم ها هم شريک جرم هستند.

(خاطره خوش کودکی -- يا چطور يک مرد «فمنيست» شدم)
رضا شاه در تاريخ ۱۳۱۴ شمسی فرمان کشف حجاب داد. از آن زمان به بعد هر گونه چادر، چاقچور و روبنده ممنوع اعلام شد و آژان ها و امنيه حجاب زنان را با زور از سرشان می کشيدند. همين طور شد که زنهايی که زير بار اين کشف حجاب اجباری نمی رفتند خانه نشين شدند.

مادر بزرگم از آن دوره ها خاطره های فراوان داشت. وی که زن با شهامتی بود بارها با آژان ها درگير شده بود و هيچوقت زير بار اين کشف حجاب اجباری نرفته بود. پدر بزرگم کارمند ماليه بود و سالها قبل از آن دمب عبايش را بريده بودند و حالا بايستی با کت و شلوار به سرکار می رفت. ولی مادر بزرگم از آن بيدها نبود که با اين بادها بلرزد و به سختی مقاومت می کرد. فقط در يک موقعيت که از طرف اداره پدر بزرگم جشنی برپا شده بود و بايستی به همراه همسرانشان در اين جشن حضور پيدا می کردند، مجبور شد که بی حجاب به اين مراسم برود که آنهم چه بی حجابی! يک کلاه بزرگ به سرش چپانده بود و به طوريکه خودش می گفت قيافه کاملاً مضحکی پيدا کرده بود.

مادرم هم در همان خانواده و زير دست همان مادر بزرگ شده بود. بيرون خانه چادر از سرش نمی افتاد. حتی قبل از انقلاب. خانواده ما اصولاً همه سنتی بودند. تا وقتيکه بين خودی ها و فاميل بودند، همه زنها مساوی بودند. ولی بالاخره زمان آن رسيد که بايستی از جمع «خودی ها» خارج می شديم و به جامعه متجدد تهرانی می پيوستيم. اگر زنها در جامعه مردسالار ايران شهروند درجه دو محسوب می شوند، زنهای چادری آن افتخار را هم نداشتند. در جامعه آلامد تهران ديگر يک زن چادری مثل همه زنها نبود. ديگر با آن چادر وارد جامعه زنان اُمل می شد.

عده ای از زنهای خانواده در همان نسل مادرم وارد بازار کار شده بودند که مجبورشان کرده بودند چادر و چاقجور را کنار بگذارند ولی اين روند همه گير نبود. فقط در نسل ما بود که همه دخترهای خانواده به طور کامل بی حجاب شدند، چون لزومات جامعه اينطوری ايجاب می کرد. اين جريانات همه قبل از انقلاب و حجاب اجباری بود.

زمانيکه کودک بودم، بارها شده بود که به همراه مادرم به ادارات دولتی رفته باشيم ولی هربار با بی اعتنايی کارمندان اداری روبرو می شديم که با کراهت با مادرم صحبت می کردند. يا وقتی که به دليلی به دبستان من می آمد و با مدير مدرسه صحبت می کرد همين جريانات برقرار بود. حتی پيش پای او بلند هم نمی شدند. بعضی اوقات در همان عالم کودکی می خواستم چنگ بزنم و آن چادر لعنتی را از سرش بکشم. ولی می دانستم که بدون آن چادر احساس برهنگی می کند. خودم هم به آن چادر اُنس گرفته بودم. بدون آن مادرم را نمی شناختم.

سالها گذشت. ما به فرنگستان آمديم و او در ايران ماند و پير شد. چندی پيش در مورد همين خاطره ها با او صحبت می کردم. فکر می کردم که حالا ديگر بعد از انقلاب اسلامی اوضاع عوض شده باشد و برايش نيمچه احترامی قائل باشند. مخصوصاً اينکه ديگر پا به سن هم گذاشته بود.

با همان لهجه شيرين اصفهانی گفت : «وای ننه. هنوزم همونه س که بود. هنوزم خانومای که مانتوی چسبون پوشيدن کارشون همه جا جلو ميره د.»

انقلاب کراواتی

2007-11-05T09:51:00.000-05:00

بعد از انقلاب های مخملين در اروپای شرقی، چشممان به انقلاب کراواتی ها در پاکستان روشن شد. انگار تنها گروهی که از حکومت ديکتاتوری در پاکستان واقعاً دلخور شده اند، طبقه مرفه وکلا هستند که می خواهند هرطوری که هست زمام امور را در دست بگيرند و سوگلی محبوب غرب را جانشين ديکتاتور پاکستان کنند. البته شک دارم که اين جماعت کراواتی شعار «مرگ بر ديکتاتور» را سر داده باشند. بقيه ملت پاکستان هم در فقر مطلق زندگی می کنند و نمی دانند دموکراسی خوراکی است يا پوشاکی.

می گويند در آخرين روزهای ديکتاتوری در ايران، سفير آمريکا با شاه ملاقات می کند و از وی می خواهد که برای چند روزی مملکت را ترک کند تا آب از آسياب بيفتد و آنوقت دومرتبه با سلام و صلوات، مثل زمان کودتای بيست و هشت مرداد برگردد سر قصر و زندگی اش. شاه می دانست که راه برگشتی برايش باقی نمانده و همان راهی را می رود که پدرش رفت. برای همين هم بود که در فرودگاه مثل ابر بهار اشک می ريخت.

حالا هم آمريکا تصميم گرفته که زمان رفتن يک ديکتاتور ديگر است. و حتی برايش جانشين هم تعيين کرده اند که يک خانم سفيد پوست (در مقابل بيشتر پاکستانی ها که قهوه ای پوست هستند) و از خانواده اشرافی است. اين خانم که سخت طرفدار آمريکا و سياست های آمريکا در منطقه است، قرار است دموکراسی را در پاکستان برقرار کند. چون از قرار معلوم دموکراسی از نان شب هم واجب تر است. حالا اگر از نوع دست نشانده باشد ، مثل دموکراسی در عراق و افغانستان که ديگر چه بهتر.

پرويز مشرف هم دارد آخرين تقلاهايش را می کند. می داند که زمان رفتن است ولی فکر کرده می تواند با اينکار ها با خواسته های «جامعه جهانی» مقابله کند.

مشرف می رود، مردم پاکستان به زندگی نکبت بار ادامه خواهند داد و برای آنها آب هم از آب تکان نخواهد خورد.

ولی در اين ميان خواسته «جامعه جهانی» برای استقرار دموکراسی در پاکستان تحقق پيدا می کند.

محمود: ديکتاتوری که از نو بايد شناخت

2007-10-22T13:14:00.000-04:00

می گويند خامنه ای به ديدار احمدی نژاد رفته. احمدی نژاد با هاله نور و کاپشن زربفت، چهارزانو بر روی تخت زمردنشان چمباتمه زده بوده و داشته امر و نهی می کرده. خامنه ای شروع به گلايه می کند. احمدی نژاد با عصبانيت پرخاش می کند که «دفعه ديگه خواستی بيای، اول وقت بگير. من حال و حوصله اين اراجيف را ندارم. مشرف!»

اين موضوع که دارند احمدی نژاد را اينقدر گنده می کنند که هرکاری می خواهد می کند و هيچکس را يارای مقاومت با او نيست جای تأمل دارد.

تا موقعيکه خاتمی سرکار بود می گفتند که مقام رياست جمهوری در نظام ج.ا. تشريفاتی است و شخص رئيس جمهور هيچگونه قدرتی ندارد. مقام رهبری تمام قدرت های واقعی نظام را در دست دارد و رئيس جمهور فقط دنباله روی دستورات رهبری است.

در طول هشت سال رياست جمهوری خاتمی، هنگاميکه روزنامه ها را تعطيل می کردند و روزنامه نگارها را به زندان می انداختند همه می گفتند که خاتمی بدبخت کاری نمی تواند بکند؛ مجبور است اين همه ظلم و جور را تحمل کند و صدايش در نيايد. از خاتمی چهره يک بچه مظلوم را درست کرده بودند که دارد از داخل می سوزد و می سازد.

در مورد موضوع هسته ای و روابط خارجی هم همينطور. بنا به گفته اين عزيزان، خاتمی هيچکاره بود. تصميمات از سوی دفتر رهبری ديکته می شد و خاتمی هم پيروی فرمايشات بود. اگر در آن زمان گفتگو با آمريکا تابو بود، می گفتند که رهبری اينطور دستور داده.

کار به جايی رسيد که خاتمی برای تثبيت قدرتش مجبور شد که لايحه ای را به مجلس معرفی کند که بعداً آنرا پس گرفت.

با توجه به اينکه به گفته اين عزيزان احمدی نژاد قدرت را قبضه کرده، حالا فرض کنيد که اين لايحه پيشنهادی خاتمی در مجلس تصويب می شد. آنوقت ديگر واويولا! احمدی نژاد بود که از اين قدرت تثبيت شده استفاده کند و نفوذش را بر سياست های نظام تشديد کند.

حالا می گويند که سياست خارجی ج.ا. را احمدی نژاد تعيين می کند. برنامه هسته ای را هم همينطور. چند روز پيش که لاريجانی استعفا داده بود هم می گفتند که احمدی نژاد خلعش کرده. يعنی احمدی نژاد به عنوان يک رئيس جمهور تشريفاتی می تواند بلند پايه ترين شخصيت سياست خارجی نظام را خلع کند!

روزنامه ها را که می بندند و سانسور می کنند هم تقصير احمدی نژاد است. مثل اينکه زمان خاتمی نمی بستند و سانسور نمی کردند. بيشتر هم می بستند. تفاوتش در اينست که در آن زمان تقصير قاضی مرتضوی بود که با پاشنه کفش به جان مردم می افتاد. حالا مدتهاست که کسی در مورد قاضی مرتضوی چيزی نمی نويسند. هر کاری که در مملکت می شود تقصير احمدی نژاد است.

اگر فلان دانشجو ويا «فعال سياسی» را دستگير می کنند تقصير احمدی نژاد است. اگر اساتيد دانشگاه را اخراج می کنند ويا مجبور به بازنشستگی می کنند تقصير احمدی نژاد است. اگر پليس با زنهای «بدحجاب» برخورد می کند، تقصير احمدی نژاد است، چون گفته بود با لباس و سرو وضع زنها کاری ندارد.

اين احمدی نژاد کيست که حتی خامنه ای و کل سياست داخلی و خارجی ج.ا. را دور زده و خودش به تنهايی تبديل به يک ديکتاتور کامل شده.

چندی پيش که رئيس دانشگاه کلمبيا احمدی نژاد را «خرده ديکتاتور» خطاب کرده بود، عده ای که صبح تا شب در رسانه های گروهی به نظام فحش و بدوبيراه می دهند را خوش نيامده بود. گفته بودند که با اين کار خود به ملت ايران جفا کرده. چون هرچه باشد احمدی نژاد نماينده مردم ايران است.

عده ای هم يک قدری خوش انصاف تر بودند گفته بودند که نظام ج.ا. در حقيقت نوعی دموکراسی است و رئيس جمهور با رأی مستقيم مردم انتخاب می شود.

حالا همه اين عزيزان مدتهاست که از احمدی نژاد چهره بسيار منفی ساخته اند: چه آن عزيرانی که برای روزنامه های اينترنتی برون مرزی می نويسند؛ چه آن عزيزان «اصلاح طلب» که در داخل مملکت می نويسند، و چه کسانی که کارتون وی را به شکل و شمايل هيتلر نقاشی می کنند.

درحقيقت همه شان با سياست خارجی آمريکا در مقابل ايران همراه شده اند. آمريکايی ها می گويند احمدی نژاد می خواهد اسرائيل را از نقشه عالم محو کند. می خواهد بمب اتمی بسازد. دارد به تروريست ها کمک می کند. موجب ناثباتی در منطقه شده است. . .

اين عزيزان هم چنين چيزهایی را می گويند. آدم به فکر می افتد که بودجه اين عزيزان از کجا می آيد؟

چرا موهبت الهی شامل حال ما نمی شود؟

2007-10-12T08:47:00.000-04:00

يک فاميل داشتيم که هميشه می گفت «خدايا گناه من چه بود که پسر يک لُرد انگليسی به دنيا نيامدم!»

بچه که بودم در کتاب تعليمات اجتماعی می خوانديم «سلطنت يک موهبت الهی است که از طرف ملت به شخص پادشاه مفوض شده» البته اشاره ای به نقشی که انگليس ها در تفويض اين موهبت الهی ايفا کرده بودند نشده بود. اين موضوع هميشه برای من معمايی بود که خداوند چطور تصميم می گيرد که اين موهبت الهی را به شخصی تقويض کند. البته شک نداشتم که خداوند با آن دانش خدايی که دارد صلاح مردم را از خودشان بهتر می داند ولی با اينهمه چرا تصميم نگرفت برای مثال اين موهبت را به پدر بزرگ من تفويض کند که حالا مجبور نباشيم برای صنار سه شاهی اين دو روزه عمر را تبديل به جهنم کنيم. به جای اينکه در يک قصر در جنوب فرانسه زندگي کنيم و براي تعطيلات به سويس و سولقون برويم.

پس می توان تصور کرد که يک سيستم دموکراتيک در کار است. خداوند که از آمال و آرزوهای بندگان اش کاملاً آگاهی دارد، يک همه پرسی سريع انجام می دهد و بعداً سلطنت را تفويض می کند.

حالا اگر فرض کنيم که تمام اين جريانات موهبت الهی حقيقت داشته باشد و در واقع يک چنين پروسه ای در کار باشد، چرا بايد اين موهبت موروثی باشد. چرا بعد از اينکه انگليس ها تصميم گرفتند شخص پادشاه که مدتی موهبت مشمول حالش می شد را از مملکت تبعيد کنند، خداوند تصميم گرفت که اين موهبت را به پسرش منتقل کند که دوباره انگليس ها در اين تفويض موهبت واسطه شدند. چرا اين موهبت را به بابا بزرگ من تفويض نکرد؟ آخر سر هم مردم قدرناشناس با اين خواسته الهی مخالفت کردند و شخصی را که خداوند با موهبت خودش به تخت پادشاهی نشانده بود از کار برکنار کردند.

حالا هم پرنسی در آمريکا نشسته و منتظر است که خداوند اين موهبت را دوباره به وی تفويض کند، آنهم از سوی ملتی که باباش را خلع کردند. ولی فکر نمی کنيد بعد از آن بلايی که ملت قدر ناشناس بر سر آن شخص آخری آوردند، ممکن است خداوند ديگر دل و دماغ تفويض موهبت را نداشته باشد، حالا هرچقدر هم که پرنس بيضه های واسطه های جديد خداوند که همان آمريکايی ها باشند را مالش دهد. به احتمال زياد اين دفعه خداوند گفته گور بابای ملت! من اينهمه زحمت می کشم و موهبت الهی ام را به يک فرزند رشيد تفويض می کنم و آنوقت شما ملت قدرناشناس او را برکنار می کنيد!

در اين ميان آخر و عاقبت پرنس در تبعيدمان چه می شود. آيا هنوز می تواند اميد داشته باشد که خداوند سرعقل بيايد و موهبت را به او تفويض کند؟ اصلاً از کجا معلوم که اين بار موهبت را به پرنس تفويض کند. شايد اين بار نيم نگاهی به ما بياندازد...

اين نوع افکار مرتب تو کله من بالا و پايين می پرند.

«آخرين عضو «محور شرارت

2007-10-03T23:24:00.000-04:00

زمانی «محور شرارت» بو‌‌ش سه عضو داشت.

اولیش عراق بود که بهش حمله کردند و پدرش را در آوردند. حالا هم ميگند شده دموکراسی.

حالا صحبت از اينستکه کره شمالی هم به جامعه جهانی بپيوندد و از ليست کشورهای حامی تروريسم خارج شود.

در همين اثنا ارتش رسمی عضو سوم «محور شرارت» را در ليست سازمان های تروريستی قرار داده اند. چپ و راست بهش تهمت تروريستی می زنند. حتماً بزودی ردپای القاعده را هم آنطرف ها پيدا می کنند.

بوش گفته کره شمالی می تواند الگوی ايران باشد.

کره شمالی؟ الگوی ايران؟

من ميگم چرا که نه. قرار است به جامعه جهانی بپيونديم و چه الگويی بهتر از اين می تواند برای ايران باشد؟ آن صد سال مبارزه برای آزادی و پيشرفت اجتماعی را بی خيال. قرار است استبدادی ترين رژيم بر روی کره خاکی مدل مان شود. فقط بايستی يک نفر را پيدا کنند، يک لباس بدقواره و بدرنگ بهش بپوشانند، سرش را تاج خروسی اصلاح کنند و اسمش را بگذارند «رهبر نازنين».

بعدش تمام سازمان های اجتماعی و سياسی را تخته کنند. ساختمان های عظيم و بی فايده و متروکه بسازند. ميليون ها نفر را زندانی کنند و به اردوگاه های کار اجباری بفرستند. مردم را به قصد کشت بزنند و شکنجه کنند. صدها هزار نفر از گرسنگی تلف شوند. زنها را مجبور به سقط جنين کنند. کنترل کامل نشريات را در دست بگيرند که صبح تا شب در مورد کرامات «رهبر نازنين» بنويسند. اقتصاد را در بست وابسته به کمک بين المللی کنند. هرگونه فعاليت سياسی را ممنوع کنند. و غيره و غيره.

آنوقت شايد بتوان گفت که ايران به همان درجه از پيشرفت اجتماعی، سياسی و اقتصادی رسيده که کره شمالی رسيده و وقت آن شده که دوباره به جامعه جهانی بپيوندد.

آنوقت است که بوش بر سر ميز مذاکره می نشيند. آنوقت است که بوش رضايت می دهد دست از سرمان بردارد.

من اُبنه‌ای ها، ببخشيد دگرباشان را دوست دارم

2007-09-28T16:25:00.000-04:00

خب ما يک مقوله کوتاه در مورد احمدی نژاد نوشتيم. به خيال خودمان يک سوال منطقی و اصولی کرديم. از عده بسيار قليلی که اين وبلاگ را به طور مرتب می خوانند خواستيم نور معرفت را بر من بی معرفت بپاشند. هی کامنت ها را چک کرديم، ولی هيچکس کامنت نگذاشت. می شود از اين موضوع نتيجه گرفت که خواسته اند به زبان بی زبانی بگويند «جواب ابلهان خاموشی است.» خب طوری نيست. می ريم سر موضوع بعدی.

چندی پيش جلسه ای در همين تورنتوی خودمان از سوی بنگاه «گذار» يا همان «خانه آزادی» برگزار شد. در اين باره مقوله ای در روزنامه وزين شهروند نگارش شده بود که نظر مرا به خود جلب کرد.

از قرار معلوم در طول اين جلسه يکی از حضار از جناب آقای افشاری سوال می کند که احساساتش در مورد نشستن در کنار يک همجنسگرا چيست. البته من در اين جلسه حضور نداشتم ولی می توانم فرض کنم آقای افشاری در پاسخ به اين سوال چه گفته است. او نظر بسيار مثبت خود را در مورد همجنسگرايان ابراز نموده و با اشاره به سابقه چندين و چند هزارساله همجنسگرايی در ايران، ادعا نموده که برای احقاق حقوق اين جماعت بيدار و مترقی حاضر است از جان مايه گذارد وتا حد هم خوابگی پيش رود.

از سوی ديگر، آقای گنجی که تا چندی پيش در مقابل سازمان ملل دست به اعتصاب غذا می زد، و چندی هم در پی احقاق حقوق زنان بود، به شدت طرفدار حقوق «دگرباشان» شده است. ايشان به همراه سيصد نفر امضاء کننده غير ايرانی از حقوق دگرباشان و دگرانديشان دفاع کرده اند.

آقای گنجی که تا همين ديروز آبش با همجنس بازها (به قول احمدی نژاد اصول گرای کله خر) توی يک جوب نمی رفت، يکهو جهش چندين و چندصدساله کرده و دگرباشان را هم رديف دگرانديشان قرار داده است.

همين فرداست که همه اپوزيسيون ايرانی از کمدهايشان بيرون بيايند و يکدل و يک صدا بگويند که ما مدافع حقوق حقه دگرباشانيم. اين جماعت را از صميم قلب دوست داريم و عقيده داريم که دگرباشان در واقع «تخليه» می شوند و يکی از دوستان خوبمان هم دگرباش است.

والله دروغ چرا، ما که هنوز داريم سعی می کنيم فرق بين «همجنسگرا» و «دگرباش» را درک کنيم. ولی اين دوستان فرهيخته و دگرانديش فرسنگ ها از ما پيشی گرفته اند.

پ.ن.: دوست تحصيلکرده ام خيلی بهتر از من موضوع را حلاجی کرده است:

It was only last year that a famous dissident, who writes petitions defending degarbaashan-e Irani, in his response to a question about the rights of homosexuals in his vision of the free democratic Iran, publicly said that “homosexuality is not an issue for the Iranian people!” How is it that now, all of a sudden, it has become THE issue? It beats me. Could it be that it is fashionable (or profitable for some) these days to defend gay rights and make films about it? It is as if the homophobes of the opposition woke up one day, read their Vogue of Politics magazine and saw that the latest fashion in the homeland politics was to be a gay rights advocate! So now everyone is wearing the gay rights hat, which conveniently hides the bald spot (homophobia) of their democratic future for Iran!

يک مرد خطرناک

2007-09-22T08:18:00.000-04:00

می گويند به دنبال جنگ افروزی است، با اينکه خودشان هم اذعان کرده اند قدرت تصميم گيری در مورد موضوعات دفاعی را ندارد.

می گويند می خواهد اسرائيل را از صفحه تاريخ محو کند، با اينکه بارها و بارها گفته که ايران خيال حمله به هيچ کشوری را ندارد.

می گويند هولوکاست را انکار کرده، با اينکه همواره از پاسخگويی به دو پرسش اصولی اش طفره رفته اند.

می گويند به دنبال صلاح هسته ايست، با اينکه مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی علناً اعلام کرده که شواهدی وجود ندارد.

می گويند يک مرد ديوانه است...

می گويند احمق است ...

می گويند به دنبال سلطه جهانی است ...

می گويند رايش اتمی است ...

می گويند، می گويند، می گويند ...

چه چيزی در مورد اين مرد وجود دارد که آنها را اينقدر نگران کرده؟

آنقدر نگران کرده که حاضرند برای مقابله با انديشه هايش به ماجراجويی متوسل شوند.

چه ايده جديدی را ارائه کرده که اپوزيسيون ايرانی را در داخل و خارج مملکت اينقدر به خشم آورده؟

شخصی که جورج بوش و جنگ افروزان آمريکايی/اسرائيلی خطرناک می دانند از چه لحاظ می تواند خطرناک باشد؟

صداهای نه چندان خاموش

2007-09-15T08:06:00.000-04:00

يک خانم مسن دانشگاهی را دستگير می کنند. مدتی را در زندان می گذراند. او را بازجويی می کنند. با اينکه اين خانم با انواع و اقسام اتاق های فکری مخالف نظام در آمريکا همکاری نزديک داشته، بعد از مدتی آزاد می شود و می گذارند از مملکت خارج شود. می گويد در زندان آزار جسمی و روانی نداشته که خيلی ها را در گروه های اپوزيسيون دمق می کند. می گويند اين ديگر چه نوع حبسی است که حتی شبها چراغ ها را خاموش می کنند؟ صد رحمت به «گوانتانامو بی»!

آن يکی خانم را در راه رفتن به کارآموزی که از طرف يک سازمان از نوع «براندازی نرم» برگزار می شده دستگير می کنند. دو سه شب را در زندان می گذراند. زرشک پلو می خورد و بعد آزاد می شود و از قرار معلوم حالا هم مملکت را ترک کرده.

آن يکی آقا را می گيرند که با «صندوق ملی برای دموکراسی» و چند سازمان ديگر همکاری داشته. در پی «انقلاب مخملين» بوده. چند صباحی را در زندان می گذراند. او را هم بازجويی می کنند ولی اذيت نمی کنند. بعد از چندی هم آزاد می شود و انگار فعلاً هم يواشکی از مملکت خارج شده.

آنروزها که صحبت از انقلاب مخملين و براندازی نرم و غيره می شد قدری به فکر می افتادم که نکند اين عزيزان که روزی شان را دولت آمريکا می رساند واقعاً برنامه ای داشته باشند. ولی حالا دارم به اين نتيجه می رسم که همه اين سروصداها برای گرفتن گرنت و بورسيه تحقيقاتی و غيره است. فکر کنم دولتمردان ايرانی هم به همين نتيجه رسيده اند. برای همين هم هست که مي گذارند اين عزيزان ايران را ترک کنند و به دنبال رزق و روزی شان بروند. البته طبق معمول همه داستان اين نيست. يک احساس خوب هم به آدم دست می دهد که فعال اجتماعی و عضو گروهی باشد.

همين عزيران طرفدار براندازی نرم قرار است در تورنتو جلسه ای داشته باشند. اسمش را هم گذاشته اند «صداهای خاموش» نمی دانم اين چه صدای خاموشی است که ما صبح تا شب بايد در همين رسانه بشنويم و دندان قروچه برويم. عزيزان دانشگاهی هم با اين «صداهای خاموش» همراه و همدل می شوند. آنها فقط صداهايی را خاموش می کنند که از سوی حاميان ج.ا. بلند شود...

جلسه از سوی بنگاه «گذار» وابسته به «خانه آزادی» برگزار می شود.

«خانه آزادی» سازمانی آمريکايی است که از اهداف امپرياليسم آمريکا در دنيا دفاع می کند. بسياری از نومحافظه کاران در اين سازمان عضويت داشته و خط سياسی آنرا تعيين می کنند. اين چيزی نيست که من از خودم در آورده باشم. خودتان می توانيد تحقيق کنيد و ببينيد. تعداد اين اتاق های فکری در آمريکا کم نيست.

بهرحال از قرار معلوم ج.ا. به اين نتيجه رسيده که اين عزيزان ول معطلند پس آنها را به حال خود رها کرده که هرچقدر می خواهند جلسه و سمپوزيوم و کنگره و غيره تشکيل دهند.

راستش را بخواهيد تا زمانيکه چنين گروه هايی در آمريکا و هلند و غيره فعاليت دارند و از طرف دولتشان بودجه می گيرند می توان فرض کرد که هنوز «براندازی سخت» در اجندای نومحافظه کاران نيست و نفس راحتی کشيد.

در همين رابطه: ايران از مهاجرت مخالفان استقبال مي کند

يک دعای کوچک برای تو

2007-09-10T04:32:00.000-04:00

اينجا يک شبکه تلويزيونی هست که انگار رسالتش اينستکه ثابت کند در حقيقت همه استروتايپ ها در مورد زنان حقيقت دارد. چندين سال پيش که تازه راه افتاده بود و هنوز با اين شبکه تلويزيونی آشنا نشده بودم، فکر می کردم که حالا بايستی صبح تا شب به گفتار اشخاصی مثل «گلوريا استاينم» گوش کنيم ولی خوشبختانه (ويا بيشتر بدبختانه) اينطور نشد. چون در اين جامعه که از قرار معلوم زنان پس از سال ها مبارزه تا حدودی به جايگاه واقعی شان در جامعه رسيده اند، حرکت هايی وجود دارد که آنها را به صورت «دام بلاند» (زن بلوند احمق) نشان دهد ويا آنها را به «آشپزخانه» برگرداند. اين شبکه تلويزيونی قصد دارد که به هردو هدف نائل شود.

برنامه های اين شبکه را می توان به يک سری برنامه های لوس و بی سروته خلاصه کرد. بيشتر برنامه هايش در مورد دکوراسيون داخلی منزل است ولی در اين ميان فيلم سينمايی هم نشان می دهند که از نوع عاشقانه رومانتيک و محبوب زنان است.

حالا چه شد در مورد شبکه زنان نوشتم. چندی پيش که داشتم کانال عوض می کردم به اين شبکه زنان رسيدم که يک فيلم کمدی رومانتيک را با شرکت «جوليا رابرتز» نشان می داد. به عقيده من همه مردهايی که با اين هنرپيشه خوب آمريکايی آشنايی دارند به طور مخفيانه عاشقش هستند که اين موضوع شامل بنده هم می شود. اتفاقاً داستان فيلم به آنجا رسيده بود که عده ای در يک رستوران جمع شده بودند و آهنگ معروف «ديان وارويک» را می خواندند.

و اين خود شاهکار هاليوود است که می تواند چنين صحنه هايی را درست کند. آيا می توان اين صحنه از يک فيلم رومانتيک هاليوودی را تماشا کرد و لبخند نزد؟ درست مثل اينکه همه غم و غصه هايت برای چند لحظه هم که شده فراموش می شوند. حالا می خواهد مرد باشی يا زن. آه‌ه‌ه!

برای نوروز خانه خواهيم بود

2007-09-02T08:42:00.000-04:00

بچه که بودم کتاب های جمال زاده را می خواندم. برايم خيلی جالب بود که طوری از ايران می نوشت که انگار ايران پنجاه سال پيش بود. جمال زاده در عنفوان جوانی ايران را ترک کرده بود. ولی عشقش به زبان فارسی به حدی بود که تا آخر عمر به فارسی می نوشت. همان عشقی که همه ما به درجات مختلف داريم. ولی ايرانش همان ايران زمان بچگی اش بود. با ايران زمان بچگی من از زمين تا آسمان تفاوت داشت. ديگر کسی برای رفتن به شميران قاطر کرايه نمی کرد.

ديشب خواب ديدم که داشتم می رفتم ايران. قرار بود فردای آن روز حرکت کنم. ولی هنوز به خانواده در ايران خبر نداده بودم.

يک آهنگی هست که خيلی ها خوانده اند و اينجا موقع کريسمس پخش می کنند. «بينگز کرازبی» برای خواندنش معروف شده. صحبت از کريسمس و رفتن به خانه است. به دلدارش قول می دهد که موقع کريسمس در خانه باشد.

هميشه فرض می کردم که فاصله بينگ کرازبی و خانه اش چند صد کيلومتر بيشتر نيست. شايد برای رفتن به خانه فقط کافيست که قطار را بگيرد. ولی با اينهمه چنان اين آهنگ را می خواند که انگار خانه اش هزاران فرسنگ فاصله دارد. چون ممکن است فاصله فيزيکی با خانه اش فقط چندصد کيلومتر باشد. ولی فاصله روانی چندين هزار کيلومتر است. پس اين خانه رفتن برايش مثل يک رويا می شود. رويايی که شدنی نيست. به قول فرنگی ها «نمی تونی دوباره به خونه برگردی.»

فاصله فيزيکی ما نسل اولی ها تا خانه چندين هزار کيلومتر است . فاصله روانی مان هم همينطور. حالا مهم نيست کجا باشيم؛ می خواهد تهرانجلس باشد يا تهرانتو. نوروز را جشن می گيريم ولی همه مان می گوييم: نوروز در ايران چيز ديگه ای بود! همه مان رويای خانه رفتن را در سر می پرورانيم؛ رويايی که ديگرشدنی نيست. برای همين هم هست که واژه هايی مثل «ايرانی-کانادايی» و «ايرانی-آمريکايی» برايمان مفهوم چندانی ندارد چون قسمت دومش فقط برای خالی نبودن عريضه است. هنوز هم حداقل از لحاظ روانی کانادا و آمريکا ويا هرکجای ديگر خانه‌ی موقت است. از خانه است که سالهای سال به دور افتاده ايم. به اين زندگی «راحت» عادت کرده ايم و دل کندن از آن برايمان آسان نيست. خانه هم تغيير کرده. نسلهای بعدی صاحبخانه شده اند.

ولی رويای ما همان خانه قديمی است. اگر خانه را اينروزها با سنگ و آهک می سازند، خاطره ما هنوز همان خانه خشتی است.

برای نوروز خانه خواهيم بود؟

شايد در روياهايمان